Eten met de paps bij Maaszicht in Asselt

Een dag met een dikke, uitbundige strik erom.
Zo mag je het gerust noemen wanneer je vader de prachtige leeftijd van 84 heeft bereikt.Een uitstekende reden om de lunch nu eens niet in het verzorgingstehuis te gebruiken maar af te zakken naar zijn favoriete restaurant in het naastgelegen dorpje Asselt.
Gelegen op een heuvel met een prachtig uitzicht over de Maas. Hun naam doen ze alvast eer aan.
Maaszicht heeft zowel een knusse brasserie in warme kleuren als een wat klassieker aandoend restaurantgedeelte.
Hier streken we neer aan het raam zodat we uitkeken over het water en het nu nog lege terras. Reken maar dat het hier op mooie dagen druk is met fietsers en wandelaars. Wat een lekker plekkie, goed voor meteen aanzwellende vakantiegevoelens.

Iedere week presenteren ze een ander zogenaamd tafelmenu. Een marktmenu kun je het ook noemen. Afijn, het wakkerde onze nieuwsgierigheid aan en belangstellend beluisterden we de  samenstelling van dit menu.
Salade met procureur van Livarvarken, snoekbaars met coquilles, eendenborst met 5-spice kruiden en een grand dessert hoorden we. Drie- of viergangen, net wat je wil.
Drie is meer dan genoeg besluiten wij en skippen het tussengerecht. Zoals jullie weten ben ik niet zo van het zoete daarom vroeg ik of het dessert vervangen kon worden door wat kaas. Geen probleem! Dat zijn bonuspunten Maaszicht :-)

De paps is niet meer zo'n grote eter. Althans dat zegt hij iedere keer en eet daarom elke dag maar een halve portie. Want dat kan daar in zijn huis. Halve, hele, dubbele, voor iedere eter wat wils. Nu is mijn vader nogal lang van stuk dus eerlijk gezegd verbazen wij ons over dat halve portie gedoe. Maar goed, hij beweegt inderdaad stukken minder dan vroeger, zijn bezigheden tot stilstand gekomen en hij valt niet af dus we laten het maar.
Nou gisteren heeft hij voor een hele week gesmikkeld. Het zal wel door ons stralende gezelschap komen. Grinnik.

Geluksmomentjes zijn het. Want nu kan het nog. Wellicht de laatste keer, spookt het even door je hoofd. Zijn gezondheid wordt brozer. Het verschil tussen een jaar geleden en nu is groot. Maar het is toch weer gelukt! Die paar uurtjes aan tafel kan hij nog net volhouden maar ach daarna even lekker in zijn luie stoel bijkomen, hij heeft het er graag voor over.
Je bent niet iedere dag jarig. Genieten is het credo. Ook op de andere dagen overigens.

De kaart van Maaszicht is vrij klassiek, verwacht hier geen hip gedoe. Best een verademing om weer eens een bord voor je neus te krijgen zonder geleitjes, druppeltjes, mousse van dit en huppeldepup.
Prima kwaliteit zonder toeters en bellen wat met zorg en liefde wordt bereid. Zoals het hoort.

Een fijn adres waar je met een gerust hart neer kunt strijken.

Restaurant Maaszicht
Pastoor Pinckersstraat 36
6071 NW  Asselt
0475-504064

Over sushi in Tilburg en dagdromen

Er moet me iets van het hart. Iets over sushi.
Ons hele gezin is dol op deze Japanse lekkernij alsook op de flinterdunne sashimi, we aten het lange tijd bij bijzondere gelegenheden en genoten met glunderende ogen en de breed lachende smaakpapillen maakten juichend een rondedansje.
In die tijd bezat Tilburg één Japans restaurant waar je in zo'n koddige kimono aanschoof bij een teppanyaki plaat om vervolgens een avond lang vermaakt te worden door een met messen jonglerende kok. De temperatuur liep vaak op tot tropische waarden en na afloop liep je met een lege portemonnee naar buiten..Maar het was nieuw, het was bijzonder en je genoot met volle teugen.
Verder was je aangewezen op je eigen vaardigheden waarbij duidelijk werd dat goede sushi inderdaad tot de hogere kunsten gerekend mag worden.
Desalniettemin was het genieten tot de max.

Inmiddels behoort sushi tot het rijtje shoarma, pizza en döner kebab. Als paddenstoelen schieten de all -you -can -eat restaurants uit de grond. Heel Tilburg aan de sushi na eerst massaal Mexicaans te hebben gegeten, in bakjes tapas te hebben geprikt wat nu overigens ook weer met een opmars bezig is  en laten we de good old 'Chinees' en 'Italiaan' niet vergeten.
Afgelopen week las ik een berichtje  en slaakte een diepe, he-le die-pe zucht.

Er komt er nog 1!! Oh nee deze is heel anders qua opzet, het is een afhaal, een take- away!
Telt u even mee?  Sushi Koi, Enjoii, Shinzo, Mo-jo, Susho Suku, Asian Boulevard en Royal Palace.
Zeven stuks en daar nestelt SushiPoint zich lekker warmpjes tussen.

Nu ben ik erg voor keuzevrijheid hoor, iedereen heeft zo zijn favoriet en als er bij de een geen tafeltje voor je is sjouw je lekker naar een ander.
Maar lieve mensen, is dit niet een bietje veul? Waar is die Indiase parel, de Turkse horeca-ondernemer die de rijke culinaire geschiedenis van zijn land naar ons bord brengt ( en nee dan heb ik het niet over döner!), een Pools restaurantje, de geurige en kleurige Marokkaanse keuken, Braziliaans ? En geef me een Portugees restaurant terug. Wat hebben we toch jarenlang heerlijk gegeten in het gezellige O Valentim waar de alle rollen vervullende gastvrije eigenaar Gerard je altijd het gevoel gaf dat je thuis kwam.

Bron foto: www.allposters.nl 

Het komt door de crisis hoor ik u al zeggen of Tilburg is geen stad voor dergelijke restaurants, dat willen die Tilburgers niet.
Mag ik u dan even wijzen op Afghaans restaurant  Sarban, die inmiddels immers ruimschoots bewezen heeft dat het wel kan. Die met trots de Afghaanse keuken uitdragen en met hun enthousiasme al vele Tilburgse en andere harten veroverden. Inmiddels bezitten ze ook zaken in Waalwijk en Den Bosch.

Gelukkig was er ook nog goed nieuws, na jaren is er in het centrum eindelijk weer een visrestaurant geopend. Vistro Parenzo, binnenkort maar eens een bezoekje brengen.

Nu ga ik even wegdromen, over een Tilburg met een breed en divers palet aan (huiskamer)restaurants uit alle werelddelen. En hoop stiekem dat er nu iemand die stap durft te wagen want echt het kan, ik ben er heilig van overtuigd.

Verneem ik binnenkort de opening van wederom een geheel 'vernieuwd' sushiconcept dan werp ik me jankend ter aarde.
Weet u dat alvast.

Eten bij de Effenaar in Eindhoven

In hartje Eindhoven, op een paar minuten lopen van het station staat de Effenaar. Muziekliefhebbers kennen het vast wel. Sinds begin jaren zeventig van de vorige eeuw onlosmakelijk verbonden met de lichtstad. Gestart als jongerencentrum in een oude linnenfabriek voor hen die met een kritische houding naar het systeem keken, de politiek en eigenlijk de wereld wel eens gingen veranderen. Want die wereld jongens het was maar een grote brok ellende met zakkenvullers en oorlogszuchtig gepeupel. En die burgerlijke ouders snapten ook niets van de veranderende denkbeelden van hun kroost. Daarom de hoogste tijd voor een eigen plek.

Na een aantal jaren verschoof de focus van het typische jongerenwerk naar het vergroten van het cultuuraanbod. Toch bleef het een plaats voor jongeren met een maatschappijkritische houding. Het was in die tijd dat ik mijn eerste stappen binnen de muren van De Effenaar zette. En die eerste meters groeiden uit tot kilometers.
Het was de tijd van Ban de bom en het gebroken geweertje. Begin jaren tachtig, de werkeloosheid en daarmee ook onder de jeugd was enorm. De Koude Oorlog nog alom vertegenwoordigd, de dreiging van kernwapens, genoeg om je als 17-jarige zorgen om te maken.
Hierbij hoorde uiteraard een bijpassend uiterlijk en een voorliefde voor groepen als The Cure, The Clash, Echo and the Bunnymen, Joy Division, Talking Heads, Anne Clark en een beginnende U2.
En natuurlijk keek je met de nodige minachting neer op je top 40 minnende leeftijdsgenoten die op hun beurt grijnzend naar ons keken. 'Stelletje idioten met hun rare haar' dachten ze vast.

Hoe kreeg je je haar toch zo vroeg laatst iemand. Nou gewoon met heel veel touperen, gel, haarlak en een geurige dosis handzeep. En maar hopen dat het niet ging regenen . Dit terzijde...

Inmiddels bestaat de oude Effenaar niet meer en hebben ze een gloednieuwe muziektempel betreden maar wel op dezelfde plek. Een oude muur herinnert aan die glorieuze jaren.
En wat heeft dit allemaal met eten te maken denkt u nu. Nou, ze hebben tegenwoordig ook een restaurant en daar kun je erg leuk eten met bijbehorende gezellige prijzen.
Drie keer heb ik er inmiddels gegeten, vandaar dat ik het ook wel tijd vond worden voor dit stukje. En vanwege de zoete herinneringen.

De overzichtelijke kaart biedt een fijne afwisseling tussen vlees, vis en vega. Voor grotere of uitgebreidere trek kun je een menuutje samenstellen uit het week- of maandaanbod.
Zo smulden wij er al eens van tapas, malse, sappige, rosé gegrilde lamskoteletjes, een flinke maaltijdsalade en afgelopen weekend van een flinke moot zwaardvis en 'surf en turf'. Geen frutsels en tutsels op het bord maar wel met zorg opgemaakt. Ik kan niet anders zeggen dat het daar in de keuken op rolletjes verloopt. Goed bereidde gerechten die vlotjes op tafel staan maar waarbij je wel de kans hebt even gezellig een aperitief te drinken. En zo hebben we het graag.

Ondanks dat het een flinke ruimte betreft is het er gezellig. Comfortabele banken langs de kant, een sfeervolle verlichting zonder dat je het gevoel hebt in een donker hol te zitten.De mensen die er werken zijn bijzonder aardig, servicegericht en hebben een goed overzicht.
Met mooi weer kun je ook fijn buiten eten.
Ga je na het eten nog een concert bezoeken? Er wordt rekening mee gehouden maar uiteraard dien je het wel even van tevoren aan te geven. Reserveren is dan trouwens ook best handig.

Voor muziek, lunch en diner:

Effenaar 
Dommelstraat 2
5611 CK Eindhoven
040-2393657

Op pad met Te Gekke Etentjes in Tilburg

Een paar maanden geleden plofte er een mysterieuze uitnodiging in de mailbox. Niet van een onbekende afzender, dat was namelijk vriendin M. die een bijzondere mijlpaal in het verschiet had. Een schrijven voorzien van wat foto's, aanwijzingen en tijd van aanvang. Uiterlijk om 18.20 uur aanwezig zijn. Rare tijd maar enfin, we kennen elkaar al bijna dertig jaar dus het zal beslist een geldige reden hebben.
Geheimzinnig of niet, er draaide toch een radertje in mijn hoofd. Als receptendeler houd je nu eenmaal het een en ander in de gaten en zeker ook culinaire ontwikkelingen in je eigen stad.

Mijn gedachten kwamen uit bij Te Gekke Etentjes.
Nina Hovers dagdroomde wat af. Over bijzondere locaties in de stad. Eten in combinatie met beeldende kunst, dans of muziek. Midden in de natuur , op het water, in een kapel of gewoon pontificaal in een winkel.
Ik bedoel maar, in een skatehal zit ik niet iedere dag met een bordje op schoot. Mocht dat bij u anders zijn dan verneem ik dat graag.
Nina besloot haar dromen om te zetten in daden en in 2012 werd Te Gekke Etentjes geboren. Nu twee jaar later heeft ze samen met alle medewerkers al tal van vernieuwende, bijzondere projecten op stapel gezet. Voor besloten groepen waarbij je samen het programma invult maar je kunt je ook inschrijven bij de open activiteiten.
Een schot in de roos.

Mijn vermoeden bleek juist. Met zo'n dertig mensen stapten we in de 'Tilia', een antieke groenteschuit van de StichtingTilburg te Water waar drankjes en heerlijke hapjes op ons wachtten. Gezelligheid ten top. Vanaf het water bekijk je je stad en het omliggende natuurschoon met heel andere ogen. De zon straalde, de lucht het allermooiste blauw en riet wuifde ons vriendelijk toe. Een geweldig begin.

Natuurgids Gert Brunink leidde ons na het boottochtje al vertellend en uitleggend door het mooie en interessante Moerenburg richting eetlocatie. Vandaar M's tip het elegante schoeisel maar thuis te laten! Ha meneer Brunink daar bent u weer. We zagen elkaar een aantal weken geleden namelijk bij een appelflappenproeverij. Het kan soms raar lopen.
Na een korte wandeling, want we werden verwacht, stapten we een weiland op waar we een lange tafel gedekt met feestelijk wapperend tafellinnen ontwaarden. Vrolijk aangekleed met korenbloemen, blauwe lantaarns, kleurrijke kussens, fonkelende glazen en glanzend bestek.

Bron foto: Te Gekke Etentjes

We hieven het glas, proostten M. toe wiens droom om ooit te dineren in een weiland nu uitkwam en dompelden ons onder in conversaties omhuld met klaterend geschater. Genoten met volle teugen van de voortreffelijk bereide maaltijd. Fluweelzachte zalm van de bbq, een varkentje, goddelijke ravioli met ricotta en salieboter die ik nog helemaal terug kan halen. Schalen met vrolijke salade, aardappeltjes met rozemarijn, koddige gnocchi worden aangereikt en doorgegeven. Je drinkt een glas, kijkt om je heen en ziet alleen maar glunderende gezichten. Vriendin M. geniet in optima forma. De paarden in de wei achter ons of voor ons maar net aan welke kant van de tafel je zit nemen af en toe een nieuwsgierig kijkje.
Gouden zonnestralen omlijsten gezichten voor de schemer haar intrede doet.
We zingen ons met veel voorpret gemaakte lied. Jullie hoeven ons niet op te geven voor Korenslag of het songfestival hoor maar de liefde he die liefde...

Met dessert en koffie sluiten we deze in vele opzichten buitengewone avond af. O nee, niet helemaal. Bij Zomerlust bekend om zijn grote assortiment speciaalbieren dronken we nog een afzakkertje. Even nagenieten.

Nina heeft met haar Te Gekke Etentjes M. in elk geval een onvergetelijke verjaardag bezorgd, dat is één ding wat zeker is.

Ook een keer op pad met Te Gekke Etentjes? Kijk hier voor de op stapel staande activiteiten.
Zelf ga ik met vier vriendinnen in november naar het Atelierdiner!

Weekendje Antwerpen en tips

Ieder jaar ga ik met een paar vriendinnen een weekend weg. Meestal een stad, kunnen we het mooi combineren met museumbezoek aangezien we grote kunstliefhebbers zijn.
Antwerpen, ach Antwerpen voor ons als Zuiderlingen op een steenworp afstand en toch zie je ons daar niet iedere maand rondstruinen. Zelfs niet ieder jaar. De hoogste tijd voor een herhaling.

Het centrum van deze stad kennen we behoorlijk goed. Maar ook hier staat de tijd niet stil. Antwerpen is in ontwikkeling, het bruist op andere plekken. Via twitter stroomde tips binnen, dochter deed een flinke duit in het zakje aangezien ze met vriendlief een paar weken geleden daar een paar dagen vertoefde. Vriendinnen mailden aanbevelingen en niet over te slaan hot spots.
Twee dagen is 48 uur daar zijn we het over eens toch? De waslijst bevat genoeg adressen om twee weken daar te verblijven.

Tel daar bij op dat wij niet zulke goede adressen aflopers zijn, wij behoren meer tot de we-zien-welcategorie. Voordeel daarvan is, je komt op plaatsen waarvan je het bestaan niet wist. Nadeel; er kan niet veel afgestreept worden.

In plaats van een hotel boeken zoeken wij de laatste jaren een B&B. Qua prijs maakt het niet zoveel uit en het is een stuk persoonlijker. In Antwerpen vonden we bij Patricia en Paul een fantastische plek Wat een pand! Enorm hartelijke, gastvrije mensen zijn het. Je voelt je er meteen thuis. Centraal gelegen op korte afstand van het station. Tram 11 stopt op drie minuten lopen van de Van Geertstraat en voert je tevens richting De Grote Markt. Van daaruit kun je al wandelend het centrum ontdekken.

Op zoek naar een jurkje voor het feest van vriendin M. eind juni. Niet in de 'koopgoot' maar in de omgeving van  ModeNatie in de Nationalestraat. In dit stukje Antwerpen namen als Filippa K. en Dries van Noten maar ook tal van vintagewinkels. Voor we ons in de kledingrekken storten, stellen we eerst de inwendige mens tevreden.
Een broodje met garnalen, avocado, sla en witlof op het terras van K50 . K50 staat overigens voor het adres; Kammenstraat 50. Je moet even geduld hebben voor de bestelling opgenomen wordt, dat gaat niet zo vlotjes maar het wordt helemaal goed gemaakt met dat zalige broodje met perfect gegrilde garnalen.

Fijne tips kregen we en die zorgden ervoor dat we 's avonds een voor ons nieuw stukje Antwerpen ontdekten. Niks geen toeristisch gedoe maar gezellig tussen de locals op de Dageraadplaats, een kwartiertje lopen van ons tijdelijke stulpje. Een plein met rondom terrasjes en restaurants, van sushi en Marokkaans tot de nationale Belgische keuken. We zochten het ons aanbevolen Marokkaanse etablissement El Warda en die konden we natuurlijk niet vinden. Bleek het achteraf net een straatje verder te liggen.

Dageraadplaats

Het was al vrij laat, de magen knorden en zo streken we neer bij Brasserie Van Loock Huisgemaakte garnaalkroketten, we zijn in België dus we kunnen het niet laten, salade met asperges en Gandaham, zoetzure ribbetjes, citroentaart, chocolademoelleux. Geen  gerechten met de grote wowfactor maar zeer behoorlijk. De service is prima.
Vervolgens nog een paar pintjes gedronken in één van de kroegen op de Dagenraadplaats en daarna hoppa ons bedje in.

Heerlijk geslapen! Een verkwikkende douche maakte ons klaar voor een nieuwe dag, het uitgebreide ontbijt deed de rest. Spullen pakken, afscheid nemen en op naar de tram. Uitstappen bij de Melkmarkt, gauw tassen in de auto mikken die we in de parkeergarage hadden gestald en met de benenwagen richting MAS.

Museum aan de Stroom daar staat MAS voor. Een plek om Antwerpen in de wereld te zien en de wereld in Antwerpen zoals ze zelf zeggen. Met wisselende tentoonstellingen en een grandioos uitzicht over de stad vanaf het panoramaterras op de tiende verdieping. De moeite waard om te bezoeken. Drink daarna een kopje koffie of wat anders bij Café Storm. Het zit in het MAS.

Na de hectiek van het centrum daalt er in dit deel een weldadige rust over je heen. Althans toen wij er waren. En toch is dit één van de hot spots in Antwerpen, een gebied in ontwikkeling, vol initiatieven. Wat je zeker niet mag missen is FelixPakhuis met zijn schitterende galerij (op de collage rechts boven), water uit de mond lopende mArkt Shop met kleurrijke conserven, oude balsamico, bijzondere pasta, gerookte paprikapoeder, fijn assortiment oliën en alles waar lekkerbekken enorm blij van worden. Heb je vragen over producten, de uitleg geeft al aan dat we hier met mensen te maken hebben met een grote liefde voor het vak.
Naar binnen dus en neem dan meteen een gehaktbal mee bij Balls & Glory. Zij zitten in hetzelfde deel als de mArkt Shop.

Als we dan toch met voeding bezig zijn maar even doorlopen naar Felixpakhuis Living, zo'n 15 stappen verder.
Voor een late lunch, het MAS heeft ons lekker bezig gehouden. De kaart is misschien niet zo heel verrassend , zo eentje waarvan je in eerste instantie denkt 'Goh is dit het nou'. Laten we voor de verandering een salade bestellen, wat dat betreft zijn we groen bezig geweest, en dan krijg je één van de beste Caesarsalads die ik ooit heb gegeten op je bord. Met gegrilde kip, nog heerlijk warm, grote krullen parmezaan. Uitstekend gegrilde tonijn bij de Niçoise. Ik weet het, Niçoise en Caesar het blinkt niet uit in originaliteit maar o wat lekker!

Op ons gemak terug richting auto, ter afsluiting een fijn potje Mighty Leaf Ginger Twist thee bij Bette's Pic-Nic op de Lijnwaadmarkt, schuin achter de kathedraal. Tevreden keken we elkaar aan, het was weer een heerlijk weekend!

Thuis pakte ik mijn prachtige 'jurk' uit

Ga je een weekend naar Antwerpen? Probeer een kamer te boeken bij Patricia en Paul, echt je krijgt er geen spijt van!

Antwerp Bed and Breakfast
Van Geertstraat 14
2140 Antwerpen

Nog wat tips. Van mij, dochterlief en anderen.

Voor geweldig brood ga je naar onze favoriete bakkerij Goossens in de Korte Gasthuisstraat 31. Een piepkleine bakkerij waar zich een heerlijk ouderwetse rij voor de deur vormt. Koop er suikerbrood!

De Broers van Julienne, Kasteelpleinstraat 45 -47. Geen vlees, wel vis en tal van quiches, salades, stoofpotjes en dergelijke. Ook voor de niet-vegetariër geen straf

Ontbijten, lunchen en borrelen bij Kloonies , Kloosterstraat 183

Na een bezoek aan het MAS even bijkomen bij Café Storm, Hanzestedenplaats 5. Wij zaten heerlijk op het terras in een allesverwarmend zonnetje.

Neerstrijken in een ongedwongen sfeer bij Kapitein Zeppos, Vleminckveld 78. Dochterlief at hier gamba's met truffelrisotto.

Taartjes snoepen bij Maison Tartine, Minderbroedersrui 64

Bestel een potje thee bij Bette's Pic-Nic en verorber meteen een taartje of iets hartigs. Fijn zitten en net uit het gewoel.  Lijnwaadmarkt 14

Restaurant Tinsel, Vlaamse Kaai 40. Van ontbijt tot diner. Hip en happening

FelixPakhuis, Godefriduskaai 30. mArkt Shop, Balls & Glory en Living in 1 pand.

Marokkaans restaurant El Warda, Draakstraat 4.

Marokkaans restaurant OTagine, Leopold de Waelstraat 20. Een aanrader volgens één van mijn volgers.

Vis en wijnbistro Fiskebar, Marnixplaats 11. Populair dus het is slim hier te reserveren.

Traditionele Vietnamese keuken bij Yuna, Pelgrimsstraat 2

Kip met venkel, rode ui, courgette en grapefruit

Nou die eerste Koningsdag hebben we goed ingeluid.  Aan die naam moet ik nog steeds wennen hoor net als aan de datum. Dat merkte ik vorige week op de markt wel. 'Volgende week geen markt he' zei Teresa terwijl ze me de ham en worstjes van Bonte Bentheimer varken overhandigde. Ik keek waarschijnlijk nogal glazig waarop ze me maar even op weg hielp. Ah op die fiets. Echt nog he-le-maal niet in mijn systeem.
Koningsdag dus. Hier in Tilburg werd Koninginnedag de avond ervoor altijd jubelend ingezet tijdens Tilburg Zingt. Met die traditie is uiteraard niet gebroken. Met duizenden mensen zingen of liever gezegd kwelen heeft echt iets lolligs. We voegen ons er al een paar jaar met plezier tussen mits het weer niet al te slecht is. Eén keer zijn we zo gigantisch zeiknat geregend dat we na bui nummer drie  richting kroeg sopten.

Van tevoren hapje eten werd er geopperd. Hoef je geen twee keer te zeggen natuurlijk. Maar waar? Rondom de Oude Markt viel er niks te reserveren aangezien op dertig stappen afstand het zingfestijn plaats zou vinden. De Spaarbank appte vriendin M. Goed plan, gewoon een gezellig stadscafé, niet te moeilijk, prima locatie voor een ongecompliceerde maaltijd met als bonus de heerlijke tuin. Dat werd buiten eten!
Al keuvelend verorberden we zalm met rauwe aspergesalade en een niet zo heel gezonde noordzeeschotel. Vis is toch gezond? Jazeker mits de zwemmertjes niet allemaal uit de frituur komen. Maar dat wisten we hoor en we kozen ook nog eens bewust voor deze fritto misto di mare à la Spaarbank. Bodempje leggen :-)

Na een kop koffie togen we richting zingen. We waren niet de enigen, jee het stond hutjemutje volgepakt. We wurmden onze bevallige  posturen ertussen en voor we het wisten kwèkten we uit volle borst mee. Net carnaval. Om 12 uur eindigde het festijn met het volkslied. Nog een afzakkertje in de Stadhuisstraat om het af te leren en daarna zzzzzzzzz.

En wat heeft dit nu met kip, venkel en grapefruit te maken. Niks maar ik vond het gewoon leuk om te vertellen.

Venkel en sinaasappel zijn dikke vrienden en ook kip voelt zich heel prettig bij die twee. Waarom het zoete niet eens inruilen voor een klein bittertje was mijn gedachte. Citrusfruit heeft als fijne bijkomstigheid dat het vlees mals maakt.
Bij het opdienen wat verse stukjes grapefruit erover strooien maakt het qua frisheid helemaal af.

Voor twee personen het je nodig:

2 kippenbouten - 1 rode grapefruit -  1 grote rode ui - 1 venkel - halve courgette - 5 kleine takjes tijm - halve rode peper - peper en zout - 1/2 tl gemalen venkelzaad - 30 gram roomboter - 2 el olijfolie

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 175 graden.

Wrijf de bouten in met zout, peper en gemalen venkelzaad. Verhit boter en olie en bak het duo om en om bruin.

Snijd de venkel in dikke plakken, doe hetzelfde met de rode ui en courgette. Pepertje in keine ringetjes.
Haal de kip uit de pan en drapeer ze in een ovenschaal.
Bak in dezelfde pan fluks venkel en rode ui aan. Hooguit 2 minuutjes. Schep het over de kip en leg de courgette, tijm en rode peperringetjes erbij.

Blus het bakvet af met het sap van een halve grapefruit. Even doorroeren en over de kip plus groente gieten.
Dek af met alufolie en schuif een half uur de oven in. Verwijder dan de folie en bak nog 15 à 20 minuten. De baktijd is wel afhankelijk van je eigen oven dus check regelmatig!

Schil de andere helft van de grapefruit dik. Die witte stukjes willen we niet. Het vruchtvlees in stukjes verdelen en vlak voordat je de ovenschaal op tafel zet erover strooien.

Gebakken aardappels erbij, nog wat sla of wat ook lekker is dat laatste kwartiertje een paar gehalveerde tomaten in de ovenschaal erbij leggen.

Een Zoete Inval

Dat gaat naar Den Bosch toe, zoete lieve Gerritje
Dat gaat naar Den Bosch toe, zoete lieve meid
Wat zullen wij daar drinken, zoete lieve Gerritje?
Wat zullen wij daar drinken, zoete lieve meid?







 Kennen we deze nog?  Het humde zachtjes in mijn hoofd. Op weg naar Den Bosch waren we, een gezelschap van 6 neven en nichten, samen in de trein om in onze provinciehoofdstad met nog eens 6 andere familieleden te gaan eten. Tijdens het korte ritje kwamen de befaamde Bossche Bollen van Jan de Groot al ter sprake.Jammer genoeg was het al na sluitingstijd, geen dikke romige bollen deze keer.
Na aankomst stapten we richting de Lepelstraat , deze straat is vernoemd naar een middeleeuwse inhoudsmaat voor koren. Hier en in de herbergen in de nabije omgeving werd graan verhandeld.
Tegenwoordig zijn er veel restaurantjes te vinden en naar één van die etablissementen waren wij onderweg. Een zoete inval van 12 neven en nichten in De Zoete Inval, het had niet beter gekozen kunnen zijn.

Een smalle pijpela, wat meteen hilarische taferelen oplevert. Onze tafel is nog niet vrij. Nadat we één voor één onze jassen hebben opgehangen want anders loop je elkaar in de weg wachten we geduldig tot we plaats kunnen nemen. Met twaalf mensen wachten op een vierkante meter terwijl het vertrekkende gezelschap zich langs je heen wurmt om jassen en dassen te pakken geeft al snel iets vertrouwelijks. De stemming zat er in.
Bij De Zoete Inval kun je goed eten voor een schappelijke prijs, geen culinaire hoogstandjes wellicht maar dat hoeft ook niet altijd. Wat ik gegeten heb was prima, netjes opgemaakte borden, het vlees gebraden zoals gevraagd, portionering dik in orde en in balans.
Ik weet niet hoe het met de capaciteit in de keuken zit maar als er ruimte is zou het wel fijn zijn als de borden bij het hoofdgerecht voorverwarmd zijn zodat je eten wat langer goed op temperatuur blijft. Dit is eigenlijk het enige ienieminie minpuntje.

Buiten de kaart om nog de keuze uit beenham, spareribs of roodbaars. Die beenham sprak de mannen in het gezelschap wel aan zo te zien.
Na een hoop getwijfel koos ik voor gestapelde salade; rosevalaardappeltjes met gerookte zalm en wasabicrème. Ik ben gek op wasabi! Een mooi torentje verscheen met op het bord streepjes crème. Gelukkig geen niet ter zake doende plukken sla om de boel op te leuken  én niet te koud. Goed begin.
Een spies met ossehaaspuntjes, champignon en ui, sausje op basis van roquefort er over. Knapperige groente op het bord. Krokante frietjes in een schaaltje. 
Zet twaalf mensen bij elkaar en het gekakel is niet van de lucht. Zodra er even een stilte valt omdat een ieder smakelijk zit te eten en te proeven, dan doe je toch iets goed.
Tot slot met 3 tafelgenoten aan de kaas, onder andere morbier en iets van geit,  met vijgenbrood en wat stroop. Ik kies nu eenmaal sneller voor kaas als afsluiter dan een zoete toet maar dat is velen inmiddels wel bekend.

Koffie met een borrel erin of borrel ernaast of borrelloos, een laatste glas ter afscheid en dan is het de hoogste tijd om weer richting station te vertrekken. We willen nog wel graag in het Tilburgse land aankomen.
Per persoon waren we ongeveer 45 euro kwijt inclusief bijdrage voor de fooienpot.Heel schappelijk voor een prima driegangen menu met diverse glazen wijn en de koffie met zoals gezegd al dan niet een borrel.
Wie in Den Bosch is kan hier met een gerust hart gaan eten!

Een stel pakte de bus, vier met de auto, zes met de trein. De trein...die niet reed. Er is toch geen sneeuw, bevroren bovenleidingen of wissels, blaadjes... nee er werd gewerkt. Gelukkig reed de laatste van half 1 wel, dat viel dan weer mee.

Mooie avond, voor herhaling vatbaar! Volgend jaar in Tilburg jongens? Komen wij wel op de fiets.

De Zoete Inval
Lepelstraat 35
Den Bosch
073-6140180

Hartverwarmend Sarban

Het is een beetje thuiskomen bij Wali en Ahmad Alizadah en hun team. Eten bij Afghaans restaurant Sarban stond al een eeuwigheid op mijn lijstje maar zoals het zo vaak gaat, het kwam er maar niet van. Een eerste poging tot reserveren mislukte aangezien ze gesloten waren wegens een ongetwijfeld welverdiende vakantie.
Gisteren echter op de eerste dag van december met de jubelende verhalen in ons achterhoofd koersten we Sarbanwaarts.  Rillend van de kou stapten we binnen waar we hartelijk welkom werden geheten en naar ons gezellige hoekje werden begeleid.
De enige tijd waarop we nog terecht konden was 20.00 uur, gezien het aantal tafels (ongeveer 15) en de populariteit niet echt een verrassing. Sarban draait namelijk uitstekend.
Eenmaal voorzien van een drankje kwam de kaart ter tafel. De Afghaanse keuken was mij totaal onbekend, naar kruiden, specerijen, geuren kon ik slechts raden. Hoe fijn is het dan om een gedegen uitleg te krijgen over de gerechten die op tafel komen waarbij uiteraard niet alle geheimen verklapt worden.
Wij kozen voor het kennismakingsmenu, de manier om in - en overzicht te krijgen van iets wat nieuw en onbekend is.

Eens kijken of ik alles onthouden heb. Het voorgerecht bestond uit:
Deqan kofte tokhm zijn licht gekruide vegaburgertjes van onder andere gele split - en kikkererwten, het valt onder de noemer streetfood. Luchtig, een zweempje munt, de afdeling hapt zo heerlijk weg.
Wat ook onder de noemer streetfood valt  zijn maïskolfjes die door een vrij pittig beslagje zijn gehaald en vervolgens gefrituurd. Het laat een klein brandertje na. De frisse herderssalade helpt eventuele brandjes blussen.
Mantou zijn gestoomde deegkussentjes met gehakt en ui met een topping van tomatensaus en kwark. Hiervan wil ik eigenlijk het recept, waanzinnig lekker. Het is gekruid maar tevens licht en fris van smaak.

Na een klein pauze waarin we nagenoten van al dit nieuws verscheen de volgende proeverij.
Twee soorten rijst waarbij de een heel mild en vrij neutraal is, prima begeleider bij alle kruidige complexiteit. Van kermis in je mond houden nu eenmaal weinigen. Qabelie pelauw is een rijke rijstvariant, een gerecht dat gemaakt wordt bij feestelijke gelegenheden, het is voorzien van amandelen, rozijnen, wortel en pistachenoten. In de rijst zitten stukjes lamsvlees.
Wat ook veel mmmmgeluiden ontlokte: raane morg, kipkarbonade uit de oven, flink gekruid waarbij het onder druk de oven in gaat zodat het vlees niet van buitenaf maar van binnenuit gaart  waardoor alle sappen bewaard blijven, het vlees mals is doortrokken van een divers smakenpalet.
Qorme gosala is kalfsvlees in een gele saus, een kruidig gerecht wat een beetje aan een curry doet denken.
Daarbij diverse groentegerechtjes als aubergine uit de oven met kwark, gestoofde spinazie waarbij ik de kruiden niet thuis kon brengen, aardappeltjes in een saus met ondermeer kurkuma (denk ik, vermoed ik), een kleine friszure salade van tomaat en rode ui en knapperige bloemkoolroosjes in een tomatensaus

Hebben jullie al trek? Maar we zijn er nog niet. We sloten uiteraard af met een dessert. Twee huisgemaakte bolletjes ijs, de één met afghaanse pistachenoten en kardemom, de ander met vijgen en gedroogde rozenblaadjes begeleid door wat noten en gedroogd fruit.
Zoals jullie weten ben ik geen zoetekauw maar dit hapte ook ik 1,2,3 weg.
Als aller,allerlaatste een kop loeihete koffie, ook alweer een verademing als je zo vaak een lauwwarm kopje voor je neus krijgt.

Zijn de verwachtingen waargemaakt? Jazeker! Waarmee kun je de afghaanse keuken vergelijken? Mijn lichte angst was hoeveelheden koriander omdat ik dat zoals u weet écht maar dan ook écht niet lekker vind. Gelukkig was dat niet het geval. Kurkuma, kardemom, kaneel, munt, knoflook, saffraan plus mij onbekende kruiden zorgen voor een kruidige maar perfecte balans. Het is niet te pittig maar ook zeker niet vlak. Er danst wat rond op je smaakpapillen! Een beetje India, een beetje Turkije, een beetje Marokko...iedereen haalt er wel wat uit maar eigenlijk is het niet te vergelijken.
Wat waren we kwijt? Rond de 160 euro voor ons vieren inclusief wijn, water, koffie. Een zeer goede prijs/kwaliteitsverhouding in mijn ogen
Nog iets te klagen? Nee, sorry, kan niks bedenken.

Foto's.. tja... hadden we kunnen doen... hebben we niet gedaan.. niet aan gedacht.. te druk met genieten.

Samen eten, samen delen. samen proeven, samen genieten. Dat is wat je hier doet. De gastvrijheid is in mijn ogen bijna ongekend, je bent hier geen gast, je bent hier familie.

Afghaans restaurant Sarban
Besterdring 2
5014 HL Tilburg
013-5353567

Ongewone restaurants op onze planeet

Stel, je bent dol op treinen en je bent in de buurt van La Valette du Var in Frankrijk dan reserveer je gezellig een plaatsje in 'Le Train Gourmand', een restaurant waar je bestelde gerechtjes afgeleverd worden door rijdende treintjes.
Stel, je hebt trek, je portemonnaie is akelig leeg dan spreekt het concept van The West End Tavern in Boulder (USA) je wellicht wel aan. Schrok 50 kippenvleugels binnen 30 minuten naar binnen en je hoeft niet te betalen. Weinigen schijnen succesvol te zijn dus er is een risico aan verbonden dat je vervolgens af staat te wassen
Altijd al hoog in de bomen willen dineren? Reserveer een plekje bij The Treehouse in Alnwick. Je moet er wel voor naar Engeland, maar om dromen te verwezenlijken heb je dat er vast wel voor over.
Eten in een molen is voor ons Nederlanders niet zo ongewoon al zullen we dat ook niet dagelijks doen maar heb je vrienden uit het buitenland op bezoek, dan zit je met zo'n uitje natuurlijk helemaal geramd.
Nu het aantal kerkgangers drastisch verminderd is, worden er veel kerken gesloten, afgebroken of er wordt een nieuwe bestemming aan gegeven. In Eindhoven was een kerk zelfs jarenlang een speelpaleis voor het grut. In andere kerken worden restaurants gevestigd.

Het restaurant op de foto is een wel heel bijzondere, vastgemaakt aan een klif boven de rivier en gebouwd in een grot. Zoals gewoonlijk ligt het niet naast de deur, je moet er voor naar China.
Waar haal ik al deze wijsheden toch vandaan?



Minstens een jaar geleden belandde ik tijdens mijn internetspeurtochten op de site The most unusual restaurants of the world en daar ben ik toen zeker een uur blijven hangen.
Van restaurants op 5 kilometer hoogte, tot restaurants waar ze alleen eieren serveren,, gebouwd zijn in een reuzenrad, Sean's bar de oudste pub ter wereld, een restaurant waar een teddybeer op je zit te wachten voor de broodnodige aandacht en liefde. Afijn, je kunt het zo gek niet bedenken of het bestaat. Dit wilde ik jullie natuurlijk niet onthouden, veel plezier!

Geen hemelbestormers bij De Bisschop, toch fijne avond

Moeder had besloten om op 2e Paasdag nu eens niet te koken maar de benen te strekken onder andermans tafel. Met een hectische week achter de rug vond ik dat gaspitten, oven en vooral wijzelf even rust verdienden.
Over De Bisschop in Tilburg had ik al verschillende enthousiaste verhalen gehoord en het leek me een goede gelegenheid hier de avond door te brengen.  Vol vertrouwen fietsten we, gehuld in winterjas en met handschoenen aan, door de natte en koude avond naar het centrum.

Het restaurant, met ongeveer 15 tafels, was behoorlijk gevuld en in het half uur na ons verschenen er meer gasten. Altijd een goed teken. We werden vlot voorzien van de kaart en een aperitief. De amuse van Hollandse garnaaltjes was lekker fris.

De eerste gang bestond uit krokant gebakken zeebaars op een salade van gepofte aardappel, tomaat, feta met pompoenschuim. De zeebaars was goed gebakken maar niet krokant. En pompoenschuim die naar opgeklopte ongezoete slagroom smaakt? Eens even bij de dochter proeven, iets meer op smaak, ergens in de verte een hint van pompoen. Geen succesnummer dit. Ook vreemd dat dochter en zoon een ijsbergsalade kregen en ik een andere. Was het op? Ijsbergsla...jongens...We kregen de indruk dat er meer gasten waren dan verwacht waardoor ze enkele ingrediënten tekort kwamen.

We vervolgen met een lamsrack met  portsaus. Sappig vlees, mag iets meer rosé zijn, maar prima op smaak.  In de saus lag een schep couscous, daar is niks mis mee maar qua opmaak ziet het er niet erg opwindend uit. Scheidt saus en couscous, beetje kleur erbij en de hele boel ziet er al een stuk beter uit.Maar goed, de smaken klopten en gaf na de eerste gang hoop.

Eindelijk begint de hoerastemming er in te sluipen met een perfect gebakken heilbot en uitstekende scampi's. Nu zien we toch een stukje hemel, wat een mooi stukje vis. Niks meer aan doen, niks meer over zeggen, even nagenieten.

Wel een dessert of niet een dessert that was the question. Dochter haakt af, wij zetten door. Voor mij een hele prestatie aangezien ik niet, zoals velen van jullie inmiddels wel weten, zo van de zoete toeten ben maar meestal mijn toevlucht neem tot kaas of een lekkere koffie. Het champagnetaartje van bosvruchten klinkt echter zo verleidelijk daar zeg ik geen nee tegen. Erbij een loempiaatje gevuld met aardbeien plus een bolletje mooi lichtzuur yoghurtijs. Het loempiaatje nog mooi krokant wat al een hele prestatie is,meestal zijn ze al zompig voor ze de tafel hebben bereikt. Het taartje of was het nu bavarois, heeft precies die frisheid van bosvruchten en is gelukkig niet te zoet. Al met al een harmonieus dessert; lichtzuur, fris, zoet met krokant.

Na een kop koffie wandelen we de inmiddels droge avond weer in. Enigszins in de war zijn we, de verwachtingen zijn niet helemaal waargemaakt en toch hebben we een fijne avond gehad.
Over de gastvrijheid niets dan lof, het is er gemoedelijk, het uitserveren verloopt uitstekend. De pauzes tussen de gangen waren perfect dus wat dat betreft loopt de keuken op rolletjes. Maar die missertjes, die wringen een beetje, het is in contrast met de enthousiaste verhalen. Was het wellicht toch drukker dan verwacht waardoor men wat steken liet vallen? Ik weet het niet maar ga zeker nog eens terug op een iets rustiger tijdstip, even kijken of dat verschil uitmaakt.

 De Bisschop
Heuvelstraat 122
5038 AH Tilburg

Naschrift:
De Bisschop heeft na negen jaar op 1 oktober 2012 de deuren gesloten.

Geslaagde avond bij Het Huys van Voskens in Tilburg

In vroegere dagen was het Huys van Voskens een café,; café de Roskam maar in de volksmond bekend als Voskens. In 1797 bouwde Adrianes Voskens er een boerderij annex uitspanning. Die boerderij brandde  af in 1908 waarna er het huidige café werd gebouwd.. Met een leeftijd van ruim twee eeuwen is café Voskens het oudste café van Tilburg. Was het in vroegere tijden een pleisterplaats voor voerlui, boeren en handelaren, na 1940 werd het de thuisbasis voor een studentenvereniging van de R.K. Leergangen. Vanaf de jaren vijftig vonden de Tilburgse intellectuelen hun weg naar dit café. Tegenwoordig is het dus een restaurant waar je goed kunt eten in een ongedwongen sfeer. Voor een woensdagavond was het aardig gevuld, mede ook door de aanwezigheid van een aantal mannen die aan het koken waren in bijbehorende kookstudio 'De Contente Mens' en erg trots waren op hun creaties.

Wij genoten van een viergangenmenu bestaande uit prima gegaarde gamba's in een lichte kerrieboter met een vleug knoflook. Er is bijna niets zo lekker als de saus opdeppen met een stuk brood. Goed begin dus.
Met een licht gebonden rode uiensoep voor mij en een pommodorisoep voor mijn tafelgenoot vervolgden wij onze weg. Prima op smaak en gelukkig was de uiensoep niet overladen met een laag kaas wat ik overigens best wel kan waarderen maar niet als het een tussengerecht betreft.
Het allerbeste moest nog komen, een  angussteak die wij allebei graag medium rare op ons bord wilden zien en ja hoor we zagen het, hoera. Begeleid door een voortreffelijke krachtige, aardse morieljesaus. Daar word je bijna lyrisch van. Ook het spiegeltje bietenmousse, de aardappelpuree met daarom een blokje biet, oerwortel met sesam, en het romanescoroosje voldeden prima.
Alleen voortaan de romanesco niet meer aan de bediening meegeven als zijnde spitskool.....

We eindigden met een bordje boerenkaas met bananenbrood en compote van rode ui, ja, tja, dat vonden we wat minder geslaagd. Het bananenbrood en de uiencompote waren niet in balans met de kloosterkaas, brie en taleggio. Het ene te zoet en banaan en kaas....de uiencompote had juist iets gezoet moeten worden.
Daarnaast heeft Nederland zelf zulke mooie kazen, maak daar eens een combinatie van denk ik dan in plaats van die eeuwige brie.
Dat was met 3,50 voor een fles tafelwater dan ook het enige minpunt.
Een viergangenmenu voor 29,95 p.p, ik vind het keurig, prijs en kwaliteit verhouden zich prima tot elkaar.
Al met al een geslaagde avond!

Het Huys van Voskens
Heuvel 5
5038 CN Tilburg
013-5439818

Lunchen bij 't Kleijn Geluck in Son, het dorp van mijn jeugd

Al vele jaren is het traditie om rond de verjaardag van mijn ouders met de familie op een zondagmiddag te lunchen bij restaurant 't Kleijn Geluck - De huiskamer van Son en Breugel.
Waarom in Son denken jullie nu en misschien ook wel waar ligt dat in vredesnaam. Son en Breugel, met ruim 15000 inwoners,  ligt tegenwoordig praktisch aan Eindhoven vastgeplakt en ik heb er een deel van mijn jeugd doorgebracht en wel van mijn 8e tot mijn 18e.


Pas aan het begin van de 20e eeuw kwam de bevolkingsgroei op gang doordat de Sonse Heide ontgonnen werd waarvoor extra arbeiders nodig waren. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog vonden  er luchtlandingen plaats. Doel was, om als onderdeel van operatie Market Garden, de brug over het Wilhelminakanaal te veroveren. Dat mislukte omdat de Duitsers de brug opbliezen. Voor die nieuwe brug over het kanaal heb ik vele jaren later heel wat keren moeten wachten omdat er vrachtboten doorheen moesten. En nee met verhaal 'De brug stond open' hoefden wij echt niet aan te komen zeilen op de middelbare school.
Vanaf de jaren '60 ontwikkelde Son zich van boerendorp tot forensendorp, veel Philipswerknemers vestigden zich hier, En zo kwam ook ik hier met mijn ouders in 1973 terecht.
Er heerlijk kunnen spelen in de bossen, in de winter schaatsen op de Dommel, sleetje rijden op de Sonse Bergen, buiten rolschaatsen, verstoppertje spelen en tennissen op straat met de vriendjes en vriendinnetjes. Het was wat dat betreft een heerlijke onbezorgde jeugd.
Na het eindexamen vertrok ik met mijn hebben en houden naar Tilburg om me te nestelen in een studentenhuis.

Mijn moeder is helaas alweer 10 jaar geleden overleden, mijn vader woont inmiddels ook al een jaar of 6 niet meer in Son maar vanwege de nostalgie komen we nog steeds 1x per jaar samen in dit restaurant.
De persoonlijke en ongedwongen sfeer maakt dat het daadwerkelijk een huiskamergevoel geeft. Denk hierbij niet aan  perzische tapijten en donkerbruine balken, het restaurant heeft een sfeervolle, moderne uitstraling met als ik goed geteld heb een tafel of 8 maar dat kunnen er normaal ook wel wat meer zijn aangezien er gisteren drie families aan het lunchen waren. Wij waren niet de enige die er gereserveerd hadden voor een familie lunch!

De amuse was een heerlijk knolselderijsoepje met een salade van ossestaart waarop schuim van knolselderij. Een goed begin.
Het viergangen keuzemenu bestond uit garnalen omwikkeld met noodles, geserveerd op currygroenten met saus van limoen en soja of kalfsrosbief met een truffelroereitje, salade van bloemkool en truffelmayonaise.
Vervolgens was er de keus uit romige soep van schorseneren, honing en roquefort of bouillon van gerookte eend met bosui en bieslook.
En met de keus tussen gebakken scholfilet met wortelrisotto en saus van bleekselderijj en gebraden konijnfilet gevuld met pruimen en monchou met romige groene kool en saus van bosbessen is volgens mij niks mis.
Tot slot het dessert: parfait van bitterkoekjes met gemarineerde sinaasappel of chocoladebavarois gecombineerd met cappuccinoroomijs

 Ik koos voor de kalfsrosbief, schorsenerensoep, de konijnfilet en de parfait van bitterkoekjes. Wat mij betreft sprong de schorsenerensoep er bovenuit, het zoetige van zowel schorseneer als honing met daarachter de roquefort die overigens niet overheerste, het haalde heel mooi dat zoetje omhoog. 'k Had eigenlijk het recept moeten vragen realiseer ik me nu maar zelf het experiment aangaan is wellicht ook helemaal niet verkeerd.
De kalfsrosbief was mooi rosé, lekker mals, perfect eitje maar de bloemkool had wat mij betreft iets straffer aangemaakt mogen worden.
Ach en het konijntje, heel mooi bereid en prima in smaakbalans met de romige groene kool, lees mousseline met groene kool erdoor, een puik gerecht.
Ik ben niet zo'n dessertmens maar bitterkoekjes vind ik wel erg smakelijk en dat was deze parfait met zijn subtiele bitterkoekjessmaak ook. De sinaasappel erbij was gewoon lekker fris.

Over de andere gerechten kan ik niet oordelen maar ik heb de disgenoten niet horen mopperen, er zijn geen volle borden terug gegaan, de complimenten vlogen in het rond dus ik ga er vanuit dat zij ook genoten hebben.
Het was een zeer geslaagde middag en ik hoop dat we deze jaarlijkse familielunch nog vele jaren mogen herhalen.