Lezen en koken 50 jaar paprika

De paprika viert feest! Vijftig jaar paprikateelt in West-Europa! Reden genoeg om ze eens in een hartverwarmend zonnetje te zetten.
In 2007 startte een promotiecampagne gefinancierd met steun van de Europese Unie onder de naam Colourfultaste. Toepasselijke naam vind ik.
Op een dag plofte het boek '50 jaar paprika' in mijn brievenbus. Het neemt je mee op reis door de tijd. Over herkomst en hoe ze uiteindelijk ook ons land veroverden. Wetenswaardigheden over innovatie en teelt, tips en natuurlijk ontbreken recepten niet.

Deze kleurige vruchtgroente bomvol vitamine C is allang niet meer uit onze keuken weg te denken. Mijn gedachten schoten even terug in de tijd richting ouderlijk huis. Nu heb ik uiteraard niet zoveel eetherinneringen aan de eerste jaren van mijn bestaan, die zich in de jaren zestig afspeelden, maar in latere jaren kwam de paprika zeker op tafel.
Gevuld met rijst en gehakt is zo'n klassieker, in stukjes door de macaroni samen met de onvermijdelijke zompige hamblokjes en natuurlijk mijn moeders chili con carne die niets met het origineel te maken heeft maar wel erg lekker was.
In het kruidenrekje prijkte steevast een potje paprikapoeder. Voornamelijk gebruikt om de gevulde eieren en huzarensalade een vrolijke touch te geven heb ik het idee. Oh ja en voor de goulash natuurlijk.

En dat terwijl de paprika zo veelzijdig is. Romige soep en saus met geroosterde paprika is een genot. Sowieso ben ik fan van de geroosterde versie. Bijna altijd heb ik wel een pot staan. De oven doet het werk, daarna een kwestie van af laten koelen, ontvellen en in reepjes snijden. Hup in een pot, vinaigrette naar keuze of alleen olie erover en je kunt weer even vooruit. Ideaal!
Chutney en jam, in stoofschotels, vullen want daar blijven ze toch om roepen, Hier in huize Eetlust worden er wekelijks heel wat soldaat gemaakt.

Je hebt ze tegenwoordig in alle soorten en maten, alle kleuren van de regenboog is wat overdreven maar er is meer dan rood, groen, geel en oranje. Niet meer alleen de bekende blokpaprika
Zo heb ik in de tuin een plant met mini-paprikaatjes en ze zijn bruin! En ja dat hoort zo voor je denkt dat ik ze te lang laat hangen.
Wist je trouwens dat de nu zo hippe puntpaprika de voorloper van de blokpaprika is? Op de een of andere manier vond de consument het uiterlijk van de puntpaprika niet zo aantrekkelijk. Bruinsma Seeds liet  Leo van den Berkenmortel onderzoek doen naar een verbeterde versie. Verschillende soorten paprika's werden gekruist en zo ontstond uiteindelijk de voor de kasteelt uitermate geschikte en inmiddels overbekende blokpaprika.

Het informatieve boekje kun je online bekijken en lezen. Recepten als tempura met paprika en pestomayo, paprikajam of bijvoorbeeld gegrilde paprika met couscous en feta zijn eenvoudig te printen. Blader er maar eens doorheen, ik heb er in ieder geval weer het een en ander van opgestoken.
De paprika -tomaatchutney op bladzijde 82 is trouwens zalig al verminderde ik de hoeveelheid suiker behoorlijk. Het is maar een tip ;-)

Lezen en koken uit Greendelicious Kruiden van Natascha Boudewijn

Kruiden, we gebruiken het allemaal. Is het niet vers dan wel gedroogd. Ze geven je maaltijd net dat tikkeltje extra, halen de smaak van groente op, verdiepen stoofpotten en verrijken baksels. Zonder is het maar snel een saaie boel. Veel soorten zijn heel gemakkelijk zelf te kweken. In de vaste grond of in potten. Vaak bloeien ze ook nog eens prachtig en trekken ze vlinders aan, bijen. Die twee hebben het al zo lastig, ook dat is een goede reden om met kruiden aan de slag te gaan.
Daarnaast is zelf kweken leuk en veel goedkoper. Met een zakje zaad kun je de hele familie voorzien van verse plantjes.

Natascha Boudewijn schreef eerder het boek 'Greendelicious - Puur koken met je eigen oogst' en nu is er van haar hand 'Greendelicious Kruiden - koken met kruiden uit je eigen tuin' verschenen.
Een pleidooi voor het zelf kweken, hoe kan het ook anders. Gedegen uitleg over hoe je het beste kunt zaaien, stekken en kweken met een handige verdeling over de seizoenen. Ook in de winter kun je verse kruiden oogsten, denk aan salie dus maak er gebruik van.. Ze daagt je uit om naast de o zo bekende rozemarijn, oregano, peterselie andere onbekendere soorten te proberen. Barbarakruid bijvoorbeeld, het schijnt wat weg te hebben van waterkers.
Behalve kruiden zijn ook veel bloemen eetbaar, we staan er niet altijd bij stil.  Natascha zet de goudsbloem in het zonnetje evenals de bloemen van de bergamot, dropplant en Kaapse knoflook.
Zelfs de simpelste salade fleurt er helemaal van op.
Laten we ook vooral niet vergeten dat kruiden een positief effect op je gezondheid kunnen hebben. Trek een siroopje van tijm bijvoorbeeld, het helpt bijzonder goed bij keelpijn . En de bacillen tieren welig rond momenteel!

Een mooi uitgangspunt om  je voor altijd eigen te maken is te accepteren dat je je tuin deelt met de andere bewoners. Ook jij bent als het ware een gast ook al zorg jij ervoor. Maak je niet te druk over wat opgepeuzelde plantjes, er blijft genoeg over.

Om je verder te inspireren bevat het boek recepten, vegetarische recepten wel te verstaan maar laat je daar als vleesliefhebber zeker niet door weerhouden. Limonade van de dropplant, herfstsalade van zoete en bittere kool,  witlofsoep met aardpeerchips, muntaardappeltjes uit de oven of geitenkaashapjes met bergamot, het zijn zo van die fijne extraatjes die op iedere tafel kunnen verschijnen.

Natuurlijk maakte ik een recept, twee zelfs; een taartje met schorseneren en pecannoten plus rozemarijnsaucijsjes. En die laatste deel ik met jullie. Gewoon omdat het verrukkelijk is en er weer een feestmaand aan komt waarbij de meesten zich buigen over originele hapjes en drankjes.
Saucijs? Aha hoor ik de vleeseter nu denken, dat is toch worst? Jazeker... worst van pompoen. En als er iets is waar je in deze tijd van het jaar mee om de oren geslagen wordt is het wel de pompoen.

Het recept heb ik een heel klein beetje veranderd maar dat zal geen groot nieuws zijn.

Je hebt nodig voor ongeveer 18 hapjes:

1 flespompoen - 2 sjalotjes - 1 rode peper - 1 flinke teen knoflook anders twee teentjes -1 cm gember - 3 el geraspte Parmezaanse kaas of een andere oude kaas - 1/2 el fijngeknipte rozemarijnnaaldjes - maanzaad - 6 plakjes roomboter bladerdeeg - olijfolie - 2 eierdooiers -peper en zout.

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 180 graden.

Ontdooi de bladerdeeg. Je kunt ook bladerdeeg uit de koeling gebruiken, laat die in je koelkast liggen en haal het er vijf minuten voor gebruik uit.

Schil de pompoen. Een flespompoen is goed hanteerbaar, toch halveer ik het eerst, verwijder pitten en de draderige bedoening binnenin, snijd het in dikke plakken en schil ze vervolgens. Werkt prima.

Goed, de plakken snijd je in dobbelsteentjes en hussel je om met 1 eetlepel olijfolie. Spreid het uit over een met bakpapier beklede bakplaat. Schuif in de oven en bak de pompoenblokjes ongeveer een half uurtje tot ze zacht zijn. Na 20 minuten even controleren, iedere oven is anders.

Snipper de sjalotjes en snijd de rode peper in dunne ringetjes. Het zaad kun je eventueel verwijderen maar de pompoen kan het goed hebben zonder te pittig te worden.
Rozemarijn fijnhakken en de gember raspen. Verwarm in een pannetje 1 eetlepel olijfolie en bak hierin de sjalotjes tot ze glazig zijn.
Voeg gember, rode peper en rozemarijn toe. Pers de knoflook uit. Schep alles door elkaar en bak een minuut of drie mee. Zet vervolgens apart tot gebruik.

Zodra de pompoen gaar is, haal je het uit de oven. Verhoog de temperatuur van je oven naar 200 graden.

Maal de pompoen grof in je keukenmachine, met een staafmixer gaat ook prima.
Klop een eierdooier los en schep het door de pompoen. Vermeng het daarna met het sjalottenmengsel, voeg de geraspte kaas toe  en breng verder op smaak met zout en een flinke draai peper.

Verdeel 2 eetlepels van dit mengsel over de breedte van een plakje bladerdeeg. Maak er de vorm van een worstje van. Laat de randen vrij en rol het op. Zorg ervoor dat de naad naar beneden ligt.
Snijd het  met een scherp mes in drie of vier stukjes en leg het met de naad naar beneden op de bakplaat waar je een nieuw stuk bakpapier op hebt gelegd.
Ga zo door met de rest van het deeg en mengsel.

Klop een eierdooier los. Bestrijk de saucijsjes en strooi er wat maanzaad over. Ook lekker is om er samen met het maanzaad een klein beetje zeezout overheen te strooien. Niet te veel zout hoor!

Bak ze een minuut of 20 tot ze gaar en bruin zijn. Controleer regelmatig.

Dit hapje is getest door mijn eigen familie proefpanel en ze vonden het allemaal heerlijk, ook de echte vleeseters!

Voor nog meer lekkere recepten hoef je maar 1 ding te doen.
Naar de boekhandel want daar is dit boek met kleurrijke en uitnodigende foto's  te koop voor 18,75 euro.
En daarna op één van de adressen die achter in het boek vermeld worden zaad of plantjes kopen en fijn aan de slag!

Natascha Boudewijn - Greendelicious Kruiden, koken met kruiden uit je eigen tuin, 2013, Uitgever Becht, ISBN 978 902 301 392 1

Tarte Tatin met roomkaasdeeg

In welk seizoen we ook leven, een omgekeerd appeltaartje lusten we altijd wel. Warm en stroperig door de gekarameliseerde suiker en boter. Bolletje ijs erbij of een flinke toef slagroom, een lepeltje crème fraîche, je kunt het slechter treffen.
In plaats van appel kun je ook peer gebruiken, verse ananas is ook niet te versmaden.
Zoals veel succesvolle recepten is ook de tarte tatin per ongeluk ontstaan, zeggen ze. De twee zussen Tatin  uit het franse Lamotte Beuvron baatten eind 19e eeuw een hotel uit. Net als tegenwoordig stond ook daar een appeltaart op de kaart. Op een dag, het zal wel druk zijn geweest, ontdekte één van de zussen dat ze vergeten was het deeg in de vorm te leggen. Ze besloot om het deeg er dan maar overheen te draperen en schoof het op hoop van zegen de oven in. Resultaat.. knapperig deeg en heerlijke zachte appel met karamel.
Het hotel bestaat nog steeds en heeft tegenwoordig de naam Hotel Tatin.
Een ander verhaal vertelt dat het taartje allang bestond maar dat de dames zo slim waren om het voor elkaar te krijgen dat hun naam aan het baksel werd verbonden. Ach, hoe het ook zij het is en blijft een lekker taartje.
Tegenwoordig wordt vaak bladerdeeg gebruikt om de vulling te bedekken. Ik heb wat anders gebruikt. Dankzij mijn nieuwe aanwinst 'New York, recepten uit de Big Apple'.

Zaterdag maakte ik rugelachs, een soort croissantjes met chocolade, yum! Het deeg bestaat uit bloem, roomkaas en boter en moet minstens vier uur rusten in de koelkast. Aangezien ik een dubbele portie deeg had gemaakt kon de andere helft mooi over de appels. Eens kijken of dat werkt. Bingo! Het is precies genoeg voor een bakvorm van 23 cm.

Je hebt nodig voor het deeg:
95 gram bloem - 65 gram zachte roomkaas - 60 gram zachte roomboter - klein snufje zout.

Meng deze vier ingrediënten door elkaar en kneed het tot een homogeen geheel. Verpak het deeg in plasticfolie en laat minimaal vier uur rusten in de koelkast.

De vulling bestaat uit:

4 à 5 appels (Jona Gold werkt erg goed) - 45 gram roomboter - 45 gram suiker - 4 gram kaneel

Verwarm de oven voor op 220 graden, 200 als je hetelucht gebruikt
Schil de appels, snijd ze in vieren en haal het klokhuis eruit.
Vermeng suiker en kaneel.
Smelt de boter in een pannetje en giet het vervolgens in je bakvorm. Ik gebruik een lage quichevorm.
Strooi de kaneelsuiker erover. Verdeel de appelpartjes, leg ze met de bolle kant neer.
Rol het deeg uit en drapeer het over de appels. Stop de randjes goed in.
Zoals meneer Holtkamp, want van hem is de vulling,  zegt; Doe of je een bed opmaakt.

Schuif in de oven en bak 25 - 30 minuten tot het deeg bruin en gaar is.
Haal uit de oven, laat een paar minuutjes staan. Pak dan een groot bord, leg het op de vorm en draai het om. Het gebruik van ovenhandschoenen of theedoek is aan te raden!
Voila daar is je tarte tatin met sappige warme appeltjes in heerlijke karamel.
Warm eten maar lauw kan ook.

Zoals met zoveel recepten zijn er meerdere manieren, appels in de boter en suiker in de pan beetje garen , deeg erover en vervolgens de oven in. Niet iedere pan is daarvoor geschikt.
Boter met suiker smelten in je quichevorm op het fornuis, dan de appels erin en vervolgens weer het deeg en hop de oven in. Het kan allemaal. Maar de manier zoals hierboven beschreven werkt prima en het taartje kun je zonder problemen keren.

Het Schoolmelkdrama

Een kort berichtje met als titel 'Roep om schoolmelk' in De Telegraaf van 19 juni riep bij mij herinneringen op die ik niet voor niets in de allerdonkerste hoekjes had verstopt.

Het speelt zich af zo rond 1974. Een dertigtal kinderhoofden buigen zich over sommen, schrijven dictees en stampen de hoofdsteden van Europa in de verhitte koppies. Warm, warm is het in dat geïmproviseerde klaslokaal boven de plaatselijke gymzaal. Wat muf ondanks geopende ramen die slechts zwoele zomerlucht doorlaten. Er hangt altijd die kenmerkende gymzaalgeur, niet overheersend maar wel aanwezig.
Hier en daar zacht gefluister, een onderdrukte giechel en een ongeduldige zucht. Iemand staart naar buiten, vol verlangen wachtend op het speelkwartier om zich even over te kunnen geven aan dat wat kinderen nu eenmaal het liefste doen. Spelen.
Een harde bonk onderbreekt de landerige stemming prompt gevolgd door het gebulder van de leraar die voor de zoveelste keer kenbaar maakt dat wippen op een stoel niet het meest verstandige is wat een mens kan doen.

De klok slaat tien. Eén van ons krijgt de opdracht naar beneden te lopen. Daar wacht een kratje. Een kratje met pakjes melk. De flesjes zijn al verleden tijd.
Er wordt zo'n pakje voor me neergezet, rietje erbij, ik zucht eens diep. Ik hou namelijk helemaal niet van melk. Maar melk is gezond zo beweert men, goed voor je botten, ontwikkeling van lichaam en geest. Nu ben ik zonder al teveel melkconsumptie toch één van de langste van de klas dus dat verband ontgaat me. Ook zonder die witte motor schiet ik aardig de lucht in en met de geest is ook niet veel mis.
Met groeiende tegenzin prik ik het rietje door het gaatje. Ijskoude melk is nog wel te doen, verstand op nul, blik op oneindig en lurken maar.

Helaas, helaas. Het lievelingsproduct van Joris Driepinter heeft sinds aankomst in de warmte op onze al dan niet gretige monden gewacht.
Een slok... lauw.. bijna warm, met een beetje pech tegen het zure aan. Ik kokhals, gluur om me heen en zie nog een paar gezichten van onvrijwillige melkdrinkers vertrekken.
Gruwelend en griezelend werk ik me door de inhoud heen. Speelkwartier. Een spurt naar de toiletten, water drinken om die smaak zoveel mogelijk weg te spoelen.

Later als ik groot ben, zo hou ik mezelf voor, hoeven mijn kinderen nooit melk te drinken als ze dat niet lekker vinden en zeker geen schoolmelk!

Bron afbeelding: http://www.wanttoknow.nl

Een klein stukje geschiedenis

Schoolmelk werd voor het eerst in 1937 aan Rotterdamse kinderen uit de armere wijken uitgedeeld. De ouders betaalden naar draagkracht. De kinderen van de allerarmsten ontvingen de melk gratis. Brits onderzoek had uitgewezen dat het uitdelen en drinken van melk een positieve invloed had op de ontwikkeling van kinderen.

In 1934 werd er in Nederland het Crisis-Zuivelbureau opgericht, zij namen het Britse idee over en richtten een onderafdeling op 'Het Centraal Schoolmelkcommité'.
Het bureau was een initiatief van de diverse zuivelorganisaties. Verschillende activiteiten, denk aan kookdemonstraties, receptenfolders, zetten  kaas en andere zuivelproducten in het zonnetje. Ook de overheid droeg een steentje bij met gelden vanuit de exportheffing.
Zes jaar bleef het zuivelbureau actief, door het uitbreken van de Tweede wereldoorlog kwam er een eind aan hun activiteiten. Eind 1950 werd de draad weer opgepakt, de naam veranderde in Het Nederlands Zuivelbureau.

Aan het eind van de jaren vijftig  waren zo'n beetje alle scholen aangesloten bij het schoolmelkproject. Het Rijk subsidieerde de schoolmelk, dit werd eind jaren zeventig overgenomen door de EEG, tegenwoordig de Europese Unie. 

Melk drinken voor het goede doel

In de tijd dat de schoolmelk nog in glazen flesjes zat en dat was nog zo toen ik eind jaren zestig op de kleuterschool zat, werden de doppen verzameld. Deze doppen bevatten metaal en destijds leverde dat nog geld op. Het geld dat verdiend werd met de verkoop van al die doppen ging naar een goed doel. Melk drinken voor de 'arme kindjes in Afrika' kunnen sommigen zich vast nog wel herinneren.

Als ik later groot ben...

Toen ik eenmaal groot was kwam ik er achter dat schoolmelk helemaal niet verplicht is. Mijn ouders dachten wellicht dat gezellig samen in de klas een kwart litertje van dat spul wegwerken mij zou helpen mijn weerzin te overwinnen. En vergeet die botten niet, het lichaam en de geest!
Nog wat groter gegroeid  kreeg ik twee kinderen.Dochter aardt naar moeder en drinkt volgens mij nooit  melk meer, zoon wel. Hij slaat nog wel eens een litertje of wat achterover maar zeker niet op dagelijkse basis.
Schoolmelk.. ze hoefden niet wat dat betreft heb ik me aan mijn voornemen gehouden maar ze wilden. Het assortiment  komt tegenwoordig ook de melkhaters tegemoet met chocolademelk en zo'n zuiveldrankje met fruit. En ze hebben een koelkast...
Was dat in mijn tijd ook maar zo denk ik dan. Schoolmelk roept dan wellicht florissantere herinneringen op.


Bronnen:
Zuivelgeschiedenis.nl
Wikipedia

Het artikel 'Zeventig jaar schoolmelk in Nederland' door Lotte Vernooij en Hans de Frankrijker in het Periodiek van De Vereniging van Vrienden van het Nationaal Onderwijsmuseum is een aanrader voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van schoolmelk.

Schransen en schraalhansen door de eeuwen heen

Rondom eten en drinken zijn vele, vele boeken verschenen niet alleen gevuld met recepten en informatie om ons te leren koken, kennis te laten maken met ingrediënten uit de hele wereld maar ook over achtergrond, geschiedenis.
Het boekje 'Schransen en schraalhansen' uit 1992 van Peter Nijssen behandelt in vogelvlucht het ontstaan van eetgewoonten, tafelmanieren, taboes, mythen,rituelen en gebruiken  vanaf de oudheid tot de jaren negentig van de vorige eeuw.
Dit doet hij op een onderhoudende en duidelijke manier waardoor het boek heel prettig leest.

Tijdens de landbouwrevolutie in De Late Steentijd tussen 8000 en 2700 voor Christus gaven de mensen in het Nabije Oosten langzaam maar zeker hun jagersbestaan op en vestigden zich op vaste plaatsen in het vruchtbare gebied. Stammen eisten de territoria op waaraan zij hun voedsel ontleenden. In deze tijd ontstonden de eerste regels en gebruiken rondom het samen eten niet alleen met de eigen familie of stamgenoten ook met mensen van buitenaf.

Het Oudfranse woord 'compagnon' betekent niets meer of minder dan 'persoon met wie we het brood delen'. Samen eten versterkt banden en vriendschappen en stelt je in staat tot het sluiten van verbonden. Aan tafel is vijandschap uit den boze wat niet wil zeggen dat voedsel nooit gebruikt werd om het leven van je tafelgenoot te verkorten.

In de westerse wereld zijn we tegenwoordig gewoon om met mes en vork te eten, wordt boeren als onbeschoft beschouwd evenals smakken, praten terwijl je aan het kauwen bent en je eten naar binnen schoffelen bekijken we ook met opgetrokken wenkbrauwen.Dat het te maken heeft met veranderende inzichten in hygiëne en omgangsvormen zal duidelijk zijn. Aan de hand van tijdsbeschrijvingen krijg je een goed beeld.
Zoals zo vaak gaven de 'hogere' kringen de aanzet, te beginnen aan het hof , vervolgens werd het opgepikt door de gegoede burgerij en uiteindelijk kwam het bij 'gewone' volk terecht al dan niet met bemoeienis van de mevrouwen die het gepeupel graag de nieuwe normen en waarden op wilden dringen.

Ook in de twintigste eeuw waren eetgewoonten aan veranderingen onderhevig. Wat je van dichtbij haalt is lekker veranderde in wat van ver weg komt smaakt beter. Recepten vanuit de hele wereld bereikten langzaam maar zeker ook de Nederlandse keukens mede dankzij de opkomst van 'De Chinees', 'De Italiaan', 'De Mexicaan' enzovoorts. Waar uit eten gaan vroeger vaak voorbehouden was aan feestelijke gebeurtenissen gaat men nu ook even een hapje eten wanneer men geen zin heeft om te koken. Of we halen frietjes, een broodje shoarma en dergelijke en eten we dus weer lekker met onze handen.

Voor iedereen die geïnteresseerd is in culinaire geschiedenis is dit een boeiend boekje, het enige probleem is dat het niet meer standaard te koop is. Je moet er tegenaan lopen. Maar in de loop der jaren zijn er vele boeken verschenen over culinaire geschiedenis, dit stukje is dan ook bedoeld om je wellicht op een idee te brengen.

Ga voor historische inspiratie vooral eens kijken op Coquinaria, hier vind je vele voorbeelden van interessante literatuur maar ook artikelen, recepten en meer. Aanrader!

Nijssen, Peter - Schransen en schraalhansen, 1992, Amber, 90-5093-222-3

Winactie: Je eigen kookboek maken

Veel mensen hebben het de afgelopen maanden al regelmatig via de diverse kanalen voorbij zien komen, de mogelijkheid tot het maken van je eigen kookboek via online uitgever Blurb.
Vorige week ontving ook ik een mailtje met de vraag of ik een voucher t.w.v 35 euro wilde ontvangen om weg te geven aan één van de lezers. Daar hoefde ik niet zo lang over na te denken. Natuurlijk!
Hoe leuk is het om een kookboek te maken met je favoriete recepten en lekker nonchalant op tafel in het zicht te leggen .

Wil jij dat ook? Doe dan mee! Je moet er natuurlijk wel wat voor doen.

Over bijna een maand begint de lente, een seizoen waar ik zo naar uitkijk. De winterse stamppotten verdwijnen weer even uit beeld om plaats te maken voor lichtere gerechten met hier en daar al wat zomerse tinten.

De vraag is dan ook: 

Als je aan de lente denkt, aan welk gerecht denk je dan als eerste?

Je kunt je reactie insturen tot en met  zondag 3 maart 2013 . Dat kan via Facebook of Twitter (Eetlust!@Eetlust) of laat je reactie hieronder achter. Deel het met je eigen volgers, lezers, vrienden, familie zodat de deskundige jury, te weten mijn eetlustige zoon en dochter, het moeilijk krijgt! Op dinsdag 5 maart zal ik bekendmaken wie de gelukkige is. Je krijgt dan van mij een code waarna je aan de slag kunt bij Blurb

En waar denk ik als eerste aan bij het woord lente?

Literair koken

 Net als in ons dagelijkse leven wordt er ook in de fictieve wereld wat afgegeten en gedronken. Of het nu in boeken is of in films. Soms zo smakelijk beschreven dat je de neiging om meteen de keuken in te duiken de kop in moet drukken. Of je geeft er aan toe...

Sven de Potter, de samensteller van het Literair Kookboek heeft 44 culinaire passages uit klassiekers omgezet in recepten. De getruffeerde poularde waar Jeanne in Eline Vere van Couperus met kleine hapjes van eet, de varkenskoteletten uit Het verdriet van België van Hugo Claus, Soupe printanière uit Anna Karenina van Tolstoj en Esaus linzensoep uit de Bijbel om een paar voorbeelden te noemen.
 Ieder boek waaruit een scène is gehaald wordt kort beschreven met daarnaast achtergrondinformatie over de auteur en ook de culinaire scene ontbreekt niet.

Echt als kookboek gebruik je het waarschijnlijk niet, alhoewel de 'Wacky Cake' uit De Verborgen Geschiedenis van Donna Tartt wel erg verleidelijk is evenals kalkoen met mole van chili en chocolade uit Rozen en Tortilla's van Laura Esquivel,  maar het nodigt wel erg uit om weer eens een aantal boeken uit de kast te plukken om ze te herlezen, een bezoek aan de bieb te brengen of ze ergens tweedehands op de kop te tikken.
Eerst de dood van Ivan Iljitsj lezen van Tolstoj en daarna pruimentaart bakken, de rijstpap van Oliver Twist sla ik maar over als jullie het niet erg vinden.

Literair Kookboek, 2012, uitgeverij TOTH Bussum, ISBN 978-90-6868-605-D

Een Zoete Inval

Dat gaat naar Den Bosch toe, zoete lieve Gerritje
Dat gaat naar Den Bosch toe, zoete lieve meid
Wat zullen wij daar drinken, zoete lieve Gerritje?
Wat zullen wij daar drinken, zoete lieve meid?







 Kennen we deze nog?  Het humde zachtjes in mijn hoofd. Op weg naar Den Bosch waren we, een gezelschap van 6 neven en nichten, samen in de trein om in onze provinciehoofdstad met nog eens 6 andere familieleden te gaan eten. Tijdens het korte ritje kwamen de befaamde Bossche Bollen van Jan de Groot al ter sprake.Jammer genoeg was het al na sluitingstijd, geen dikke romige bollen deze keer.
Na aankomst stapten we richting de Lepelstraat , deze straat is vernoemd naar een middeleeuwse inhoudsmaat voor koren. Hier en in de herbergen in de nabije omgeving werd graan verhandeld.
Tegenwoordig zijn er veel restaurantjes te vinden en naar één van die etablissementen waren wij onderweg. Een zoete inval van 12 neven en nichten in De Zoete Inval, het had niet beter gekozen kunnen zijn.

Een smalle pijpela, wat meteen hilarische taferelen oplevert. Onze tafel is nog niet vrij. Nadat we één voor één onze jassen hebben opgehangen want anders loop je elkaar in de weg wachten we geduldig tot we plaats kunnen nemen. Met twaalf mensen wachten op een vierkante meter terwijl het vertrekkende gezelschap zich langs je heen wurmt om jassen en dassen te pakken geeft al snel iets vertrouwelijks. De stemming zat er in.
Bij De Zoete Inval kun je goed eten voor een schappelijke prijs, geen culinaire hoogstandjes wellicht maar dat hoeft ook niet altijd. Wat ik gegeten heb was prima, netjes opgemaakte borden, het vlees gebraden zoals gevraagd, portionering dik in orde en in balans.
Ik weet niet hoe het met de capaciteit in de keuken zit maar als er ruimte is zou het wel fijn zijn als de borden bij het hoofdgerecht voorverwarmd zijn zodat je eten wat langer goed op temperatuur blijft. Dit is eigenlijk het enige ienieminie minpuntje.

Buiten de kaart om nog de keuze uit beenham, spareribs of roodbaars. Die beenham sprak de mannen in het gezelschap wel aan zo te zien.
Na een hoop getwijfel koos ik voor gestapelde salade; rosevalaardappeltjes met gerookte zalm en wasabicrème. Ik ben gek op wasabi! Een mooi torentje verscheen met op het bord streepjes crème. Gelukkig geen niet ter zake doende plukken sla om de boel op te leuken  én niet te koud. Goed begin.
Een spies met ossehaaspuntjes, champignon en ui, sausje op basis van roquefort er over. Knapperige groente op het bord. Krokante frietjes in een schaaltje. 
Zet twaalf mensen bij elkaar en het gekakel is niet van de lucht. Zodra er even een stilte valt omdat een ieder smakelijk zit te eten en te proeven, dan doe je toch iets goed.
Tot slot met 3 tafelgenoten aan de kaas, onder andere morbier en iets van geit,  met vijgenbrood en wat stroop. Ik kies nu eenmaal sneller voor kaas als afsluiter dan een zoete toet maar dat is velen inmiddels wel bekend.

Koffie met een borrel erin of borrel ernaast of borrelloos, een laatste glas ter afscheid en dan is het de hoogste tijd om weer richting station te vertrekken. We willen nog wel graag in het Tilburgse land aankomen.
Per persoon waren we ongeveer 45 euro kwijt inclusief bijdrage voor de fooienpot.Heel schappelijk voor een prima driegangen menu met diverse glazen wijn en de koffie met zoals gezegd al dan niet een borrel.
Wie in Den Bosch is kan hier met een gerust hart gaan eten!

Een stel pakte de bus, vier met de auto, zes met de trein. De trein...die niet reed. Er is toch geen sneeuw, bevroren bovenleidingen of wissels, blaadjes... nee er werd gewerkt. Gelukkig reed de laatste van half 1 wel, dat viel dan weer mee.

Mooie avond, voor herhaling vatbaar! Volgend jaar in Tilburg jongens? Komen wij wel op de fiets.

De Zoete Inval
Lepelstraat 35
Den Bosch
073-6140180

Culi Plaza online en even bijkletsen

Zo, de eerste adresjes waar je heerlijk kunt culishoppen staan online. Uiteraard volgen er de komende tijd nog veel meer. Ik publiceer ze in groepen  van 10 of 20 zodat er bij iedere post meteen weer fijn wat te snuffelen valt.
Zoals ik ook daar aangegeven heb, tips en leuke adresjes zijn altijd welkom!
Graag nodig ik jullie uit om een kijkje te nemen op Culi Plaza

Eén dezer dagen verschijnt er ook een aparte Facebookpagina voor Culi Plaza en uiteraard ook een account op Twitter zodat ik ook extra nieuwtjes aan jullie kwijt kan. Maar dat kunnen jullie allemaal daar lezen en volgen. Eetlust is bedoeld voor de recepten, mijn kookboeken en andere wetenswaardigheden!

En nu ga ik me weer bezighouden met de decemberpret oftewel wat eten we met de Kerst. Snuffelen in magazines en kookboeken, me verlekkeren boven foto's en nu al weten dat het gros waarschijnlijk niet gemaakt gaat worden..
Daarnaast ga ik me ook nog buigen over de allerlaatste Foodswap van dit jaar. Uiteraard weer georganiseerd door Es'Factory. Gelukkig niet zo'n enorm uitgebreide waarbij je weken staat te fröbelen en experimenteren, nee gewoon een heel gezellige die prima te doen is. Ook in deze toch altijd wel drukke weken.

Het afgelopen weekend heb ik een grote pan snert gemaakt, handig, kan er meteen een deel de vriezer in voor een komende keer. Ik was zeker niet de enige, de pannen snert vlogen me via de diverse kanalen om de oren. Ook nog kletskoppen, broodjes en rozijnenbollen gebakken. Productief weekendje!
Maar het allergezelligste was om vrijdagavond weer eens met zijn viertjes aan tafel te zitten, dat komt met twee op zichzelf wonende kinderen nu eenmaal niet iedere week meer voor.

Culishoppen wordt Culi Plaza

Op de pagina culishoppen heb je er al van alles over kunnen lezen. In de hoop je zoektocht naar een favoriet culinair product te vergemakkelijken heb ik besloten er een apart blog van te maken met in de toekomst wellicht een heuse van alle gemakken voorzien en gelikte site. Eerst maar eens klein en bescheiden beginnen!

Alvast wat informatie zoals het nu op culiplaza.wordpress.com te vinden is.

Op 10 december gaat Culi Plaza online met een eerste selectie culishop adressen. De bedoeling is om er iedere week nieuwe adressen aan toe te voegen. Hopelijk maak ik het je op deze manier gemakkelijker om jouw favoriete culinaire producten te vinden.Aan de rechterkant vind je straks een uitgebreide lijst met categorieën, gesorteerd op provincie en de belangrijkste producten. Schroom vooral ook niet om reacties te plaatsen, tips te geven, adresjes door te geven. Voor dat laatste geldt; géén restaurants, zij zijn al te vinden via sites als Iens en SpecialBites.
Culi Plaza is straks ook te volgen via Facebook en Twitter.

Ook als ondernemer kun je jezelf aanmelden, een vereiste is wel dat je in het bezit bent van een website, verkoopt aan particulieren en uiteraard gericht bent op eten en drinken. Aanmelden kan door een mailtje te sturen naar culiplaza@gmail.com

Goulash bij je thuis met GOULASH@HOME

Soms kom je van die berichten tegen waarvan je denkt 'Je moet er maar opkomen'.  Dat overkwam mij bij Goulash@Home, een initiatief van Selina Wouda en Chris Groza. Goulash@Home, de naam zegt het al, bezorgt goulash bij je thuis. Helaas alleen in Amsterdam dus daar boffen ze weer.
Op deze stormachtige dagen zou ik een bordje goulash best wel lusten, in mijn geval betekent dat zelf aan de slag.
Chris komt oorspronkelijk uit Roemenië, groeide op vlakbij de Hongaarse grens en wie aan Hongarije denkt, denkt al snel aan goulash/ gulyás. Net als iedere stoverij pruttelt het uren en uren, vult het je huis met geuren en doet het je verlangen naar het moment dat je de eerste hap kunt nemen. Stoofpotjes staan voor mij gelijk aan warmte, tevredenheid en liefde, heel veel liefde.
En dat stoppen Chris en Selina dus ook in hun goulash en bezorgen ze bij je aan huis. Goulash met gratis een portie liefde, wie wil dat nu niet.
Ze zien het als een missie zeggen ze zelf, een gezonde tegenhanger willen ze zijn van alle pizza's, shoarma, döner, die al zo lang de bezorgwereld domineren.
De eerste reacties waren positief, de voorproevers gaven het groene licht en daarmee het benodigde vertrouwen.
Nieuwsgierig naar zo'n portie biologisch  rundvlees met paprika, ui, karwijzaad en andere ingrediënten? Wat er precies inzit vertellen ze namelijk niet, familiegeheim...
Vegetariërs hoeven nu niet weg te klikken, ze maken ook een groentevariant.

Goulash@Home is ook te vinden op de Sunday Market in Amsterdam dat ieder maand wordt gehouden op het terrein van de Westergasfabriek.
Voor de prijs hoef je het niet te laten, 7 euro voor de goulash met rundvlees, 6 euro voor de vegavariant. Daarbij serveren ze nog brood, crème fraîche én wat pittige olie.

Vanavond genieten? Bel dan 06 16394750

Ook te volgen op Facebook en Twitter.

Mij rest nog slechts 1 vraag: Chris en Selena, willen jullie alsjeblieft verhuizen naar Tilburg? Het is hier ook echt heel erg leuk en gezellig. Alsjeblieft?

Eetlust 1 jaar!!

Hoera hoera hoera, Eetlust heeft de leeftijd van 1 jaar bereikt. Een jaar geleden schreef ik mijn allereerste blogpost waarin ik me de vraag stelde of er wel behoefte was aan een tigste  kookblog.
Eigenlijk was Eetlust gisteren jarig maar ik had de hele tijd 8 november in mijn hoofd, ach ja dat ben ik dan ook weer. Het maakt het feestelijke gevoel er niet minder om.
Wat een jaar was dit! Na de eerste voorzichtige schreden op het bloggerspad ging het helemaal los.

Brood bakken werd weer opgepakt, nu zelfs ook met zuurdesem wat al een hele nieuwe ervaring was, onlangs piccalilly gemaakt die zich echter nog een maand of twee  moet ontwikkelen en koesteren in een koele, donkere omgeving volgens een zeker iemand...Nog nooit zoveel pompoenen in huis gehad als dit jaar, ben er nu wel weer even klaar mee. Behalve voor pompoensoep natuurlijk! Pizza kan ik nu gemakkelijk zelf maken. Zo zie je maar, zelfs kook je inmiddels tientallen jaren met veel plezier, een mens is nooit te oud om te leren.
Het een en ander ontdekt zoals aardbeienmunt, het groeide en bloeide welig, rook heerlijk naar aardbei maar bleek qua toepassingen niet zo'n succes. Leuk ter decoratie dat wel. Behalve ontdekkingen ging er ook wel eens wat mis met als dieptepunt wel de totaal verkoolde bruschetta met daarbij een in dikke rookwolken gehulde keuken.
Hoort er allemaal bij en met dat soort blunders kan ik jullie ook weer vermaken niet waar. 

En dan al die nieuwe leuke, lieve, gezellige, humoristische, eetlustige mensen die vol passie koken, produceren, vertellen, kennis delen. Twijfelde ik een jaar geleden nog of ik er wel aan moest beginnen, in dit jaar zijn er weer vele blogs bijgekomen. Iedereen met een eigen stijl . De één blogt voornamelijk over de zoete kant, een ander uit haar of zijn voorliefde voor een bepaald land of experimenteert er lustig op los of wil door het bloggen de kookkennis vergroten, geweldig!

Het enige waar ik spijt van heb en dat gaf ik bij het honderdste bericht ook al aan is dat ik niet veel eerder ben gaan bloggen. Ik sta nog voor 100% achter wat ik in dat bericht schreef en we zijn alweer ruim 100 berichten verder...
Eén wens van toen , namelijk het in het 'echie' ontmoeten van al die leuke mensen wordt in mei werkelijkheid tijdens het Foodbloggersweekend. Samen met de partners in crime Es en Tessa ga ik daar een mooi feestje van maken. We dachten aan een gezellig onderonsje, misschien met ongeveer  8 eetlustige mensen een gezellige middag doorbrengen, lekker samen koken, een borreltje erbij, kletsen, uiteindelijk bed inrollen en de volgende dag na een voedzaam ontbijt weer naar de diverse thuizen.
Dat ik nu locaties voor 20 à 25 mensen onder de loep neem zegt iets over het animo...
Er spookt meer door mijn hoofd maar dat vergt nog enig onderzoek. als het haalbaar is horen jullie er tijdens het 2e Eetlustjaar ongetwijfeld meer van.

Het eerste jaar als blogger was geweldig, wat mij betreft komen er nog heel wat jaren bij.
Jullie allemaal bedankt voor het lezen, de reacties, de tips, jullie recepten, fantastische producten, aanwezigheid, het opvijzelen van mijn kennis... Top!

Escoffier voor de keuken van nu: Bouillons-Sauzen-Garnituren

Escoffier, de hervormer van de klassieke Franse stijl en grondlegger van de hedendaagse Franse keuken.
Hij zwaaide de scepter over de keukens van onder meer Savoy, Ritz, Carlton. Ook was hij degene die de internationale keuken introduceerde, ging koken over de veilige landsgrenzen heen.
Iedereen kent de pêche Melba of tournedos Rossini, creaties van zijn hand. In 1903 verscheen Le guide Culinair, dit kook boek was nog bedoeld voor de professionele keuken. Dertig jaar later kwam Ma Cuisine op de markt en dat boek was en is geschikt voor de hobbykok, de amateur, de thuiskok.. Het was een doorslaand succes.
In de uitgave Escoffier voor de keuken van nu staan 150 bewerkte recepten uit Le Guide Culinair.

Basissauzen
 Hierin wordt op heldere wijze de bereiding van bouillon en sauzen uit de doeken gedaan. Een saus dient een begeleider te zijn en een aanvulling op de smaken op het bord, het mag nooit overheersen.
Een bouillon, een fond (brun of blanc), een fumet, het is de basis van je saus of je gebruikt het om vis, vlees, kip in te pocheren.
De hoeveelheden in dit boek zijn heel geschikt voor ons thuiskoks, wat overblijft valt gemakkelijk in te vriezen in kleine porties. Het laten trekken van een krachtige fond is niet moeilijk maar je moet er wel de tijd voor nemen. Tijden van minimaal 5 uur tot 1 dag zijn geen uitzondering en dan hebben we nog maar de basis.
Een fond brun bijvoorbeeld heeft  bijna een dag nodig. Hiervan kan je ongeveer 1 liter sauce Espagnole maken, een bereidingstijd van 6 uur maar ja je hebt voor dat ene ultieme recept een sauce demi-glace nodig. Dat betekent 600 ml Sauce Espagnole, 300 ml Fonds Brun, 50 ml Glace de Viande plus eventueel 1 eetlepel sherry, port of madeira. Bewerkelijk dus! Maar mooie uitdaging voor de komende koude wintermaanden als we toch meer aan huis gekluisterd zijn.

Béchamel, wie kent 'm niet, valt ook onder de basissauzen. Hiervan wordt bijvoorbeeld weer een sauce Mornay gemaakt.
Hiervoor heb je nodig  
500 ml béchamel, 100 ml melk, 15 gram geraspte gruyère, 15 gram geraspte parmezaan en 25 gram boter.
Verwarm de Béchamel en roer hier de melk door. Laat de saus voor 1/3 inkoken. Voeg de kaas toe en laat onder goed roeren door en door warm worden tot de kas gesmolten is. Verfijn met de boter.

Deze saus kun je goed gebruiken om groenten te gratineren maar ook als vulling voor hartige kleine pasteitjes gebruiken. Leg in een klein pasteibakje of tartelette wat vulling naar keuze, bijvoorbeeld ham, champignons of grijze garnaaltjes, bedek met wat mornay en schuif even onder de grill.

 Witte sauzen
 Hebben meestal als basis een lichte bouillon (Fonds Blanc), witte wijn en zuivelproducten. Als smaakmaker worden verse kruiden gebruikt. Een bekend voorbeeld is de Sauce Béarnaise .
Ook de sauce Mornay zoals hierboven beschreven valt onder de witte sauzen, evenals Smitane op basis van boter, witte wijn, zure room, ui en wat citroensap.

Koude sauzen en aspic
De beschreven sauzen in dit hoofdstuk zijn wel het meest gemakkelijk te bereiden, hierbij heb je geen urenlang getrokken bouillon nodig. Mayonnaise wordt uiteraard genoemd en gebruikt als basis voor bijvoorbeeld Sauce Suédoise, een saus met mayonnaise, gestoofde appel, wijn en mierikswortel.
Sauce Groseilles au Raifort maak je door
50 ml port, een snufje geraspte nootmuskaat, een snufje kaneel en wat peper en zout aan de kook te brengen en tot 1/3 in te koken. Verwarm 200 gram rode-bessengelei tot het vloeibaar is en vermeng dat met 1 el geraspte mierikswortel met de rest. Laar onder nu en dan roeren afkoelen. 
Serveer bij wild, rundvlees en eend.

De recepten voor het geleren zijn weer een stuk bewerkelijker omdat er wederom gebruik gemaakt wordt van de basissauzen als fond blanc of fumet de poisson

Samengestelde boters
Gelukkig geeft het ook recepten prijs die zonder al teveel poespas en gedoe bereid kunnen worden. Kruidenboter wordt meestal gebruikt bij gegrild vlees of vis of als lekker smeerseltje op knapperig brood. Het kan ook gebruikt worden om witte of vissauzen verder te verfijnen.
Voor de variaties gegeven in dit hoofdstuk heb je echter vaak toch weer een eetlepel of wat Glace de Viande nodig maar een Beurre Chivry ook wel Beurre Vert of Beurre Chivry genoemd kan iedereen zo maken.

Blancheer in totaal 100 gram gemengde verse peterselie, kervel, dragon, bieslook en jonge pimpernel. Spoel ze af en knijp ze uit. Hak 25 gram sjalot fijn en blancheer dat eveneens. Wrijf dat samen met de kruiden fijn in een vijzel. Roer daar 120 gram zachte roomboter door en druk het mengsel door een fijnmazige zeef. Lekker bij gegrilde vis maar kan ook gebruikt worden om sauzen lichtgroen mee te kleuren of om er koude hors d'oeuvre mee te garneren.

Dit boek staat nu al vele jaren in mijn kast en al gebruik ik het niet heel vaak, het blijft een bijzonder handig naslagwerk ook vanwege de vele variaties die gegeven worden. Want ook al trek je niet iedere week zelf bouillon, fond of fumet, een bereidde versie van blokjes of uit een pot kan ook weer dienen als basis voor de recepten.

Escoffier voor de keuken van nu, Bouillons Sauzen & Garnituren. Samengesteld door Hilary Newstead. Vertaald door Wiebe Andringa. Uitgever Het Spectrum. 1989. ISBN 9027420408

Ongewone restaurants op onze planeet

Stel, je bent dol op treinen en je bent in de buurt van La Valette du Var in Frankrijk dan reserveer je gezellig een plaatsje in 'Le Train Gourmand', een restaurant waar je bestelde gerechtjes afgeleverd worden door rijdende treintjes.
Stel, je hebt trek, je portemonnaie is akelig leeg dan spreekt het concept van The West End Tavern in Boulder (USA) je wellicht wel aan. Schrok 50 kippenvleugels binnen 30 minuten naar binnen en je hoeft niet te betalen. Weinigen schijnen succesvol te zijn dus er is een risico aan verbonden dat je vervolgens af staat te wassen
Altijd al hoog in de bomen willen dineren? Reserveer een plekje bij The Treehouse in Alnwick. Je moet er wel voor naar Engeland, maar om dromen te verwezenlijken heb je dat er vast wel voor over.
Eten in een molen is voor ons Nederlanders niet zo ongewoon al zullen we dat ook niet dagelijks doen maar heb je vrienden uit het buitenland op bezoek, dan zit je met zo'n uitje natuurlijk helemaal geramd.
Nu het aantal kerkgangers drastisch verminderd is, worden er veel kerken gesloten, afgebroken of er wordt een nieuwe bestemming aan gegeven. In Eindhoven was een kerk zelfs jarenlang een speelpaleis voor het grut. In andere kerken worden restaurants gevestigd.

Het restaurant op de foto is een wel heel bijzondere, vastgemaakt aan een klif boven de rivier en gebouwd in een grot. Zoals gewoonlijk ligt het niet naast de deur, je moet er voor naar China.
Waar haal ik al deze wijsheden toch vandaan?



Minstens een jaar geleden belandde ik tijdens mijn internetspeurtochten op de site The most unusual restaurants of the world en daar ben ik toen zeker een uur blijven hangen.
Van restaurants op 5 kilometer hoogte, tot restaurants waar ze alleen eieren serveren,, gebouwd zijn in een reuzenrad, Sean's bar de oudste pub ter wereld, een restaurant waar een teddybeer op je zit te wachten voor de broodnodige aandacht en liefde. Afijn, je kunt het zo gek niet bedenken of het bestaat. Dit wilde ik jullie natuurlijk niet onthouden, veel plezier!

Naan uit de pan bij gebrek aan tandoor

Gewoonlijk wordt naan gebakken in een kleioven, de tandoor. Oorspronkelijk gemaakt van klei in de vorm van een cilindervormige ton. Het werd in de zon gedroogd en vervolgens ingegraven in de grond. Met houtskool of hout wordt de ton gloeiendheet gestookt waarna de naan als het ware tegen de rand wordt geplakt. Door de hitte zwelt het deeg op en krijgt het zijn kenmerkende uiterlijk.
Een nadeel van in de zon gedroogd klei is dat het heel kwetsbaar is voor beschadigingen, het droogt vrij snel uit waardoor er barsten ontstaan. Zoals met veel zaken zijn er ook hier weer slimmeriken ingesprongen en tegenwoordig zijn er kant - en klare tandoori te koop die al ingebrand zijn en een heel bewerkingsproces hebben doorstaan waardoor ze praktisch onverwoestbaar zijn.
En wat zeggen jullie trouwens, naan of naanbrood? Zelf gebruik ik beiden al is de laatste dubbelop, de betekenis van naan is al brood en om nu broodbrood te zeggen...
Jullie begrijpen dat ik niet in het bezit ben van een tandoor, al zou ik dat best willen eigenlijk, dus we moeten naan op een andere manier bakken. Het gaat prima in de oven mits je die met de bakplaat erin door- en doorheet stookt. En ook in een koekenpan met dikke bodem is het een fluitje van een cent. Zo karakteristiek als uit de tandoor zal het niet worden maar 10x beter als voorverpakt uit de supermarkt zeker.

Je hebt nodig voor 4 stuks:
230 gram tarwebloem (let bij aankoop er op dat het een eiwitpercentage van minimaal 12% bevat) - 1/2 tl zout - 2 el biologische volle yoghurt - 15 gram verse gist - 1 ei - 4 el lauwwarme melk - 1 tl gemalen koriander (ketoembar) - 1 tl gemalen komijn -  1 el zonnebloemolie + wat extra voor het bakken 

Zo maak je het:

• Roer in een klein kommetje de gist romig in de melk en laat het een kwartiertje staan
• Zeef het meel met komijn, koriander en zout in een grote kom.
• Roer het gistmengsel met de olie, yoghurt en het ei door het meel. Goed vermengen tot een zacht deeg.
• Kneed het deeg vervolgens op een met bloem bestrooid werkblad in 10 minuten tot een samenhangend geheel.
• Vet een kom lichtjes in, leg het deeg erin en dek af met een stuk ingevet huishoudfolie.
• Laat op een warme plek 45 minuten rijzen, in ieder geval tot het in volume verdubbeld is.
• Verhit een zware koekenpan op hoog vuur een paar minuten voor.
• Sla op je werkblad de luchtbellen uit het deeg en verdeel het in 4 stukken.
• Vorm van ieder stuk een ovaaltje en rol het verder uit in traanvorm met een dikte van ongeveer 3 mm.
• Bestrijk één kant heel licht met olie en leg met de ingevette kant naar beneden in de hete pan. Bestrijk nu meteen de bovenkant ook met een pietsie olie.
• Al gauw verschijnen er grote luchtbellen, het moment om  te draaien. Laat nog heel even bakken, maximaal een minuut.
•  Leg op een bord en bedek met een theedoek.
• Bak de rest op dezelfde manier.

Iedere pan is anders, iedere hittebron is anders ingesteld. Mocht je ze gaan maken gebruik de eerste dan even als proefexemplaar. Ze zijn snel klaar maar moeten nog wel zacht zijn. We zijn nogal eens geneigd te denken dat het dan nog niet gaar is van binnen maar geloof me dat is het in sneltreinvaart.

In de oven bakken?
Schuif je bakplaat in de oven en verwarm de oven zo heet mogelijk voor, 250 graden is ideaal maar minimaal 230 graden. Om die temperatuur vast te houden en de bakplaat zo heet mogelijk te krijgen doe je dat een kwartier.
Rol in de tussentijd de naan. Je hoeft ze nu niet te bestrijken met olie.
Mik ze vervolgens op de gloeiendhete bakplaat en bak 3, hooguit 4 minuten. Blijf erbij en houd ze goed in de gaten!
Zet de oven na het bakken op de grillstand en leg ze enkele seconden er onder.
Uit oven halen en houd warm met een theedoek

Kruiden en specerijen kopen bij De Kruidenkaravaan

Naar aanleiding van wat getwitter over kruiden en specerijen speurde ik weer eens het wereldwijde web af. Za'atar waar zoveel over gesproken wordt maar zeker ook naar wordt gezocht aangezien het niet standaard in ieder winkel verkrijgbaar is, was onderwerp van mijn zoektocht. Zelf heb ik het bij de Jumbo gekocht, je vindt daar de gehele lijn Original Spices van Jonnie Boer. Na de vakantie kijk ik meestal rond of er nieuwe producten te ontdekken zijn en deze maal was het bingo, alleen vraag ik me dan af: 'Betaal ik voor de inhoud of meer voor het mooie blikje en in dit geval meneer Boer?'

Achteraf snap ik werkelijk niet dat De Kruidenkaravaan me nooit is opgevallen, al verklaart het feit dat je een specifieke zoekopdracht moet geven zoals bijvoorbeeld Bengaals kerriepoeder wel het een en ander.
Eenmaal op de site beland ging luilekkerland open. Zoek je Chili Chepotle Meco of Maniguette peper, Iraanse saffraan, gemalen Japanse mierikswortelpoeder, Grand Cru Bora-Bora vanille of zwart sesamzaad dan ben je hier aan het juiste adres.
Een enorme keus, kijk maar: 115 kruiden en specerijen ongemengd, 62 gemengd, 21 seasonings zonder zout, 5 zoutproducten, een categorie exclusief, hot & spicy, japans.

Uiteraard kon ik het niet laten om een bestelling te plaatsen en me enorm in heb zitten houden maar dat zal geen nieuws zijn. Het doosje werd keurig de volgende dag bezorgd met als extraatje nog een bakje Ras el Hanout om te proberen. Heel fijn aangezien het bij mij op was.Had het wel op de site zien staan maar vergat het te bestellen. Kan niet anders zeggen dan dat deze eerste kennismaking me prima is bevallen.
Voor wie in de buurt van Eindhoven woont, op zaterdag staan ze op de Woenselse markt.

Voor meer info, te snuffelen en te zoeken: De Kruidenkaravaan

Wereldrecords eten; van hamburger tot peper

Een nieuwsberichtje waarin vermeld werd dat een wereldrecord hotdogs eten voor vrouwen weer een nieuw record opleverde riep bij mij de vraag op waarom doe je aan zoiets mee en hoeveel van dit soort in mijn ogen weerzinwekkende evenementen zijn er eigenlijk.
Met enige regelmaat rolt er zo'n bericht langs van kippenvleugeltjes tot poffertjes.



In 2006 presteerde de Japanner Takeru Kobayashu het om 97 hamburgers in 8 minuten naar binnen te schuiven. Dit record werd echter weer verbroken door de Amerikaan Joey Chestnut, hij overschreed de 'magische' grens van 100 en kwam uit op 103 burgers.
Deze zelfde Chestnut wist in 2009 68 hotdogs plus de ,laten we dat niet vergeten, broodjes binnen 10 minuten op te eten, hij evenaarde dat record op 4 juli jongstleden.
De winnares, de 44-jarige Sonya Thomas bracht het tot 45 stuks. (het idee alleen al)
Joey Chestnut is een wedstrijdeter, tig records staan er op zijn naam van het eten van 241 chicken wings, 380 wontons tot 45 stukken pizza en nog weegt die jongen niet zwaarder dan 102 kilo, dat vind ik pas een prestatie. Maar goed dat het geen dagelijkse business is.
Dan hebben we nog een Rus, Andrei Smirnov, hij kreeg het voor elkaar om in 2008 73 pannenkoeken binnen een uur te verorberen.

Ik weet inmiddels dat een aantal lezers wel van pit houden, voor een rode peper meer of minder draaien ze hun hand niet om. Voor hen heb ik een leuk wedstrijdje in de aanbieding. Het wereldrecord habanero (een aardig pittig typje) staat op 51 stuks, gevestigd door de Zuid-Afrikaan Johan Hattingh in 2005. Wie gaat de uitdaging aan en strijdt voor een plaats in het Guiness Book of Records? Laat ik over één ding duidelijk zijn, ik niet...
Over pepers gesproken de Trinidad Moruga Scorpion mag zich sinds dit jaar  de allerheetste peper ter wereld noemen, zijn voorganger de Bhut Jolokia droeg deze titel sinds 2007. Een Indiase vrouw kreeg het voor elkaar om in 2009 binnen 2 minuten 51 exemplaren te eten. Ga er maar aanstaan.
Dat dergelijke hete pepers wedstrijdjes niet zonder gevaar zijn kan een Brit in ieder geval niet meer na vertellen, hij overleed aan een hartaanval.
Wat hebben we nog meer? 52 porties kebab, 68 kroketten in een uur, 47 frikandellen ook binnen een uur, bananen, slakken... kortom alles wat eetbaar is kan als uitdaging gezien worden.

Als ik mijn ogen dichtdoe dan zie ik een stel kauwende, malende zwetende, mensen voor me met rollende ogen die bijna uit de kassen puilen, opgezwollen aderen in de nek, mosterd en andere vloeibare zaken druipen langs kinnen, smakken, schrokken, handen die de broodjes hamburger in de mond duwen, meer,meer,meer.
Wat vinden jullie van dit soort schransfestijnen?

Je hebt ook wedstrijden waarbij het de bedoeling is om zo snel mogelijk een pizza of iets dergelijks naar binnen te proppen, ieder zijn meug denk ik dan maar daar heb ik niet zoveel moeite mee als met bovenstaande voorbeelden. Het wereldrecord pizza eten bijvoorbeeld staat momenteel op 1 minuut 45 seconden

Mochten jullie je nu geroepen voelen om één van deze records te verbreken, laat het me dan vooral weten, ik zal er niet bij zijn ter aanmoediging want bij het lezen van deze records alleen al voel ik een lichte onpasselijkheid opkomen.

5 juli 2013

Vandaag zag ik een berichtje over bovengenoemde Chestnut. Hij heeft gisteren zijn eigen wereldrecord hotdogs eten verbeterd. De goede man presteerde het om 69 van die gevallen binnen 10 minuten naar binnen te schuiven. De nummer 2 at er 'slechts' 51.

Wil je weten hoe zo'n wedstrijd in zijn werk gaat? Kijk dan maar even naar dit filmpje.. Sterkte, ik heb het niet de volle 10 minuten volgehouden ...

Limoentaart met blauwe bessen

Weer eens met zijn viertjes aan tafel, een goede reden om de taartvorm uit de kast te trekken en een frisse taart tevoorschijn te toveren. Op deze mooie augustusdag ga ik weer voor friszure kruidige limoen. Samen met sappige blauwe bessen een overheerlijke combi. Ik gebruik zest plus sap van 3 limoenen om een goede limoensmaak te krijgen.

Je hebt van die zogenaamde keukenhulpjes die erg aantrekkelijk over komen maar meestal achter in de la verdwijnen om eens per jaar op te duiken waarbij het opgepakt wordt, bekeken en weer teruggelegd voor het geval dat... Gebruiken jullie bijvoorbeeld iedere week een meloenstekertje?
 Als groot  limoen- en citroenliefhebber is één van mijn beste aankopen toch wel een zesteur van een eurootje of 8 geweest. Een rasp of heel scherp mesje voldoet ook wel maar is toch net iets meer gehannes als je gezellige schilletjes wilt trekken, zo'n klein trekkertje is echt reuzehandig. Het heeft overigens ook een nadeel, het is maar klein en dan bestaat weer het gevaar dat het  in die keukenla verdwijnt en je de hele bak op z'n kop moet zetten om dat ding op te vissen. Kan ook zijn dat dat alleen bij mij is hoor :)

 Je hebt nodig voor het deeg:
250 gram bloem - 125 gram koude boter in stukjes- 100 gram poedersuiker - zest van 1 limoen - 1 ei

• Zeef de bloem boven een kom, voeg poedersuiker, de stukjes boter, het ei en zest toe. Kneed snel tot een samenhangend deeg. Kneed niet te lang. Verpak het in huishoudfolie en leg het een kwartiertje in de koelkast.
• Verwarm intussen de oven voor op 200 graden.
• Vet een lage taartvorm met een doorsnede van 24 cm lichtjes in.
• Verdeel het deeg gelijkmatig over de vorm en langs de rand.
• Leg er en stuk bakpapier in en leg hierop bijvoorbeeld spliterwten of gedroogde bonen of speciale blindbakvulling (keramische bonen)
• Bak de bodem een klein kwartiertje in het midden van de oven en haal het er vervolgens weer uit.
• Bakpapier en blindbakvulling verwijderen

Voor de vulling:
Sap van 3 limoenen - zest van 2 limoenen - 250 gram blauwe bessen - 75 gram boter - 4 eieren - 50 gram poedersuiker

•  Smelt 75 gram boter
• Verdeel de bessen over de taartbodem
• Klop de eieren los met 50 gram poedersuiker en vermeng vervolgens met zest en limoensap
• Boter erbij gieten en goed mengen tot een samenhangend geheel.
• Schenk het op de bodem en bak de taart nog ongeveer 30 minuten tot het gaar is.
• Uit de oven nemen en af laten koelen.

Fougasse met olijven

De fougasse komt oorspronkelijk uit de Provence. Het is een plat brood  wat gevuld kan worden met allerlei ingrediënten, niet alleen hartig zoals in dit geval met olijven maar bijvoorbeeld ook met gedroogde vruchten. In het Oude Rome at men  panis focacius, eveneens een plat brood dat gebakken werd in de as van de haard. Focus betekent in het Latijn haard of brandpunt. De oorsprong van de foccacia in Italië, deze fougasse,  de fouaisse in de Bourgogne waar het ook wel foisse wordt genoemd of in Ligurië, de regio in het noordwesten van Italië, waar ze het fugassa noemen maar eveneens de schiacciata uit Toscane stamt dus uit lang vervlogen tijden.

Je hebt nodig voor 1 brood:
350 gram bloem - 1 tl zout - 1 tl kristalsuiker - 1 tl instantgist - 1 el olijfolie plus wat extra om te bestrijken - 210 ml lauw water - 50 gram ontpitte zwarte olijven in kleine stukjes

Zo maak je het:

• Zeef de bloem met het zout in een kom, voeg de suiker toe
• Maak een kuiltje en strooi hier de gist in plus 1 el olijfolie en het water.
• Roer het met je vingers door elkaar en neem iedere keer wat bloem mee vanaf de zijkanten.
• Kneed het zo'n 10 minuten stevig  tot je een elastisch en soepel deeg hebt. Ik doe dat altijd op een werkblad, uiteraard kun je voor het kneden ook een keukenmachine gebruiken.
• Maak van het deeg een bal en leg in een met wat olie ingevette kom met daarover een ingevet stuk huishoudfolie.
• Laat het gedurende ongeveer een uur rijzen tot het volume verdubbeld is.

• Bestrooi je werkblad met een beetje bloem en leg de deegbal erop.
• Sla het nu voorzichtig door, dit is om de in het deeg ontstane koolzuurgas te laten ontsnappen.
• Maak het deeg wat platter en strooi er de olijven op.
• Vouw het deeg 2 of 3 keer zodat de olijven goed in het deeg komen te zitten.
• Rol het nu uit tot een rechthoek van ongeveer 30 cm.
• Kerf met een scherp mes 4 of 5 inkepingen in het deeg maar zorg ervoor dat de randen heel blijven.
• Leg een stuk bakpapier op de bakplaat en leg het deeg erop.
• Rek het deeg nu voorzichtig uit zodat je vorm van een soort ladder krijgt
• Bedek met ingevet huishoudfolie en laat het op een warme plaats 30 minuten rijzen tot bijna dubbele omvang.

• Verwarm terwijl de fougasse ligt te rijzen de oven voor op 220 graden.
• Bestrijk de fougasse voor jet het de oven inschuift met olijfolie.
• Bak in ongeveer 20-25 minuten goudbruin en gaar.
• Laat het tot slot afkoelen op een rooster.

Eetlust heeft het ook

Echt zo'n titel waar je helemaal niets mee kunt.
Op het moment heb ik bijvoorbeeld een enorme plant Marokkaanse munt die tegen de klippen op is gegroeid, krijg je als je een paar weken de hort op bent.
Inmiddels staat een deel van de plant te trekken met water en suiker en heb ik straks, als het goed is, lekkere muntsiroop wat natuurlijk weer een blogpostje op gaat leveren.
Warm heb ik het ook maar aangezien ik daar niet de enige in ben, ga ik daar niet over zitten zeveren.
Waar het bij dit berichtje eigenlijk om gaat is dat Eetlust nu ook een eigen Facebookpagina heeft. Ik kon natuurlijk niet achterblijven bij mijn collegabloggers en het schept meteen weer een mogelijkheid om nog meer berichten kwijt te kunnen. Vaak kom ik zulke leuke, interessante, boeiende, opmerkelijke verhalen tegen maar heb niet altijd tijd en/of zin er een hele blogpost van te maken. En nu kan ik voortaan lekker linken.
Ik nodig jullie uiteraard graag uit om de nieuwe pagina te bezoeken en als je het leuk vindt het natuurlijk ook te volgen en er een gezellige boel van te maken!

https://www.facebook.com/eetlustblog?ref=hl