Het paradijsje dat Ducel heet

Tot ons kroost besloot dat er betere opties waren dan vakantie vieren met pa en ma vermaakten we ons op campings. Ideale setting voor kinderen daar blijven we bij. Genoeg leeftijdsgenoten om je heen om ieder jaar bij thuiskomst te verzuchten dat het de beste vakantie ever was.
Missie geslaagd. Het jonge spul blij, wij blij.
Toch vonden wij het uiteindelijk wel welletjes. Iets meer luxe of beter gezegd comfort lonkte. We zwaaiden het fenomeen camping gedag en stapten over naar de huizen, de gîtes.
Heerlijk, alle ruimte voor jezelf, vaak met een reusachtige lap grond erbij en ja in ons geval ook regelmatig in the middle of nowhere. Soms zo nowhere dat we bij een bezoek aan een of ander provinciestadje met ternauwernood tienduizend inwoners bijna schichtig 'al' dat verkeer aanschouwden.
En dan woon je in een stad met 200.000 inwoners. Het kan verkeren....

Een paar weken geleden zakten we weer af naar het door ons zo geliefde Franse land. Einddoel; Birac - sur - trec in de Lot-et-Garonne, op zo'n 65 kilometer van Bergerac.
Na een overnachting in hetzelfde kasteel als vorig jaar dat door ons 'Fawlty Towers' werd gedoopt en waar we ook dit jaar weer voor verrassingen kwamen te staan was het eigenlijk nog maar een kippeneindje naar de gîte  'Ducel'. Haasten tijdens je vakantie is nergens voor nodig en zo kronkelden we langs binnenweggetjes en bekende plekjes Ducelwaarts.
Bij de grote plataan omhoog stond in de routebeschrijving. Die plataan viel ook werkelijk niet te missen. Wat een joekel. Knerpend kwamen we tot stilstand, een deur zwaaide open en daar stond huiseigenaar Chiel en tevens onze buurman voor twee weken.

Na een allerhartelijkste begroeting, ook door puberhond Heros,  en het gebruikelijk inleidende gebabbel gingen we de boel eens bekijken. Even checken of het allemaal wel klopt met de beschrijving. Nou dat deed het hoor, hadden ook niet anders verwacht.
 In de woonkeuken stond een vrolijke bos bloemen uit eigen tuin ons toe te knikken, lonkte een fles wijn en omdat we net de kersenoogst hadden gemist zorgde Chiel voor een potje home made kersenconfiture. "Zo hebben jullie er toch nog wat aan" Vanwege ons mailcontact en het persoonlijke belletje wist hij dat ik van kruiden en specerijen houd en zo vond ik ook nog verse munt. Als je je dan nog niet helemaal welkom voelt dan weet ik het ook niet meer.

Boven bevinden zich de woonkamer met prachtig uitzicht over de tuin en de velden, slaapkamer en badkamer. Via de slaapkamer kun je binnendoor naar de serre. Een paar flinke treden naar beneden dat wel. Wie last heeft van stijve gewrichten kan misschien beter even omlopen :-) Via de tuin kun je namelijk ook naar binnen. Hier zal het ongetwijfeld heerlijk zitten zijn tijdens wat koelere dagen. Aangezien wij het genoegen hadden om een graad of veertig voor de kiezen te krijgen dan snappen jullie dat wij daar niet gezeten hebben.
De woonkeuken bleek een heerlijk koel toevluchtsoord.

We genoten er van het weidse uitzicht en ik wil nu ook kardoen in de tuin! Al zou ik niet weten waar ik deze giganten kwijt kan. Ook aas ik nu op een kappertjesplant. Ik zie in gedachte al een rijtje met potjes zelf ingemaakte kappertjes staan. Dat het wel even duurt voor je dat bereikt daar denken we voor het gemak maar even niet aan.
En zochten verkoeling in het zwembadje want o jongens het was heet! Net als in Nederland begreep ik maar dan ben ik toch blij dat ik daar zat en niet in de benauwde stad.

Toerden natuurlijk door de omgeving. Naar Duras, u weet wel van de wijnen. Er staat ook een kasteel dat zeker een bezoekje waard is. Verwacht geen pronkzalen, het is nagenoeg leeg.
Een must see is de waterleliekwekerij Latour-Marliac in Le Temple-sur-Lot. De prachtigste soorten vind je daar. Joseph Latour-Marliac vond een manier om  waterlelies te kruisen en zo tot nieuwe soorten te komen. Dat procedé is tot op de dag van vandaag een heel goed bewaard geheim. Iedereen kent wel de schilderijen met waterlelies  van Claude Monet . Monet was zo enthousiast over al dit schoons en raakte zo geïnspireerd dat hij hier de waterlelies bestelde voor  Giverny.

Een hernieuwde kennismaking met Bergerac. Is het heel bijzonder? Niet echt maar wel een gezellig stadje om een paar uurtjes te vertoeven. Je vindt er tal van terrasjes en restaurants. Heel fijn om het verhitte hoofd even tot rust te laten komen. Het was die dag namelijk vrij tropisch zal ik maar zeggen. In het hoogseizoen zal het waarschijnlijk erg druk zijn. Maar ja waar niet?

Boodschappen deden we in de supermarkt en op de markt in Marmande, een klein en gezellig stadje op zo'n 10 kilometer

Wat wij zeer de moeite waard vonden was  Saint-Macaire, een dorpje met zo'n 2000 inwoners. Wie geïnteresseerd is in fresco's kan niet om een bezoekje aan  Église Saint-Sauveur et Saint-Martin heen.  Wandel daarna op je gemak door dit oude vestingstadje, ontdek de muren en plaatsen waar ooit huizen stonden.  Doe je ogen dicht en stap terug in de tijd. Totaal niet toeristisch en dat vinden wij fijn.

En natuurlijk verwenden we ook de inwendige mens. Jullie verwachten niet anders. Van salade de gésiers tot salade met restjes kip, koude paprikasoep met feta in Jouy- le- Potier en chocodessert tot
....

Ooit pauweneieren op? Wij niet maar op Ducel zorgen twee pauwendames blijkbaar voor regelmatige aanvoer. Chiel bracht ons twee bakjes met crème anglaise en frambozen . Mét pauwenei gemaakt dus.  Ik was natuurlijk reuze benieuwd of dat anders zou smaken dan kippenei maar dat heb ik niet kunnen ontdekken. Terwijl ei van een eend wel wezenlijk anders smaakt. Afijn... pauwenei... check.

Op de laatste avond verwende hij ons met courgettetaart, zelf gepekelde eendenborst, tonijnmousse met kappers uit eigen tuin dus en meer lekkers. We ontkurkten een flesje of wat, babbelden de avond in en door. Het werd een latertje...

Wie er niet zo op zit te wachten om directe buren te hebben tijdens de vakantie, geen paniek. De ruimte rondom de gite en het hoofdhuis is zo enorm dat je elkaar niet tegen hoeft te komen. Daarnaast is Chiel  een verhuurder die de privacy van zijn gasten respecteert.

Een ideale plek voor mensen die van ruimte en rust houden!

Wie meer foto's wil zien of graag een kijkje neemt op Ducel kan hier rond gaan neuzen. Doen want er staan prachtige plaatjes op.
En besluit je een keer de gîte te huren? Doe Chiel dan heel veel groeten van ons.

Workshop vlechtbroden bakken bij Uit de keuken van Levine

Een workshop volgen bij Levine. Het stond al zo lang op mijn lijstje. De mensen die mij kennen weten dat ik niet echt een bakker ben, meer een koker. Toch bak ik af en toe brood en met name broodjes. Negen van de tien keer naar de recepten van Levine omdat ik weet dat het dan meestal wel lukt. Als het geen succes is ligt het niet aan haar maar aan mij.
Vorig jaar al planden we een dagje op de workshoplocatie in Rijswijk. Helaas ging dat toen niet door maar een nieuw jaar betekent nieuwe kansen.
Afgelopen zaterdag vertrok ik welgemoed en vrolijk gestemd richting Randstad Behalve dat ik Levine  en Simone weer zou zien ging ik eindelijk in levende lijve kennismaken met Wilma en Caroline.
Dat is zo raar eigenlijk he, je 'kent' elkaar al een paar jaar via de blogs en de social media maar in het echt komt het er meestal niet zo snel van, alle gezellige contacten ten spijt.
Als je dan uiteindelijk zo bij elkaar zit is het  of het altijd zo is geweest.

Vlechtbroden bakken was het doel. Met zes strengen én acht. Dat is nogal wat.
Degenen die dit blog al langer volgen kunnen zich misschien mijn eigen vlechtbroodavontuur met zes strengen nog wel herinneren. Na heel wat gepruts lukte het uiteindelijk en vol trots schoof ik het brood de oven in waarna het er gescheurd uitkwam. Boehoe en ik was zo blij.
Levine wist de oorzaak wel. Van tevoren niet lang genoeg laten rijzen waardoor het in de oven door rijst met alle desastreuze gevolgen van dien. Afijn, al doende en zo.
Deze keer maar eens onder deskundige leiding een nieuwe poging wagen.

Maar eerst begonnen we met pistoletjes met nigellazaad. Zelfs zo'n betrekkelijk eenvoudig knapperig broodje verbreedde mijn bakskils met reuze stappen. Het zijn vaak kleine handelingen die het eindresultaat een flinke boost geven. Ook daarom is zo'n workshop een echte aanrader. Vooral voor een beetje eigenwijze mensen zoals ik :-)

Terwijl de broodjes onder een gezellig plastic noppendekje lagen te rijzen werd het tijd voor de kunstwerken.
Eieren scheiden terwijl de gansche meute op je vingers staat te kijken blijkt trouwens ook geen sinecure. Natuurlijk flatste er één langs de rand zo hoppa door mijn vingers. Dit terzijde.
"Nou die meringue kunnen we ook wel vergeten" riepen ze snedig. De lieverds.
Het deeg werd verdeeld, mocht de kommen in en fijn verdubbelen.
Konden wij verder met de pistoletjes en vervolgens even op adem komen tijdens de lunch. Met natuurlijk allerlei zelfgebakken lekkers van Levine. Het werd even stil daar in Rijswijk.

Helemaal op krachten gekomen bogen we ons over de vlechtbroden. Om af en toe even totaal de draad kwijt te raken. Welke over welke? Hoe? Wat zeg je? O dit klopt niet. Een aantal geluiden die zo her en der opborrelden. Maar natuurlijk lukte het ons allemaal. Daar hebben we Levine voor niet waar.
Nogmaals een potje rijzen, bakken en tadaaa daar rolden een heel stel prachtige vlechtbroden uit de oven. Helemaal heel. Zalig rook het.

De dag was inmiddels naadloos in het begin van de avond vergleden. Tijd om de boel in te pakken en Tilburgwaarts te keren met een tas vol brood.
Mocht er onderweg vertraging optreden dan zat ik gebeiteld.

Volgend jaar met 12 strengen grapten we al. Eerst deze maar eens goed onder de knie krijgen!
Wil je ook eens een workshop bij Levine volgen? Ik zeg doen!

Over Salmagundi en Noorse vissalade

Wekelijks gaan er vele kookboeken door mijn handen en ik moet eerlijk bekennen dat ik over al die nieuwe uitgaven niet altijd even enthousiast ben. Onoverzichtelijke recepten, soms ronduit slechte lay-out, afgeraffelde indruk, een verkoopprijs die niet in verhouding staat tot de inhoud. Plak er maar een bekende kop op en het verkoopt wel, dat dus. Jammer, want voor vijf of meer euro minder zijn er soms, niet altijd, veel betere alternatieven. En ja dat vertel ik dan ook.
Ook spreekt logischerwijs niet ieder onderwerp mij aan. Of voegt het voor mij niet zoveel toe, kan ik er geen inspiratie uit halen. Heb ik niet zoveel met de auteur. Maar goed, smaken verschillen en dat mag ook. Iedere doelgroep zijn of haar favorieten. Da's mooi en zo blijft er ruimte voor allerlei schrijfsels en kooksels.

Over Salmagundi van Sally Butcher ben ik wel enthousiast, was ik al enthousiast aangezien ik de Engelse uitgave al kende. Een boek vol salades uit alle windstreken en evenzovele ingrediënten
Wat zo fijn is aan een salade, er zijn geen spelregels aan verbonden bij het samenstellen. Laat je fantasie de vrije  loop of laat je leiden door de inhoud van je koelkast en voorraadkast.
De mogelijkheden zijn oneindig en het is niet zo moeilijk om iedere keer een andere salade op tafel te toveren. Mocht de inspiratie eens verdwenen zijn dan helpt dit boek je zeker weer op weg.

De hoofdstukken in het boeken kregen de titel van het belangrijkste ingrediënt, wel zo overzichtelijk.
Denk aan Rijst, Pasta & Graan, Vis, Kaas, Vlees, Kruiden & Bladgroenten en Groente. . Fruitsalades en salade als toetje ontbreken ook niet net als een hoofdstuk gewijd aan dressing en dipsauzen. Om af te sluiten met toppings, de knappertjes, de extra mondvermaakjes om het zo maar eens uit te drukken.
Voor vegetariërs wellicht niet zo geschikt maar als je het eens kunt lenen van iemand... doen want er zijn ook hele mooie vlees- en visloze recepten in te vinden. Verder kan ik jullie een ander boek van deze auteur aanbevelen; 'Veggiestan'.

Sally Butcher vertelt graag. Over haar winkel in Peckham, producten, de herkomst en inspiratiebronnen van haar recepten, de smaakcombinaties. En natuurlijk legt ze uit waar Salmagundi nu eigenlijk voor staat. Een 17e- eeuwse Engelse benaming voor een salade waar zo'n beetje alles in is verwerkt wat maar groeit, loopt, zwemt en vliegt. Onze maaltijdsalade van nu dus, daar combineren we immers ook naar hartenlust ingrediënten.

Het afgelopen weekend (wat was het zalig weer!!)  kwamen er vrienden borrelen, een mooie gelegenheid om dit boek met zijn cover vol mozaïekjes eens te testen en vrienden plus husband voor proefkonijn te laten spelen.
Vonden ze helemaal niet erg.

Vrijdag maakte ik voor ons tweetjes uit Salmagundi een dragonsalade met gepaneerde kip.  Wat is dragon toch een waanzinnig lekker kruid met zijn lichte anijssmaak. Ik gebruik het veel te weinig maar daar gaat verandering in komen.
Voor bij de borrel koos ik een bietensalade met gember, mango en munt. Husband houdt helemaal niet van munt maar riep deze frisse, zomerse  salade uit tot winnaar.
Ook maakte ik een o zo simpele maar waanzinnig lekker roomkaasmengsel met uitgebakken en verkruimelde ontbijtspek, bieslook en limoensap. Blaadjes witlof erbij, crackers mag ook, smeren maar.

Toch geef ik jullie een ander recept, Noorse vissalade met mierikswortel. Heerlijk als gezellig voorgerechtje, onderdeel van andere hapjes, een buffetje of andere feestelijkheden.
Eenvoudig om te maken en je scoort er zeker te weten punten mee! Ik heb het overigens ietsiepietsie aangepast. Met name de hoeveelheid zure room, 2 1/2 dl vond ik echt iets too much.

Voor 4 à 6 personen heb je nodig:

250 gram kabeljauwfilet of andere stevige witvis -  150 gram gerookte forel - 2 blaadjes laurier - 2 sjalotjes - paar draadjes saffraan ( stuk of 5) - 2 eieren - 2 tomaten - 1 el appelciderazijn -  4 el zure room - 1 el geraspte mierikswortel ( of naar smaak, wij houden van de pittige scherpte maar dat geldt niet voor iedereen) - 2 el fijngehakte verse dille plus een beetje voor de garnering - zout en peper - 2 ferme sappige zoetzure augurken - ijsbergsla of little gem - 2 sneetjes zuurdesembrood, stevige volkoren of wat je zelf lekker vindt.

Zo maak je het:

Week de saffraan in 2 theelepels heet water.
Kook de eieren hard.
Snipper de sjalotjes en hak de dille fijn. Dit kun je allemaal doen als de kabeljauw in zijn waterbadje ligt of af ligt te koelen.

Leg de kabeljauw in een pan, giet er net zoveel koud water op tot het onderstaat. Leg er de blaadjes laurier bij. Laat het nu tegen de kook aan komen. Blijf erbij en pas op dat het niet gaat koken.
Laat zachtjes een minuut of 5 pocheren. Zet dan het vuur uit. Laat de vis in het hete water liggen, het gaart nu nog even door. Voel voorzichtig of het gaar is. Het moet nog stevig aanvoelen.
Schep het er met een schuimspaan uit, leg de vis op een bord en laat afkoelen.
De blaadjes laurier gooi je weg.

Verdeel de kabeljauw in stukjes en doe het samen met de gesnipperde sjalotjes in een kom.
Roer een dressing van het saffraanwater, de azijn en zure room. Vermeng met de fijngehakte dille, mierikswortel, zout en peper en schep het vervolgens door de vis.
Zet het nu afgedekt een uurtje in de koelkast. Langer mag ook.

Haal de vis uit de koelkast. Snijd de forel in stukjes en schep het erdoor. Proef even of er nog wat zout en peper bij moet.
Rooster vlak voor serveren het brood en snijd in 4 à 6 blokjes, beetje afhankelijk van hoe groot je plakken brood zijn.
Pel de eieren, gebruik zo'n handige eiersnijder voor mooie plakjes of een scherp mes.
Verdeel de tomaten in plakjes.

Verdeel de sla in handige eenhaps blaadjes of maak er als je het als voorgerecht serveert kommetjes van. Leg het op een schaal of bordjes.
Eerst komt het brood, daar leg je een plakje tomaat op, dan wat vissalade. Maak het af met een plakje ei, paar plakjes augurk en tot slot nog wat dille

Bron: Sally Butcher- Salmagundi, inspirerende salades uit het Midden-Oosten en verder. 2015,
272 blz, ISBN 978 90 452 0438 3, prijs 24,95

Dit boek is in eigen bezit, geen gesponsorde toestanden dus.

Over sushi in Tilburg en dagdromen

Er moet me iets van het hart. Iets over sushi.
Ons hele gezin is dol op deze Japanse lekkernij alsook op de flinterdunne sashimi, we aten het lange tijd bij bijzondere gelegenheden en genoten met glunderende ogen en de breed lachende smaakpapillen maakten juichend een rondedansje.
In die tijd bezat Tilburg één Japans restaurant waar je in zo'n koddige kimono aanschoof bij een teppanyaki plaat om vervolgens een avond lang vermaakt te worden door een met messen jonglerende kok. De temperatuur liep vaak op tot tropische waarden en na afloop liep je met een lege portemonnee naar buiten..Maar het was nieuw, het was bijzonder en je genoot met volle teugen.
Verder was je aangewezen op je eigen vaardigheden waarbij duidelijk werd dat goede sushi inderdaad tot de hogere kunsten gerekend mag worden.
Desalniettemin was het genieten tot de max.

Inmiddels behoort sushi tot het rijtje shoarma, pizza en döner kebab. Als paddenstoelen schieten de all -you -can -eat restaurants uit de grond. Heel Tilburg aan de sushi na eerst massaal Mexicaans te hebben gegeten, in bakjes tapas te hebben geprikt wat nu overigens ook weer met een opmars bezig is  en laten we de good old 'Chinees' en 'Italiaan' niet vergeten.
Afgelopen week las ik een berichtje  en slaakte een diepe, he-le die-pe zucht.

Er komt er nog 1!! Oh nee deze is heel anders qua opzet, het is een afhaal, een take- away!
Telt u even mee?  Sushi Koi, Enjoii, Shinzo, Mo-jo, Susho Suku, Asian Boulevard en Royal Palace.
Zeven stuks en daar nestelt SushiPoint zich lekker warmpjes tussen.

Nu ben ik erg voor keuzevrijheid hoor, iedereen heeft zo zijn favoriet en als er bij de een geen tafeltje voor je is sjouw je lekker naar een ander.
Maar lieve mensen, is dit niet een bietje veul? Waar is die Indiase parel, de Turkse horeca-ondernemer die de rijke culinaire geschiedenis van zijn land naar ons bord brengt ( en nee dan heb ik het niet over döner!), een Pools restaurantje, de geurige en kleurige Marokkaanse keuken, Braziliaans ? En geef me een Portugees restaurant terug. Wat hebben we toch jarenlang heerlijk gegeten in het gezellige O Valentim waar de alle rollen vervullende gastvrije eigenaar Gerard je altijd het gevoel gaf dat je thuis kwam.

Bron foto: www.allposters.nl 

Het komt door de crisis hoor ik u al zeggen of Tilburg is geen stad voor dergelijke restaurants, dat willen die Tilburgers niet.
Mag ik u dan even wijzen op Afghaans restaurant  Sarban, die inmiddels immers ruimschoots bewezen heeft dat het wel kan. Die met trots de Afghaanse keuken uitdragen en met hun enthousiasme al vele Tilburgse en andere harten veroverden. Inmiddels bezitten ze ook zaken in Waalwijk en Den Bosch.

Gelukkig was er ook nog goed nieuws, na jaren is er in het centrum eindelijk weer een visrestaurant geopend. Vistro Parenzo, binnenkort maar eens een bezoekje brengen.

Nu ga ik even wegdromen, over een Tilburg met een breed en divers palet aan (huiskamer)restaurants uit alle werelddelen. En hoop stiekem dat er nu iemand die stap durft te wagen want echt het kan, ik ben er heilig van overtuigd.

Verneem ik binnenkort de opening van wederom een geheel 'vernieuwd' sushiconcept dan werp ik me jankend ter aarde.
Weet u dat alvast.