Over vlechtbroden en overmoed

Met een brunch in familiesferen op komst vliegen de ideeën altijd door mijn hoofd. Sommige Huize Eetlust klassiekers mogen niet ontbreken. Beenham! Bagels! Daarnaast ruimte voor nieuwigheden. Sommigen gaan van tevoren uitgebreid oefenen om zo een prachtig baksel te kunnen presenteren. Ik ben wat dat betreft een beetje eigenwijs en vertrouw soms iets teveel op mijn kunnen.

De bedoeling was om vlak voor Pasen met een aantal andere bloggers een workshop 'vlechtbroden' bij Levine te volgen. Wegens omstandigheden kon dat helaas niet doorgaan maar er moest en zou zo'n feestelijk brood op tafel komen. Kijk vlechten met drie strengen is een eitje. Hebben we als het goed is allemaal ooit geleerd maar met zes of acht.... Dat is in mijn ogen alweer ingewikkeld geknutsel. Komt misschien ook omdat ik niet zo van het fröbelen ben.
Met een tekening voor mijn neus, echt dat riekte al naar wiskunde met a over f, f over a, e over a en zo verder. Die knobbel bezit ik niet gezien mijn uiterst bedroevende resultaten op de middelbare school, alle bijlessen ten spijt.
Reepjes papier brachten uitkomst en werkelijk het begon zo maar te dagen. Zelfs zo zeer dat me iets overmoedigs bekroop.

Aan de slag met het echte werk. Na het kneden en rijzen kon het vlechten beginnen. Deeg in 6 gelijke stukken verdelen en strengen rollen. Bovenkant verbinden en hoppa a over f, f over a, of was het nu andersom. En ze liggen helemaal niet over elkaar. Opnieuw en warempel daar gingen ze. Nog even kijken hoe de onderkant moet aangezien de strengen dan inmiddels veel te kort zijn om over elkaar heen te leggen. Aha zoiets. Een stap achteruit, kijken, nog eens kijken. Heb ik dat gedaan? Trots!

Nog anderhalf rijzen en dan lekker de oven in. Heb ik straks even iets moois voor de paastafel.

En wat doen trotse mensen die ook op Twitter te vinden zijn? Juist, die maken een fotootje en gooien het erop. De oohs en aahs stroomden binnen. Mijn zelfvertrouwen zwol verder aan. Glunderend stapte ik door ons huis,

Prachtige tweede rijs. De oven opgestookt. Voorzichtig schoof ik het erin. Deurtje dicht. Nog net niet ademloos op mijn knieën voor het glas. De tijd kroop voorbij. Eindelijk, eindelijk was daar het grote glorieuze moment.

.....????? @#$!!!

Bam! Daar sloeg mijn trots aan diggelen. Een helft ontploft. Wat is dat nou? Wat heb ik verkeerd gedaan!!
Te warm, toch niet genoeg gerezen, te strak gevlochten? Boehoe. Dit was niet de bedoeling. Mannin van baksels.net schoot te hulp met tips. En die gaan we binnenkort maar eens opvolgen. Zo zie je maar weer wat er gebeurt met overmoedige koekenbakkers.

Kleine troost, de smaak was heerlijk. Zodra het perfect uit de oven komt krijgen jullie het recept. Met bouwtekening :)

Chocoladetaart met hindernissen

Wanneer de man die je al ruim 30 jaar als je vader beschouwt een eerbiedwaardige leeftijd bereikt en van wie je weet dat hij chocolade erg lekker vindt dan bak je toch gewoon een chocoladetaartje om de feestelijkheden extra cachet te geven?
Deze vader die vroeger in restaurants eerst de desserts bestudeerde en bij de woorden 'Grand dessert' of 'Kwartetje van' al vergenoegd begon te glimmen, dat is mijn vader2 ten voeten uit om maar een klein blikje achter de schermen te geven.
Het bakken van een chocoladetaart is echt niet moeilijk of lastig en heus dit was niet mijn debuut op chocotaartengebied. In plaats van een grote stonden er kleintjes op de planning, een punt van dergelijke taarten is nogal machtig en 1-persoonstaartjes leek me zo leuk. Ter plaatse beetje aankleden om de feestvreugde te vergroten, kop koffie erbij...het liep wat anders.
Achteraf kon ik me wel voor mijn hoofd slaan, met een beetje logisch nadenken kun je sommige fouten met gemak vermijden. De afdeling logisch nadenken had ook weekend geloof ik.

Normaal maak ik deze taart zo:
Smelt 200 gram pure chocolade, ik gebruik altijd een reep van 70% en een reep van 85%, samen met 200 gram boter langzaam au bain marie of in de magnetron. Zodra het gesmolten is roer je er 200 gram suiker door en laat je het een beetje afkoelen
Splits 5 eieren. Het eiwit sla je stijf in een vetvrije kom met een klein snufje zout. Roer de eidooiers één voor één door het chocolademengsel tot ze opgenomen zijn. Roer er vervolgens 1 eetlepel bloem door en spatel dan voorzichtig het eiwit erdoor. Schep rustig zodat het mengsel luchtig blijft.
Giet het in een springvorm van 24 cm doorsnede en bak 35 à 40 minuten in een oven van 170 graden (hetelucht) of 190 graden.
Doordat de eiwitten stijf geslagen zijn krijgt de taart toch iets luchtigs.
De bovenkant kun je nog afmaken met en topping of iets dergelijks.

De Mina's Bakgraag onder ons begrijpen meteen dat je een dergelijke consistentie niet, ik herhaal niet, moet bakken in een muffinbakplaat, doordat de binnenkant een beetje vochtig blijft krijg je het er dus met geen mogelijkheid uit! Er staat niet voor niets springvorm eigenwijs mens.
Na deze ontdekking draaiden alle raderen in mijn inmiddels in 'Wat nu'  staat verkerende hoofd op volle toeren.
In de koelkast bevond zich nog de kom met een  restant chocomengsel, genoeg voor een bodem. Kleine springvorm gepakt van 20 cm doorsnede, gevuld en hup de oven in. Na het bakken af laten koelen.

Gelukkig had ik ook nog:
Klein bekertje slagroom van 125 ml - 200 gram roomkaas - 1 reep chocolade van 70% (bedoeld om glazuur mee te maken).

Dus heb ik:
De chocolade gesmolten. De slagroom stijf geslagen en vermengd met de gesmolten en wat afgekoelde choco. De roomkaas smeuïg geklopt met 2 el suiker en vervolgens vermengd met het chocolade/slagroom mengsel. Dit mengsel over mijn inmiddels afgekoelde chocoladetaartbodem van ongeveer 1 cm dik gesmeerd. Een aantal vastgeplakte minitaartjes eruit gefrut en verkruimeld en vervolgens over het roomkaasmengsel verdeeld. Een nacht in de koelkast en voilá

 

Het eindresultaat, voor de foto's gaan overigens alle credits naar dochterlief, was heerlijk, machtig maar heerlijk. Vader blij, wij blij, ik naast blij ook opgelucht. Geblunder aan de ene kant, weer diverse ontdekkingen aan de andere kant. Eén heel belangrijke: 

Denk na bij wat je doet!

Je mot er wel bij blijven!

Als blogger heb je natuurlijk de keus om alle staaltjes van kookkunst pontificaal in de spotlights te zetten en je minder geslaagde creaties, mislukkingen en blunders onder het kleed te vegen.
Nu is een beetje zelfspot me niet vreemd, al gaat dat soms wel als die ene beroemde boer, dus mogen jullie ook lekker meegenieten van mijn blunders in de keuken. Hebben jullie ook weer wat te grijnzen niet waar. Of vat het op als een waarschuwing, als een lesje.
Het valt me overigens wel op dat sinds ik blog mijn flaters talrijker lijken te worden, of maakte ik die al maar valt het nu meer op omdat ik blog? Intrigerend..

Afijn, liet ik een paar weken geleden de eieren ontploffen, zie pindasoep met ontplofte eieren, afgelopen vrijdag was ik ook weer lekker bezig. In meerdere opzichten zelfs want ik was inderdaad lekker bezig met het maken van allerlei hapjes voor ons tapasavondje. Heerlijk olijven-fetabroodje gebakken, geroosterde paprika-tonijnrolletjes, zalmtartaartje, champignons gevuld met kalfsgehakt, niks mis mee!
Er lag nog wat brood in de trommel waarvan ik best bruschetta's kon maken vond ik, even bakken in wat olijfolie, topping erop en een momentje onder de grill.
Zo gezegd zo gedaan en even later stonden alle bordjes en schaaltjes op tafel. Het was gezellig, we babbelden wat, we aten wat en ineens roken we ook wat.

Juist...de bruschetta stond een ietsiepietsie te lang onder de grill, laten we zeggen iets van 15 minuten...
Het opendoen van de keukendeur gaf een op zijn zachtst gezegd rokerige toestand weer. Raam open, bakplaat uit oven, deur open en naar buiten met die handel.
En natuurlijk braaf een fotootje gemaakt.... voor jullie....

P.s. Lachen mag, maar niet te hard graag.

Pindasoep met ontplofte eieren

Voor alles is een eerste keer, zo ook voor de allereerste keer koken. En één van de eerste dingen die mij verteld werd was dat je altijd in de buurt van het fornuis moest blijven. Want op een bezoek van de brandweer zit nu eenmaal niemand te wachten. De vele kookprogramma's die over ons uitgestort worden, leren weer dat je met het vuur moet spelen, hoog, laag, naast de pit, van het vuur. Niks nieuws onder de zon voor de kookfanaten, de keukenprinsen en essen.  Toch blijft er iets altijd fier overeind staan; dat je moet onthouden dàt er iets op het vuur staat te pruttelen, te koken, te bakken, te wat dan oken als je even met iemand gaat babbelen.
Jullie voelen 'm al aankomen... Afgelopen vrijdag besloot ik mijn pindasoep maar weer eens op het menu te zetten, het is één van de favoriete soepen hier. Aan het einde van de middag kregen we nog iemand over de vloer die wat af kwam geven. Van tevoren de soep al grotendeels gemaakt en de eieren opgezet.
Het bezoek kwam, babbeldebabbel, kletserdeklets, BAM!
Wat is dat nu voor geluid vroeg ik me af. O nee, mijn eieren! Sprintje naar de keuken en ja hoor, helemaal drooggekookt, opengeklapt en een geur... heerlijk die zwavellucht, niet dus.... Raam open, pannetje in de week en maar weer nieuwe eitjes opgezet....

 Deze pindasoep heb ik in de loop der jaren zo aangepast dat ik het wel een eigen recept mag noemen geloof ik. Je kunt als basis kippen- of groentebouillon gebruiken.  Het is allebei lekker, alleen zullen de vegetariërs onder ons zich met liefde aan de tweede optie houden.
Ik kies voor een iets minder krachtige bouillon omdat de pindakaas ook al zout is. Mijn motto is: Toevoegen kan altijd nog, eruit halen niet.


 Voor 6 flinke koppen heb je nodig:

1 pot pindakaas (450 gram) - 1 flinke ui - 3 teentjes knoflook - 4 rode pepers - 1 1/2 liter bouillon van  2 blokjes -klein scheutje zonnebloem of arachideolie-  2 el gembersiroop - 2 el ketjap manis - 250 gram chinese roerbakgroente - 150 gram taugé -  3 hardgekookte eieren

Zo maak je het:

1. Snipper de ui en hak de teentjes knoflook fijn.
2. Snijd de rode pepers in ringetjes en hou 1/2 apart, dat is straks nodig als strooisel. 
3. Verhit de olie en fruit hierin de ui, knoflook en rode pepers.
4. Voeg de pindakaas toe ( de hele pot ja) met de gembersiroop en ketjap manis.
5. Schenk langzaam de bouillon erbij zodat de pindakaas glad wordt en je in plaats van satésaus soep krijgt.
6. De soep mag niet koken.Ik laat het meestal een minuut of 20 opstaan op heel laag vuur, dan wordt het lekker heet en de smaken trekken in.
7. Even proeven, eventueel nog een stukje bouillonblokje toevoegen, ik vind het niet nodig maar iedereen heeft zijn eigen smaak.
8. 10 minuten voor het serveren de chinese roerbakgroente erbij doen, zo blijven ze nog knapperig.
9. Eitjes pellen en in reepjes snijden of fijnhakken.
10. Op tafel zetten met de achtergehouden rode peper en de taugé
11. Soep in kommen scheppen en laat iedereen er zelf wat ei, taugé en rode peper op strooien.