Courgetterolletjes met zoete ui, ricotta en geitenkaas

Moederdag. Geen moeders meer om te bezoeken, het blijft apart. Uit voorbij komende berichten zag ik hoe mensen er mee worstelen. Hoe deze jaarlijks terugkerende dag, hoe nobel destijds ook bedoeld, ook verdriet veroorzaakt, wonden open rijt.
Moeders die hun kind door omstandigheden niet meer zien, hun enige kind hebben verloren. Mannen en vrouwen die net als ik geen moeder en/of schoonmoeder meer hebben.
Vrouwen die dolgraag moeder willen zijn maar het nooit worden.
Vragen van verkopers als 'Heb jij al wat voor je moeder gekocht' snijdt bij sommigen dwars door de ziel. Laten we daar ook eens bij stilstaan. En denk even aan al die mensen terwijl je je moeder een extra dikke pakkerd geeft, je kinderen nog warmer omsluit.
Ook straks in juni als het vaderdag is.

Dit gezegd hebbende over naar de orde van de dag. Onze gemaakte plannen vielen in het water, gaan die sluizen daarboven ooit nog dicht? Totaal geen weer om erop uit te trekken. Verwarming weer aan en binnen aankeutelen.
Hapjes maken voor 's avonds als dochter komt eten. Geen zoon dit jaar, die heeft de longen uit zijn lijf gerend op de jaarlijkse Batavierenrace, een unieke estafetteloop van Nijmegen naar Enschede over een lengte van zo'n 175  kilometer. Het bestaat al sinds 1973. Na de finish barst er een enorm groot feest los op de campus van de Universiteit Twente. Het leuke is dat zoon hiermee in de voetsporen van zijn vader is getreden die ooit ook deelnam. Als ze elkaar weer spreken hebben ze vast het nodige uit te wisselen denk ik zo.

Deze courgetterolletjes  met zoete ui, ricotta en geitenkaas zijn eenvoudig te maken maar je moet wel een dunschiller hebben of goede kaasschaaf om plakken te snijden. Zijn ze te dik dan rolt dat niet gemakkelijk op. Of rolt niet op. Een fris hapje. lichtzoet door honing met als tegenwicht mijn trouwe vriend limoen.

Voor 12 à 14 stuks (wel afhankelijk van de grootte van de courgette natuurlijk)  heb je nodig:

1 courgette - 1 eetlepel olijfolie - 1/2 el limoensap - 1/8 tl gedroogde tijm - peper en zout - 2 niet al te grote rode uien - 1 witte ui - 1/2 el honing - 2 kleine takjes (citroen)tijm - 75 gram zachte geitenkaas (Bettine Blanc of iets dergelijks) - 3 el ricotta

Zo maak je het:

Trek de uien hun jas uit en snipper ze. Het hoeft niet overdreven fijn. Verwarm een klein scheutje olijfolie en smoor de ui op de allerlaagste stand van je fornuis. Zet er indien mogelijk een plaatje onder. Bestrooi met wat zout en peper. Tijm erbij, honing erbij.  Goed roeren en minimaal een half uur stoven. Drie kwartier is nog beter. Schep regelmatig door en voeg een klein scheutje water toe als het te droog wordt. Het mag niet aanbakken.
Laat afkoelen

Verwijder kop en kont van de courgette. Schaaf het in heel dunne plakken . Als ze iets breken is het echt niet zo erg.
Klop even een  marinade van de olijfolie, limoensap, tijm, een tikkeltje zout en een flinke draai peper.
Leg de plakken courgette hierin en laat een kwartier tot half uur staan.

Verhit een grillpan en grill de plakken courgette kort aan iedere kant. Zodra 1 kant grillstrepen heeft, draai je het om. Ga zo door tot alle plakken klaar zijn.

Verkruimel in een kom de geitenkaas en vermeng het met de ricotta. Schep de ui erdoor. Breng verder op smaak met nog wat zout en peper en een klein beetje honing.

Leg een plak courgette op een plank, een theelepeltje mengsel aan een uiteinde en rol op. Leg op een schaaltje en ga door tot ze allemaal gerold zijn.
Spriets er nu wat limoensap over met tot slot wat druppels olijfolie. Prikkertjes niet vergeten en happen maar.

Kip met venkel, rode ui, courgette en grapefruit

Nou die eerste Koningsdag hebben we goed ingeluid.  Aan die naam moet ik nog steeds wennen hoor net als aan de datum. Dat merkte ik vorige week op de markt wel. 'Volgende week geen markt he' zei Teresa terwijl ze me de ham en worstjes van Bonte Bentheimer varken overhandigde. Ik keek waarschijnlijk nogal glazig waarop ze me maar even op weg hielp. Ah op die fiets. Echt nog he-le-maal niet in mijn systeem.
Koningsdag dus. Hier in Tilburg werd Koninginnedag de avond ervoor altijd jubelend ingezet tijdens Tilburg Zingt. Met die traditie is uiteraard niet gebroken. Met duizenden mensen zingen of liever gezegd kwelen heeft echt iets lolligs. We voegen ons er al een paar jaar met plezier tussen mits het weer niet al te slecht is. Eén keer zijn we zo gigantisch zeiknat geregend dat we na bui nummer drie  richting kroeg sopten.

Van tevoren hapje eten werd er geopperd. Hoef je geen twee keer te zeggen natuurlijk. Maar waar? Rondom de Oude Markt viel er niks te reserveren aangezien op dertig stappen afstand het zingfestijn plaats zou vinden. De Spaarbank appte vriendin M. Goed plan, gewoon een gezellig stadscafé, niet te moeilijk, prima locatie voor een ongecompliceerde maaltijd met als bonus de heerlijke tuin. Dat werd buiten eten!
Al keuvelend verorberden we zalm met rauwe aspergesalade en een niet zo heel gezonde noordzeeschotel. Vis is toch gezond? Jazeker mits de zwemmertjes niet allemaal uit de frituur komen. Maar dat wisten we hoor en we kozen ook nog eens bewust voor deze fritto misto di mare à la Spaarbank. Bodempje leggen :-)

Na een kop koffie togen we richting zingen. We waren niet de enigen, jee het stond hutjemutje volgepakt. We wurmden onze bevallige  posturen ertussen en voor we het wisten kwèkten we uit volle borst mee. Net carnaval. Om 12 uur eindigde het festijn met het volkslied. Nog een afzakkertje in de Stadhuisstraat om het af te leren en daarna zzzzzzzzz.

En wat heeft dit nu met kip, venkel en grapefruit te maken. Niks maar ik vond het gewoon leuk om te vertellen.

Venkel en sinaasappel zijn dikke vrienden en ook kip voelt zich heel prettig bij die twee. Waarom het zoete niet eens inruilen voor een klein bittertje was mijn gedachte. Citrusfruit heeft als fijne bijkomstigheid dat het vlees mals maakt.
Bij het opdienen wat verse stukjes grapefruit erover strooien maakt het qua frisheid helemaal af.

Voor twee personen het je nodig:

2 kippenbouten - 1 rode grapefruit -  1 grote rode ui - 1 venkel - halve courgette - 5 kleine takjes tijm - halve rode peper - peper en zout - 1/2 tl gemalen venkelzaad - 30 gram roomboter - 2 el olijfolie

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 175 graden.

Wrijf de bouten in met zout, peper en gemalen venkelzaad. Verhit boter en olie en bak het duo om en om bruin.

Snijd de venkel in dikke plakken, doe hetzelfde met de rode ui en courgette. Pepertje in keine ringetjes.
Haal de kip uit de pan en drapeer ze in een ovenschaal.
Bak in dezelfde pan fluks venkel en rode ui aan. Hooguit 2 minuutjes. Schep het over de kip en leg de courgette, tijm en rode peperringetjes erbij.

Blus het bakvet af met het sap van een halve grapefruit. Even doorroeren en over de kip plus groente gieten.
Dek af met alufolie en schuif een half uur de oven in. Verwijder dan de folie en bak nog 15 à 20 minuten. De baktijd is wel afhankelijk van je eigen oven dus check regelmatig!

Schil de andere helft van de grapefruit dik. Die witte stukjes willen we niet. Het vruchtvlees in stukjes verdelen en vlak voordat je de ovenschaal op tafel zet erover strooien.

Gebakken aardappels erbij, nog wat sla of wat ook lekker is dat laatste kwartiertje een paar gehalveerde tomaten in de ovenschaal erbij leggen.

Rondje markt

De laatste tijd kwam ik niet zo vaak meer op de markt. Nog genoeg voorraad voor twee, andere bezigheden, te nat, geen zin, afijn het kwam er niet meer van.
Afgelopen zaterdag maakte ik samen met mijn dochter weer eens een rondje. Behalve dat het natuurlijk enorm gezellig is om met dochterlief op pad te gaan en daarna samen te genieten van een lunch was er nog wat anders dat me die kant op dreef! Asperges! Ze zijn er weer, al een paar weken zelfs dankzij het fantastische weer.
Er trokken al een aantal berichten van asperge smullende mensen voorbij en het kwijlgehalte steeg tot ongekende hoogte. Rap op de fiets naar het Koningsplein.

Gelukkig was het rond 11 uur nog niet overdreven druk. Van slenterende mensen voor mijn voeten krijg ik schopneigingen. De portie geduld die ik mee heb gekregen is niet erg groot vrees ik.
Zo rond kuierend realiseerde ik me ook weer waarom ik de markt ook wel eens mijd. Ik koop standaard te veel. Opgroeiende pubers hebben we niet meer en eten voor vier is gewoon een verschrikkelijk slecht plan. Dus houd ik af en toe de handen op de rug. Neem ik geen 6 mango's mee maar slechts twee. Laat ik ook nog wat radicchio voor andere klanten liggen, koop ik niet de halve kaaskraam van Bastiaansen leeg en weersta ik de verleiding nog meer Bonte Bentheimer worst en ham bij Teresa te kopen. De coppa van Sengersbroek is een feestje in je mond. Fijne varkentjes die Bonte Bentheimers.

Dat het allemaal toch een ietsiepietsie meer is dan ik me stellig voor had genomen zal geen verrassing zijn. Maar ik heb goed op maat gekocht deze keer. Denk ik.

Op de foto een deel van de buit. De asperges hebben we inmiddels verschalkt en ook de visjes zwemmen in andere wateren. Zie ik dat ik de knoflook nog ben vergeten en de kardemompeulen. Nou ja, zo hebben jullie een beetje een idee.

We strijken neer op het terras van Het Elfde Gebod en wentelen ons genietend in de zon. Even de Paleisring wegdenken en een strand voor de geest halen, ruisende zee. Het had zomaar gekund. Maar helaas, we zitten midden in de stad waar het geroezemoes nog eens extra versterkt wordt door een man die zijn omgeving graag iets duidelijk wil maken op omroepersterkte. Zijn onduidelijk geschreeuw verdwijnt over de hoofden. Onverstaanbaar.
Wij kletsen gewoon door en kijken tegelijkertijd met een glimlach naar een kleine dreumes naast ons die tomaat erg rood vindt en derhalve oneetbaar maar verder geniet van het broodje op zijn bord. Die kun je nog eens meenemen naar een terras.
Inmiddels verscheen ook ons bordje ten tonele met geweldig brood met parmaham, parmezaanse kaas, rucola, olijfolie, gedroogde tomaat en olijf. Past perfect bij zo'n zonovergoten dag!

Na deze gezellige lunch scheiden onze wegen, kindlief naar huis met haar boodschappen en daarna door naar de volgende afspraak, moeder terug over de markt richting fiets. Eerst nog even de asperges halen en langs de visboer.  Kibbelingen halen voor 's avonds. Lekker met frietjes.
Toch maar weer vaker zo'n rondje maken.

O en die asperges..... die waren weer heerlijk! De allereerste van het seizoen die in je mond glijdt, hemels!

Koken met een snufje nostalgie

Zoals jullie weten heb ik een paar goedgevulde boekenkasten met kookboeken. Niet alleen de hippe en trendy gevallen maar ook planken vol met ouwetjes. En die staan toch een beetje te verkommeren.
Uitgegeven in de jaren zeventig, tachtig van de vorige eeuw en vaak nog wel eerder. Heel af en toe mogen ze van hun plaats af omdat ik er in wil bladeren met het voornemen er toch weer iets uit te koken. Omdat ze dat stiekem best verdienen. Ze hebben me immers veel geleerd en laten ontdekken.
Toch verdwijnen ze meestal weer naar waar ze vandaan kwamen. Sommige recepten kunnen echt niet meer of zijn inmiddels door de tijd en anderen in een nieuw, moderner jasje gestoken.

Zojuist heb ik het boek 'Kok in eigen kring' van Janny de Moor eens voor me neergelegd en zie er staat best veel aardigs in. Alleen die foto's... Kijk, ik ben geen topfotograaf en dat zal ik ook nooit worden maar zelfs die van mij zijn beter. Echt waar. Met uitzondering van mijn plaatjes uit de beginperiode van dit blog dat dan weer wel. Gelukkig heeft mijn nieuwe camera wat kleine wondertjes verricht en ziet het er allemaal wat aantrekkelijker uit. Want tja, tegenwoordig kan men niet meer zonder een plaatje. Dat heb ik inmiddels ook wel geleerd.

Maar goed, terug naar het onderwerp. Terwijl ik zo zat te bladeren kreeg ik een idee. De eenzame boeken ga ik eens oppoetsen, in het zonnetje zetten. Een aantal beschreef ik hier al eens maar er zijn er nog zoveel meer. Koken met een snufje nostalgie, uit die hopeloos verouderde boeken, zal ik dat eens gaan doen?
Zo 1 x per twee weken of misschien iets vaker, net hoe het uitkomt?
Het voornemen was er al vaker maar het kwam er niet van. Teveel op de lijst maar als ik er nu een serie van maak... dan moet ik wel. En als ik het verzuim, trekken jullie wel aan mijn jasje he!

Vanavond trap ik af met een bonenschotel uit 'Kok in eigen kring'!

Nog wat kerst en een wens

Het zit er weer op! Kerst 2013 behoort tot het verleden. Zo snel als die dagen altijd voorbij vliegen.Hebben jullie genoten? Wij wel in ieder geval. Lekker samen met de kinderen van een uitgebreid ontbijt genoten om daarna maar eens wat cadeautjes uit te pakken. Ik kan wel zeggen dat ik enorm verwend ben met hele fijne boeken, spulletjes voor in de keuken en op tafel plus van de husband een prachtige art deco lamp die het gesneuvelde lampje van mijn oma en opa gaat vervangen. Die lamp doet het nog wel maar we kunnen geen melkglazen cilinder meer vinden. Als jullie tips hebben... geef maar een gil!

Ondertussen ging een plakje kersttulband er ook nog wel in en een glas met heerlijke crémant de Bourgogne kunnen we ook scharen onder een heerlijk begin van de middag.
Waarin nog wel gekookt moest worden natuurlijk. Gelukkig was het gros al voorbereid. Konijn was de vorige dag al gebraden en met de spruitjesschotel van mijn moeder was ik de dag begonnen. De spruiten waren overigens vakkundig schoongemaakt door echtgenoot.
Dit jaar droegen onze kinderen en de kinderen van schoonzusje en zwager ook een steentje bij. Wat zeg ik een hele steen. Zoonlief en neefje verzorgden de amuses en het voorgerecht, dochterlief en nichtje het dessert. Beide moeders namen het hoofdgerecht met de diverse bijgerechten voor hun rekening. De nietkokers vormden de afwasploeg :)
Rond half twaalf rolden we voldaan van tafel.

En nu is het bijna 31 december, bijna een heel jaar voorbij. Voorbij gevlogen! Na een zeer turbulent 2012 kwam 2013 gelukkig in wat rustiger vaarwater. Natuurlijk ook nu niet louter hoogtepunten maar al met al een goed jaar. En dat gaan we morgen maar eens gepast afsluiten met onze lieve vrienden sinds jaar en dag. Wat bubbels, een hapje hier en daar, een hilarisch spel (wat zeg ik niet voor het geval er eentje dit blog straks ook leest), wellicht een dansje, in ieder geval een hoop gezelligheid!

Over een paar dagen pak ik hier de draad weer op met de vertrouwde recepten, een flink aantal boekbesprekingen en alles wat er verder op mijn pad komt.
Ik weet nu al dat ik binnenkort heel wat medebloggers zal ontmoeten, iets om me nu al op te verheugen. Contacten met een aantal zijn het afgelopen jaar verdiept, enorm leuk!
Ook ben ik erg blij met de steeds grotere schare trouwe bezoekers van dit blog. De reacties, de opmerkingen, de aanvullingen, ik waardeer het hogelijk! En ik ben dan ook heel erg blij met jullie allemaal!!

Ik wens jullie een fantastisch en  smaakvol 2014 toe met veel liefde en gezondheid!

Tot 2014!

Stoofpotje paprika, kidneybonen en rookworst

Het kan je zomaar ineens overkomen. Iets zien, er niet meteen de vinger op kunnen leggen om vervolgens jaren terug geworpen te worden. Heel vreemd.
Zoals zo vaak neusde ik in kookboeken op zoek naar het welbekende 'iets'. Iets van inspiratie, iets van een briljant idee, een gewone iets om te maken voor 's avonds. Het liet nogal lang op zich wachten gisteren.
Mijn oog viel op een recept. Frankfurters met rode peper. Knakworsten. Mijn hart sloeg er niet sneller van. Het boek schoof ik opzij en opeens was het er. Iets. Iets verscheen op mijn netvlies, iets wat al minstens dertig jaar uit het laatje met herinneringen was verdwenen.
Een pan verscheen voor me, een koekenpan waarin mijn vader plakjes rookworst stond te bakken  met kerrie, ketjap en sambal. En die plakjes verdwenen in een andere pan met tomaten, bruine bonen en uien. Geen flauw idee wat er verder inzat. Paprika's eind jaren zestig, begin jaren zeventig was dat al gemeengoed? Ik kan het me niet herinneren.Het is geen chili en geen BB met R, een creatieve ingeving van vaders denk ik.
Het Iets was gevonden, aan de slag.

Deze hoeveelheid is voldoende voor 3 personen. Grote eters moeten misschien maar extra bonen of paprika toevoegen of geef er nog een ander bijgerechtje naast.

Ik heb gebruikt:

1 rookworst van 250 gram - 1 blik tomatenblokjes - 1 blik kidneybonen - 1 rode paprika - 1 groene paprika - 2 uien - 1 rode peper - 1 flinke teen  knoflook ( of 2 kleinere) - 1 koffielepel gemalen koriander - 1 koffielepel gemalen komijn - 2 el ketjap manis - 1/2 koffielepel kerrie - 1/2 koffielepel sambal oelek - 1/2 blokje groentenbouillon - zonnebloem of arachideolie.

Zo maak je het:

Halveer de paprika's, verwijder de zaadlijsten en snijd de paprika's in dunne reepjes. De uien in vieren snijden en mogen in grove stukken verdeeld worden. Haal de zaadjes uit de rode peper, snijd fijn evenals de knoflook.

Verwarm in een braadpan een scheutje olie. Fruit hierin de ui, paprika en rode peper tot de paprika een beetje zacht begint te worden. Voeg dan de knoflook toe en laat zachtjes even meebakken.
Komijn en koriander erdoor roeren.. Tomatenblokjes erbij plus een half blokje groentenbouillon, de boel omscheppen en 10 minuutjes zachtjes laten pruttelen. De kidneybonen zonder het vocht erbij doen, nogmaals door elkaar scheppen en verder laten pruttelen.

De rookworst in plakjes snijden. Verhit een beetje olie in een koekenpan en bak de plakjes lichtjes aan. Voeg kerrie, 1 el ketjap en sambal toe. Een minuut of 10 heel zachtjes bakken, de smaken trekken nu lekker in de rookworst.
De worst mag nu de andere pan in samen met de andere eetlepel ketjap, laat het nog zo'n 5 à 10 minuten meestoven en klaar is Kees.
De rookworst behoudt zijn pittige smaak en geeft het tegelijkertijd ook weer af aan het stoofpotje.

Geef er witte rijst bij

Appel uit de oven met brie, walnoten, cranberries en honing

Berichten van sneeuw bereikten me gisteren, zo maar hier in ons eigen landje. En het oosten van Frankrijk zag er angstaanjagend uit met schuivende auto's op glibberige wegen.  Grijze lucht, grauw licht. Slechts één ding kan ik dan denken; 'Blijf alsjeblieft nog heel lang weg'. Het idee van gladheid doet me al verlammen. Vroeger te vaak onderuit geschoven vrees ik. Bont en blauw soms zoals die ene keer dat ik 's ochtends vroeg met mijn fiets naar buiten stapte om op weg naar school te gaan. Er lag een grindpad voor ons huis. Tas achterop, een flinke afzet om op gang te komen voor een fietstochtje van zo'n 25 minuten en flats daar lag ik. En dat was niet de eerste keer op dat verraderlijke paadje.
Ben er voorzichtig van geworden, misschien wel iets te maar het zij zo.

Maar even iets lekker warms, beetje zoet, beetje hartig om de beelden definitief te verdrijven.

Per persoon heb je nodig:

1 appel (jonagold of iets dergelijks) - 50 gram rijpe brie of Munster of een blauwe kaas, in ieder geval iets met wat pit.- paar walnoten - wat gedroogde cranberries - 1 koffielepel honing. Ook lekker: rozemarijn, tijm.

Snijd het kapje van de appel en verwijder met een scherp mes het klokhuis. Zorg ervoor dat je niet door de bodem gaat. Haal nog wat appel aan de zijkanten weg. Snijd dat klein en stop er wat van in de appel.
Brie in plakjes snijden en eveneens in de appel stoppen. Walnoten breken en samen met de cranberries op de brie leggen. Beetje aandrukken en de honing erover gieten.

De appel is vrij zoet, gebruik dan ook zoals ik hierboven al vermeld een kaas met karakter anders vallen de smaken helemaal tegen elkaar weg en proef je alleen appel. Dat is zonde.
Je kunt de cranberries ook in de appel stoppen. Ze worden vrij snel wat donker in de oven maar ik vind dat persoonlijk niet zo erg :)

Bak het 20 minuten in een oven van 200 graden. Lepel het daarna lekker uit.

Twee jaar Eetlust en een weggevertje

Precies twee jaar geleden zette ik de eerste voorzichtige stappen in bloggersland. Het werd een mooie ontdekkingstocht die nog lang niet ten einde is.
Mooie, fijne, lieve mensen ben ik al tegengekomen. Ontluikende vriendschappen. Nieuwe ervaringen.
Herkenning. Veel humor. Passievolle ondernemers met prachtige producten.
Ruim 350 posts zijn er geschreven. En gelukkig worden ze ook gelezen. Steeds meer. En dat doet mij deugd.
Daarom wil ik jullie bedanken. Voor jullie reacties, de feedback, jullie aanwezigheid. Hoe kan ik dat beter doen dan met iets fijns voor in de keuken.

Bij Kookpunt heb ik een braadslede voor jullie uitgezocht. Kijk, dit is 'm. Het is er eentje van Vogue met gietijzer en geschikt voor alle hittebronnen!Zelf kook ik al jaren op een fornuis van Boretti. Toen ons oude keukentje destijds  in de steigers werd gezet had ik één grote wens, zo'n fornuis. Ik loerde er al tijden naar. We zijn nog steeds erg blij met elkaar. Maar dit terzijde. De braadslede is hittebestendig tot 250 graden en een afmeting van 39,5x23x6,5 cm.  Daar kun je je best mee uitleven.Vinden jullie het wat? Lees dan maar snel verder.

Kennen jullie Kookpunt trouwens? Kookpunt is zo'n winkel waar je verdwaalt tussen het aanbod, waar je met meer dan de bedoeling was de deur uitgaat. Verdraaid gevaarlijk voor kookliefhebbers.
Of je nu aan nieuwe pannen van bijvoorbeeld Fissler toe bent, je keuken meer kleur wilt geven met de handige en mooie producten van Joseph Joseph of Alessi, je je op instorten staande pedaalemmer wilt vervangen door een designexemplaar van SimpleHuman, ze hebben het. Een groentesapje maken met een slowjuicer van Versapers om de dag gezond te beginnen? Geen enkel probleem. Iedereen vindt er wel wat,  hoe groot of klein je budget ook is.

En ovenschalen dus, zoals deze die ik weg mag geven. Aan één van jullie omdat dit blog jarig is.

Natuurlijk moet je er wel wat voor doen. Voor niets gaat de zon op.

Ik ben nieuwsgierig naar jullie braadsledeproof  lievelingsgerecht. Stel dat je wint, wat ga je hierin dan maken?

Vertel me dat in een reactie op dit blog. Zorg er wel voor dat ik je na afloop van de actie  kan vinden anders is je inzending helaas ongeldig.
Reageren kan natuurlijk ook op Facebook of Twitter. Je ziet, ik ben overal bereikbaar.
Een heel recept hoef je niet in te sturen.
Als je wint vraag ik je het recept overigens wel. Dan ga ik het maken en publiceer ik het op Eetlust. Deal?

Deze actie loopt tot donderdag 14 november 21.00 uur.

Vrijdag 15 november maak ik de winnaar bekend!

Ben heel benieuwd naar jullie creatieve reacties!

Update 15 november:

Iedereen enorm bedankt voor de felicitaties en leuke reacties. Ik heb me weer prima vermaakt :)

Maar nu..............

De nummertjes zijn gehusseld en uit de hoge hoed is de naam tevoorschijn gekomen van ..........

NELL NIJSSEN

Gefeliciteerd Nell, je hebt inmiddels een mailtje van me ontvangen. Dat er maar veel lekkere gerechten gemaakt mogen worden!

De andere inzenders enorm bedankt en niet getreurd er komt vast nog wel eens iets voorbij :)

Stoofpotje Kip met groene pepers, groene paprika en inspiratie

Het wordt me wel eens gevraagd. Hoe ik aan al die verschillende recepten kom. Of we wel eens gewoon aardappels, spinazie en gehaktballen eten. Of naar 'de Chinees' gaan. De laatste twee vragen zijn gemakkelijk te beantwoorden. Natuurlijk doen we dat. Denk maar aan de dagen dat er geen berichten van mijn hand verschijnen. Zitten wij lekker aan de bloemkool hoor of met friet en kroketten voor de buis. En daar valt niet zoveel interessants over te vermelden toch?

Maar waar komt de inspiratie vandaan naast kookboeken, magazines, kookprogramma's, familierecepten  en je eigen opgedane ervaringen. Nog niet eens zo lang geleden is er een ander fenomeen bijgekomen; internet. Een schatkamer zo kun je het wel noemen. Voor de twintigers van nu een normaal fenomeen maar voor mensen van mijn generatie ging er destijds een wereld open.
Bedenk het maar eens, zonder internet bestonden al deze blogs niet, zochten we in de bieb nog gewoon onze informatie, geen Facebook, geen Twitter, geen email. Je kunt het je bijna niet meer voorstellen.
De ideeën voor een aantal recepten op dit blog zijn dan ook opgedaan bij andere receptenverspreiders. Bloggers die je 'kent' via de sociale media of waar je toevallig belandt door bijvoorbeeld Pinterest.
Ik denk om maar wat te noemen aan de kletskopjes van Maaike, de kroketjes van Tessa, pizzadeeg van Esmée, broodjes van Wilma en bloemkoolfritatta van Antoinette.
Nu kun je altijd doen alsof al die ideeën helemaal aan eigen brein zijn ontsproten maar dat is natuurlijk niet zo netjes. Een vermelding is het minste wat je kunt doen ook al heb je dusdanig aan een recept zitten sleutelen dat je het bijna als van jezelf kunt bestempelen. Het oorspronkelijke idee is van iemand anders niet waar. En die verdient dan credits, zo werkt dat.

Onderstaand recept is dan ook gebaseerd op eentje van iemand anders. Op Pinterest kwam ik een New Mexico Pork and Green Chili Stew tegen van Big Ranch. Big City en ik realiseerde me zelden groene pepers te gebruiken. Daarnaast houden wij zoals jullie wel weten enorm van hart en ziel verwarmende stoofpotjes.  Te laat was het om rundvlees uren te laten stoven, varkensvlees eten wij zelden dus de keus voor kip was snel gemaakt. Nu eens geen poten maar filet. Niet voor acht tot tien mensen maar voor drie. Bij hem geen paprika, bij mij wel net als naast komijn ook koriander. En zo ontstaat er een ander recept. Was ik dit echter niet tegengekomen deze week dan had het dus ook gisteren niet op tafel gestaan. Zo werkt dat.

Laat je niet afschrikken door de groene pepers, ze geven een milde smaak af aan het stoofpotje. Je hoeft echt geen liter water in de aanslag te hebben.

Je hebt nodig:

400 gram kipfilet - 2 uien - 2 groene paprika's - 4 groene pepers - 2 à 3 teentjes knoflook - 2 tomaten - 3 flinke aardappels - 1 tl gemalen koriander - 1/2 tl gemalen komijn - 1 tl gedroogde oregano - 2 el fijngehakte peterselie - 1/2 tl cayenepeper - 1/2 liter kippenbouillon - 1 el zonnebloemolie - zout en peper

Zo maak je het:

Snijd de kip in stukjes en bestrooi met zout en peper. De uien, tomaten  en paprika's eveneens in stukjes snijden maar niet te klein. Verwijder de zaadlijsten uit de groene pepers en hak ze. Knoflook snipperen.

Verhit in een braadpan de olie. Bak hierin de kip snel om en om. Voeg dan de uien, paprika, knoflook en groene pepers toe, bak een minuut of vijf op laag vuur.
Komijn, koriander, oregano en cayenneper erbij, husselen en heel eventjes meebakken.
De tomaat de pan in samen met de kippenbouillon.
Breng zachtjes aan de kook, zet je hittebron vervolgens zo laag mogelijk en laat een uur sudderen.
De kipfilet wordt heerlijk zacht en mals.

Schil de aardappels, maak er niet te grote dobbelstenen van  en doe ze bij de kip. Laat nu nog half uurtje sudderen.
Op het laatst voeg je de peterselie toe. Is de saus te dun naar je smaak? Roer 1 tl maïzena los met wat water roer het erdoor. en laat het iets meer binden.

Geef er tortilla's bij om de saus mee op te vegen en iets van een salade of bonen.

Salade met peer en kleverige walnoten

Eigenlijk wilde ik hier iets heel anders plaatsen maar het is nog niet helemaal naar mijn zin dus bewaar ik dat voor een volgende keer.
Koken voor twee het blijft, althans voor mij, een lastige aangelegenheid. Nu is er niets ingewikkelds te verzinnen over de tartiflette want daar heb ik het over. Die heerlijke aardappelschotel met ui, spekjes en zalige, uitlopende Reblochon. Of is het Reblochon met aardappel, ui en spekjes? Wintersporteten noemen ze het ook wel, voedend, enorm machtig.Een partijtje uitbuiken is daarna niet overbodig.
Het recept wilde ik een beetje aanpassen naar een iets lichtere versie maar het is nu letterlijk te licht bevonden door mij. Nog net niet je van het. Afijn, het mag nog een keer in de herkansing. Genoten hebben we wel dat is alvast iets!

Bij zo'n schotel serveer je een salade, gewoon lekker simpel met frisse tonen als tegenhanger van al die kaas. Geen fratsen, toeters en bellen. Maar een beetje zoet erin kan ook heel goed. Er waren nog peren en walnoten. Uit Charroux in Frankrijk brachten we geweldig geurende notenolie mee.
En weten jullie nog dat ik ooit een recept plaatste voor 'Sticky ZoZo Nuts' ?
Dat heb ik dus als uitgangspunt genomen voor de walnoten, alleen deze keer een stroopje gekookt van water en honing, de walnoten erin gemikt, even roeren, storten op een bordje... getver wat lekker.
En wat ging dat goed bij de onder constructie zijnde tartiflette à la Eetlust.

Zo'n 200 gram noten had ik nog, die gingen uiteraard niet allemaal in de salade maar waren gisteravond wel al op...

Rooster de noten even in een droge koekenpan.
Kook 50 ml water met 2 eetlepels honing,  1/2 tl gedroogde tijm en een tl zout tot een stroopje. Laat het tot de helft inkoken, de kleur wordt donkerder en het bubbelt op volle toeren.
Mik de noten erin, goed door elkaar roeren. Vuur uitzetten en de noten op een bordje waar je wat bakpapier op legt storten. Af laten koelen. Een heerlijke kleverige toestand krijg je.

Voor 2 personen pak je een paar handjes gemengde salade, niet moeilijk doen, gewoon uit een zakkie.
Schil een peer en snij in stukjes. Paar kerstomaatjes in plakjes of 1 gewone tomaat.
Besprenkel met 1 eetlepel olijfolie, wat rode wijnazijn en hussel de boel. Nu verdeel je er wat van de noten over en 1 koffielepeltje notenolie.

Dat is alles

Soep, gemaakt Wit Lof

Het valt me al jaren op, de 'v' verandert in een 'f', het is geen vis meer maar fis, van is fan, vragen wordt fragen en ga zo maar door. Eind jaren zeventig zette ik mijn eerste stappen op de middelbare school waar een juiste uitspraak er collectief ingestampt werd. Zeker bij de lessen Engels. The hot potato had de tijd van zijn leven. Ook het grote struikelblok 'the' of het woordje 'with' galmden klassikaal in de rondte. Geen de of se geen wit of wis , uiteindelijk kreeg een ieder het toch min of meer onder de knie al dan niet met een dubbele knoop in de tong van het krampachtig oefenen.
Een hommage aan de juiste pronunciation, soep gemaakt with love, witlofsoep.

Je hebt nodig voor 6 personen:
750 gram witlof - 1 flinke ui - 1 dunne prei - 100 gram roomboter - 2 el bloem - 1 liter kippenbouillon - 1/2 el grove mosterd - 6 plakjes serranoham -50 ml room (optioneel) - staafmixer/blender

Zo maak je het:

Maak de witlof schoon, verwijder kontjes en de buitenste blaadjes, snijd ze doormidden en haal het harde gedeelte er uit. Gooi kontjes en de kernen weg. Hak de rest van de witlof grof.
Schil de ui en snij eveneens grof. Dat geldt ook voor de prei.
Smelt in een flinke pan de roomboter en smoor hierin de witlof, ui en prei zo'n 5 minuten.
Roer er dan de bloem door en laat 2 minuten garen.
Een halve eetlepel grove mosterd erbij en wederom roeren.
Voeg, zeker in het begin, scheutje voor scheutje de bouillon toe. Goed roeren.
Breng de soep aan de kook, zet het vuur vervolgens weer laag en laat zachtjes een half uur pruttelen.
Pureer de soep met een staafmixer of in de blender. Gebruik je de blender? Pureer dan in delen.
Zet weg tot gebruik

Bak de plakjes ham zonder boter of olie toe te voegen krokant en laat even uitlekken op wat keukenpapier.
Roer de room door de soep en warm zachtjes door, het mag in geen geval koken.
Verdeel de soep over diepe borden, verkruimel de ham erover en geef er voor het echte witlof- ham- kaasgevoel eventueel nog een kaasstengel bij.

Bondgenoot zoek

Ruim vijfentwintig jaar hadden wij het bijna iedere dag in handen. Niet alleen om te doen waar het voor was gemaakt, het bleek meerdere kwaliteiten te bezitten. Verzaakte nooit zijn plicht. Erg gehecht waren we aan hem. Niet afkomstig uit een chique familie, dat konden wij ons niet veroorloven en buiten dat zijn wij niet zo gericht op afkomst. En nu, in een moment van onachtzaamheid heb ik hem verstoten, het huis uit gegooid. Echt, het was niet mijn bedoeling en we missen hem zo, onze kaasschaaf.
Die me ook moeiteloos hielp winterwortels schoon te maken voor de hutspot. Op zo'n onbewaakt moment is hij verdwenen, met de schillen van de wortels. Zo maar verdwenen in de afvalbak.
Nu moet ik het doen met twee soortgenoten van duidelijk minder allooi, twee nonchalante types die liever lui dan moe zijn. Die het verdienen om verstoten te worden, hun congé te krijgen. Echt waar, het predicaat schaaf verdienen ze niet, twee botteriken zijn het.
En één van dat duo kocht ik ook nog eens ter vervanging van, spijt!

Daarom... geef me een tip zodat ik niet nog eens een misstap bega...Ik weet het, niet iedereen gebruikt een kaasschaaf maar indien wel, over welke kaasschaaf ben je tevreden en durf je me met een gerust hart aan te bevelen.

twee botteriken

Quick Salsa

De eerste post in het nieuwe jaar en ik loop nu al achter, hoe knap is dat! Een enorme berg recepten staat in de wachtrij en de laatste foodswap van 2012 moet nog vermeld worden. Allerlei activiteiten storen momenteel een beetje mijn blogritme maar na het komende weekend ga ik er weer vol tegenaan! Zaterdag hebben wij weer onze jaarlijkse After Christmaswalk, ook wel Winterwalk genoemd, beetje afhankelijk hoe ver het inmiddels na Christmas is. Een dag om je op te verheugen, een eind wandelen om de trek te stimuleren, vervolgens aan tafel schuiven en genieten van de ongetwijfeld weer heerlijke gerechten die een ieder tevoorschijn tovert.
Voor nu een supersnelle salsa (lang leve de blender!) met een flinke dosis pit. Gemaakt met Oud en Nieuw om maiskoekjes in te dippen. Die maiskoekjes staan ook nog in die rij...

Je hebt nodig: 
6 middelgrote  tomaten - 1 sjalotje - 2 teentjes knoflook - 1 flinke spaanse peper (minder mag natuurlijk ook) - peper en zout - 1 tl gemalen korianderzaad (ketoembar) - 1 tl rode wijnazijn -2 el verse peterselie of koriander - scheutje olijfolie.

Zo maak je het:

• Halveer de tomaten en haal het zaad er uit. Hak vervolgens  in grove stukken, evenals de sjalot en de knoflook.
• Snij de spaanse peper in de lengte doormidden, haal de zaadlijsten eruit, hak in een paar stukken.
• Doe alles in de blender , behalve de olie en peterselie/koriander.
• Blend de hele boel 10 seconden. Voeg wat olijfolie toe plus de peterselie/koriander
• Nog even blenden.
• Proeven en eventueel verder op smaak brengen met zout en (cayenne) peper.
• De salsa blijft mits koel bewaard ongeveer een week goed. Onthoud wel dat naarmate de tijd verstrijkt de smaken steeds meer intrekken oftewel de pittigheid neemt ook toe :)

Lekker met nachochips, maiskoekjes dus, maar ook bij vlees, kaas en vis.

Tot ziens in 2013!

Ik wens jullie allemaal een geweldig mooi 2013 toe, met veel geluk, een goede gezondheid, veel gezelligheid en uiteraard mooie culinaire avonturen en ontdekkingen! Aan mij zal het niet liggen, Eetlust schrijft vlijtig verder, misschien wordt de invalshoek wat anders maar dat merken jullie dan vanzelf :)
Ondanks dat 2012 een raar en niet zo'n fijn jaar voor mij persoonlijk was heb ik wel genoten van jullie reacties, de ontmoetingen, mijn eigen ontdekkingen, de inspiratie die andere bloggers mij gaven, wat dat betreft was het top.
2013 wordt voor mij in ieder geval het jaar waarin ik een aantal medebloggers en foodies ga ontmoeten. Degenen die zich opgegeven hebben voor het foodbloggersevent kunnen heel binnenkort daar een mailtje over verwachten dus hou je mailbox in de gaten!
Wat dat betreft kan 2013 al bijna niet meer stuk.

Voor nu, een hele fijne avond, geniet ervan en tot snel want er staat nog een hele rij recepten te wachten om uit te werken :)

Kerst 2012, weemoedig genieten

Vanavond alweer Kerstavond en over een week bijna 2013, hallelujah.  2012 was niet ons jaar, ondanks dat gaan we de komende dagen wél genieten.
Kerstavond is bij ons hapjesavond of amuses als je het wat extra cachet wil geven, hoe je het ook noemt het blijven hapjes. Gezellig samen met de kinderen, af en toe beetje loeren naar de gestaag groeiende stapel pakjes onder de boom.Over hapjes gesproken. als we allemaal uitgegeten, gedronken en gebuikt zijn voorzie ik jullie graag weer van recepten. Het Delicious kerstnummer is niet ongeschonden uit de kookstrijd gekomen laat dat alvast een tip zijn van de beroemde sluier.
Tweede kerstdag wordt er hier serieus gekookt maar what's new. koken nemen we altijd serieus, toch? Bouillon met cèpes, hert met knolselderij-aardappelpuree, spruitjes met granaatappel van Ottolenghi, ben benieuwd maar denk dat het goed past bij de rest. Toe: Eton mess met mango met misschien wel een restje lemon tiramisu van de 1e dag....juist, dat laatste strepen we maar weer door.
In ieder geval heb ik meer boodschappen gedaan voor  de hapjesavond als voor het kerstdiner. Dat heeft voornamelijk te maken met het ontzettend slecht kunnen kiezen van schrijver dezes.

1e Kerstdag schuiven wij rond de tafel met mijn schoonzusje en haar gezin, gourmetten net als de helft van Nederland. De eerste keer zonder schoonmoeder dat stemt weemoedig en schrijnt van binnen. Maar we zullen proosten, proosten op het leven en op haar. 2012, een turbulent jaar, voor ons en voor anderen, een jaar met veel afscheid nemen, veel leed, verdriet, onzekerheid.
Natuurlijk ook genoten, plezier gehad, nieuwe ervaringen opgedaan, mensen leren kennen maar al met al bye bye 2012 hello 2013!

Een ieder wens ik een hele fijne kerst. Geniet, geniet met een ieder die je lief is. En wellicht geniet je liever alleen en hoeft alle heisa niet zo. Welke invulling je er ook aan geeft, een uitgebreid 10-gangen diner met alle toeters en bellen of boerenkool met worst, een boterham met tevredenheid, geniet.

En natuurlijk een geweldig mooi 2013!

Kerst voorpret

Zodra de Goedheiligman zijn hielen had gelicht verschenen de eerste glinsterende en flonkerende kerstbomen. De Boom. De Boom werd bij ons vroeger thuis de zondag voor Kerstmis voorzien van de zilveren ballen, zijn eigenwijze piek en getooid met zilveren slingers. Die traditie heb ik lang in ere gehouden. Tot vader en zoon een paar jaar geleden, ja vader en zoon dat is in Huize Eetlust ook traditie, op pad gingen voor deze tijdelijke kameropfleurder en enigszins beteuterd met weliswaar een boom thuiskwamen maar eveneens met de mededeling dat ze toch echt niet een dag langer hadden moeten wachten. Pardon? Het is pas over een week Kerstmis! Toch hadden we het kunnen weten, in onze buurt begon het op 7 december al aardig op de dag vóór Kerst te lijken.
Dit jaar tikten husband en ik er in de stromende regen samen één op de kop, zoon die inmiddels op kamers woont was dit weekend niet thuis en zoals we inmiddels weten, tot volgende week hoeven we niet te wachten met de Boom

Zoals ieder jaar drapeerde husband de lichtjes in de boom en zette als bekroning op zijn werk de piek op zijn plek. Nieuwe lichtjes, op onverklaarbare wijze had het snoer van vele vorige jaren de geest gegeven. Dochterlief die na afloop een carrière als kertboomversierder voor zichzelf in het verschiet zag, zakte af naar het ouderlijk huis om ondergetekende een handje te helpen met het op strategische wijze plaatsen van alle versierselen. Tevreden bekeken we ons werk. Weer gelukt, net als ieder jaar overigens. Dat riep om een beloning in de vorm van een hapje en een beetje kerstige maaltijd.

's Ochtends al in een handomdraai cranberrysaus gemaakt van:
250 gram cranberries - 2 repen sinaasappelschil - 3 kruidnagels - 100 ml rode port - 4 el bruine suiker - sap van 1 uitgeperste sinaasappel - 1/2 kaneelstokje
Alles in een steelpannetje doen en 20 minuutjes op laag vuur laten sudderen tot cranberries kapot gekookt zijn en de saus wat ingedikt is..

Zoals gezegd verdienden we een beloning in de vorm van een hapje.Plakjes warme ciabatta belegd met gekochte paté en een likje van de heerlijke friszure cranberrysaus. Andere plakjes besmeren met klein laagje roomkaas, beetje mierikswortel, verse dille erop plus een stukje gerookte forelfilet

Na een glaasje en deze hapjes dook ik de keuken in om spruiten schoon te maken en te koken plus voor een knolselderij-aardappelpuree:
Snij 3/4 van een knolselderij in plakken en vervolgens in blokjes. Schil 500 gram aardappelen en snij in grove stukken. Zet op met 250 ml slagroom en eventueel nog wat volle melk. Kook tot alles gaar is. Giet eventueel wat vocht af zodat het niet te nattig wordt. Stamp fijn en smeuïg. Breng op smaak met zout en peper, beetje nootmuskaat. Heerlijk, niks meer aan doen!

 Simpele kalkoenfilet in sinaasappel-portjus:
stuk kalkoenfilet van 450 à 500 gram - zout en peper - gedroogde oregano - boter - sap van een halve sinaasappel - 50 ml rode port - 1/2 el grove mosterd.

Wrijf de kalkoenfilet in met zout, peper en gedroogde oregano. Verhit boter en bak hierin de kalkoenfilet aan beide kanten bruin. Voeg het sap van een halve sinaasappel toe plus 50 ml rode port. Roer de mosterd erdoor.Zet het vuur laag, leg een deksel op de pan en laat gedurende 20 minuten zachtjes garen. Eventueel nog wat water toevoegen. Haal de filet uit de pan, controleer wel even of het helemaal gaar is, wikkel in alufolie en laat paar minuten rusten. Hierdoor blijft het vlees lekker mals en sappig. Kook de jus een beetje in.

Snij het vlees in dunne plakjes. Leg op ieder bord wat knolselderij-aardappelpuree, leg er een plakjes kalkoen tegenaan, lepel er jus over.. Erbij uiteraard wat van de cranberrysaus plus beetgaar gekookte spruitjes.

Het was een heerlijk zondagsmaaltje zo vlak voor de Kerst, zo heerlijk dat ik geen één foto heb gemaakt, niet van de hapjes, niet van de saus, niet van de kalkoen met toebehoren op het bord.... Wel van De Boom...

Eetlust 1 jaar!!

Hoera hoera hoera, Eetlust heeft de leeftijd van 1 jaar bereikt. Een jaar geleden schreef ik mijn allereerste blogpost waarin ik me de vraag stelde of er wel behoefte was aan een tigste  kookblog.
Eigenlijk was Eetlust gisteren jarig maar ik had de hele tijd 8 november in mijn hoofd, ach ja dat ben ik dan ook weer. Het maakt het feestelijke gevoel er niet minder om.
Wat een jaar was dit! Na de eerste voorzichtige schreden op het bloggerspad ging het helemaal los.

Brood bakken werd weer opgepakt, nu zelfs ook met zuurdesem wat al een hele nieuwe ervaring was, onlangs piccalilly gemaakt die zich echter nog een maand of twee  moet ontwikkelen en koesteren in een koele, donkere omgeving volgens een zeker iemand...Nog nooit zoveel pompoenen in huis gehad als dit jaar, ben er nu wel weer even klaar mee. Behalve voor pompoensoep natuurlijk! Pizza kan ik nu gemakkelijk zelf maken. Zo zie je maar, zelfs kook je inmiddels tientallen jaren met veel plezier, een mens is nooit te oud om te leren.
Het een en ander ontdekt zoals aardbeienmunt, het groeide en bloeide welig, rook heerlijk naar aardbei maar bleek qua toepassingen niet zo'n succes. Leuk ter decoratie dat wel. Behalve ontdekkingen ging er ook wel eens wat mis met als dieptepunt wel de totaal verkoolde bruschetta met daarbij een in dikke rookwolken gehulde keuken.
Hoort er allemaal bij en met dat soort blunders kan ik jullie ook weer vermaken niet waar. 

En dan al die nieuwe leuke, lieve, gezellige, humoristische, eetlustige mensen die vol passie koken, produceren, vertellen, kennis delen. Twijfelde ik een jaar geleden nog of ik er wel aan moest beginnen, in dit jaar zijn er weer vele blogs bijgekomen. Iedereen met een eigen stijl . De één blogt voornamelijk over de zoete kant, een ander uit haar of zijn voorliefde voor een bepaald land of experimenteert er lustig op los of wil door het bloggen de kookkennis vergroten, geweldig!

Het enige waar ik spijt van heb en dat gaf ik bij het honderdste bericht ook al aan is dat ik niet veel eerder ben gaan bloggen. Ik sta nog voor 100% achter wat ik in dat bericht schreef en we zijn alweer ruim 100 berichten verder...
Eén wens van toen , namelijk het in het 'echie' ontmoeten van al die leuke mensen wordt in mei werkelijkheid tijdens het Foodbloggersweekend. Samen met de partners in crime Es en Tessa ga ik daar een mooi feestje van maken. We dachten aan een gezellig onderonsje, misschien met ongeveer  8 eetlustige mensen een gezellige middag doorbrengen, lekker samen koken, een borreltje erbij, kletsen, uiteindelijk bed inrollen en de volgende dag na een voedzaam ontbijt weer naar de diverse thuizen.
Dat ik nu locaties voor 20 à 25 mensen onder de loep neem zegt iets over het animo...
Er spookt meer door mijn hoofd maar dat vergt nog enig onderzoek. als het haalbaar is horen jullie er tijdens het 2e Eetlustjaar ongetwijfeld meer van.

Het eerste jaar als blogger was geweldig, wat mij betreft komen er nog heel wat jaren bij.
Jullie allemaal bedankt voor het lezen, de reacties, de tips, jullie recepten, fantastische producten, aanwezigheid, het opvijzelen van mijn kennis... Top!

Aan de wandel

Gewoontegetrouw verkassen we in de herfst een aantal dagen naar andere oorden, hiervoor hoeven we geen uren te vliegen, ook zomerse temperaturen zoeken we niet op. Indian Summer bij de oosterburen, wandelen over heuvels en door dalen, langs met water gevulde kraters in de Vulkaneifel, paddestoelen spotten tussen goudgeel blad, kleine paarse bloempjes die zich wentelen in de warme najaarszon.

Paddestoelen plukken doen we niet, we hebben ons leven lief oftewel geen greintje verstand van wat nu eetbaar is of niet. Snuiven najaarsgeuren op, bewonderen het zachte licht, genieten van het beukenbladgeritsel onder onze wandelschoenen.
En als we na zo'n tocht weer bij 'ons' huis belanden , zijgen we neer in de stoelen in de serre , voelen de zon branden door het glas, heffen een glas en knikken elkaar intens tevreden toe.
Waar de week nat en ijskoud begon gunde het weer ons en onze vrienden uiteindelijk toch dat ware herfstgevoel. 

En nog genoten van allerlei Duitse specialiteiten? Allerlei Kuchen uitgeprobeerd? Ik hoor het jullie vragen. Tja, wat zal ik zeggen. We waren met zijn viertjes en eigenlijk geen van allen enorme zoetekauwen. Op de dag van aankomst  Schneckenkuche gekocht, zoet brood gevuld met kaneel en suiker, opgerold en afgetopt met amandelen en suikersiroop schat ik zo in. Heerlijk, werkelijk waar maar een joekel van een brood zeg. Na vijf dagen was het geval nog niet op!
Dinsdag klaterde alle zegen van boven, de temperatuur vroeg om dikke jassen , onaangenaam. Dat riep om Sauerkraut met Löwensenf en echte knacks. Heb ontdekt dat aardappels stampen bij gebrek aan stamper de bolle kant van een soeplepel ook prima voldoet.

Uiteraard ook Brezen (pretzels) gekocht en op dag 1 gulzig opgesmikkeld. In die paar dagen dat je weg bent moet je niet zo moeilijk doen denk ik altijd maar, gewoon lekker simpel eten, niet teveel tijd in de keuken spenderen, gebakken aardappeltjes, salade, stukje vlees, dat fietst er altijd wel in. Een lekker glas van het een of ander.
 's Ochtends uitgebreid ontbijten met warme verse broodjes om de nodige energie op te doen voor we weer in de wandelschoenen schieten.
Het waren vijf mooie dagen in dat prachtige landschap van de Vulkaneifel!

Drumsticks in ketjap-honingsaus

Zat net te dubben of ik dit recept nu wel of niet ging plaatsen want ik ben fotoloos, geheel tegen mijn principes in. Maar ach af en toe moet dat kunnen en de vaste lezers weten toch wel dat alles wat ik plaats uit eigen brein of pan ontsproten is.
Mijn zoon schijnt in het Nijmeegse regelmatig pannen nasi goreng en ajam of babi ketjap voor te schotelen aan de vriendenschaar. Hij schijnt het goed te kunnen, enthousiaste verhalen over leeggegeten pannen bereiken regelmatig mijn oor. Wij wachten hier in Tilburg nog immer op de proef van bekwaamheid, dus zoon als je dit leest...ik daag je uit! Deze variant is alvast voor jou.

Je hebt nodig voor 4 personen:
8 drumsticks - 2 el ketjap manis - 1 el gembersiroop - 1 flinke el honing - 1 el droge sherry (optioneel) - 1 koffielepel sambal manis - 250 gram kastanjechampignons - scheutje olie - peper - zout- water.

Zo maak je het:

•  Wrijf de drumsticks in met wat zout (niet teveel!)  en peper.
• Verhit in een koekenpan een klein scheutje olie en bak hierin de drumsticks om en om tot ze licht gekleurd zijn. Haal ze even uit de pan
• Voeg sambal toe, roeren. Vervolgens ketjap, honing, gembersiroop en sherry toe. Roer alles goed door elkaar en schenk er dan een scheut water in. Nogmaals roeren.
• Leg de drumsticks erin, dek af met een deksel.
• Laat zachtjes aan kook komen, zet dan vuur laag en laat sudderen tot kip zacht en gaar is.
• Draai de drumsticks af en toe om en kijk of de saus niet teveel inkookt, is dat wel het geval voeg dan weer wat water toe.
• Voeg 10 minuten voor het einde de in plakjes gesneden kastanjechampignons toe.

Verdeel over 4 borden of  schep alles in een schaal, het is erg lekker om er dan wat sesamzaad over te strooien maar dat laatste zal in Nijmegen niet zo snel gebeuren denk ik.

Mijn wildpan en ik

Een goed stel zijn we, een ijzersterk duo, al zeker 20 jaar samen en toch zien we elkaar niet iedere week. Als ik hem weer liefdevol in mijn armen neem dan weten we dat er iets op stapel staat.
 Begrijp me goed, ook mijn andere pannen en koekenpannen staan in hoog aanzien maar ja dat contact is wat meer gewoontjes zullen we maar zeggen. Je ziet elkaar bijna iedere dag en de gespreksstof is daar dan soms ook naar.
Maar wildpan herbergt de konijn die we bijna ieder jaar met Kerst traditioneel bereiden en ook kip garam massala suddert en stooft dat het een lieve lust is.Van alle markten thuis is hij, je heet dan wel wildpan maar voor tien mensen gehaktballen braden of een paar kilo krieltjes bakken, draait hij zijn handvaten ook niet om.

Emoties delen we, de eerste Kerst na het overlijden van mijn moeder toen pan gevuld met konijn op mijn schoot richting ouderlijk huis mijn tranen op zijn deksel voelde druppen. De hoerastemming in het gezin als er massala kip met roti op het menu staat, hij pruttelt dan gezellig en ik neurie mee. Stoofschotels voor een huis vol mensen, we maken het graag samen.Of neem nu gisteren de gehaktballen, 25 had ik er gedraaid en alle 25 nam hij liefdevol tot zich. Het was ook deze keer weer een bijzondere dag, velen van jullie weten dat wij drie maanden geleden afscheid hebben moeten nemen van mijn schoonmoeder en gisteren hebben wij haar een laatste plekje gegeven, meegegeven met de wind, vergezeld van onze liefde voor haar. Daarna een borrel en eten in huize Eetlust, wildpan moest dus aan de bak en zoals altijd heeft hij uitstekend werk verricht.
Beetje trots en ijdel is hij ook wel, hij weet heel goed dat ik niet zonder hem kan en dat je toch een groot deel van je wildpannenleven in een donkere kast staat, neemt hij,ongetwijfeld licht mokkend, op de koop toe..
Ja, hij en ik kunnen het samen prima vinden!