Koude komkommersoep met Tie Guan Yin Oolong

Vorige week woonde ik een theeproeverij bij. Samen met Mariëlle Keetels, theesommelier en eigenaar van TheeJoy, georganiseerd voor die gezellige kookboekenwinkel waar ik werk. Nu ben ik niet zo'n  theeleut en al helemaal niet gecharmeerd van thee met allerhande vreemde fruitsmaakjes.
Maar een kopje echte, pure thee weet ik zo op zijn tijd wel te waarderen.

Om de proeverij wat extra cachet te geven bedachten we een thee/spijs uitstapje. Met thee kun je namelijk prima bakken en koken. Er mee roken, verwerken in een marinade of rub, desserts,het is allemaal mogelijk. Het boek 'Koken met thee' van Frank van der Zande hielp me op weg. Witte theetips over een salade, je moet er maar opkomen.
Aangezien we in de winkel (nog) niet beschikken over een keuken vielen de warme gerechten automatisch af maar een koude komkommersoep kan natuurlijk wel. Heerlijk vind ik die frisse zomerse soep. De combinatie met oolong wekte mijn nieuwsgierigheid op.

Oolong betekent zwarte draak. Als je goed kijkt naar die gerolde theeblaadjes zie je met wat fantasie inderdaad de vorm van zo'n beest.
Er gaat een flink proces aan vooraf voor de Oolong in je theekopje verdwijnt.Het wordt gedroogd in de zon of in de blote lucht en  gekneusd om de celwanden te breken.
De enzymen zorgen ervoor dat de oxidatie op gang komt. Vervolgens wordt de hele boel lekker omgeschud, verhit om het oxidatieproces te stoppen, gekoeld en verder gedroogd.
Ja het is niet zomaar iets
De Tie Guan Yin Oolong, er bestaan meerdere soorten oolong,  heeft iets bloemigs, kruiderijen, ook wat noot en blijft goed hangen. Een pittige thee maar met een lagere oxidatiegraad dan de meeste oolongs. het zit een beetje tussen groene en zwarte thee in.

En die had ik ook wel nodig voor mijn soep, het moet natuurlijk wel op kunnen boksen tegen hartige smaken als bouillon, prei en knoflook. Het werkte voortreffelijk. Je hebt niet het idee dat je thee met komkommer zit te eten, het is net andersom. Een verfrissende soep waarbij je even denkt "Waar is die thee nou" en dan hoppa daar komt het. Niet overheersend maar juist een boeiend extra accent.

Tijdens de proeverij dronken we een glaasje oolong er naast. De afdronk van de thee was precies dat wat we ook in de soep proefden. Leuk he.

Voor zo'n thee nitwit als ik was het sowieso een boeiende avond. Niet in de laatste plaats door het enthousiasme van Mariëlle die met veel liefde voor haar vak ons mee op theereis nam.Ons rondleidde door de geschiedenis, langs bewerkingsprocessen, de invloed van bodemgesteldheid op smaak en ons liet zien dat de blaadjes  één theeplant al die verscheidenheid aan theesoorten in zich herbergt. Van delicate witte thee tot een bijna zilte Japanse groene thee. Sjonge, net of je over het strand liep, die geur van drijfhout en zeewier, een beetje te heftig hoor. Al zou de combinatie met zeebeesten misschien wel weer mooi zijn bedacht ik me.

Afijn, tijd voor het recept. Zoals gezegd uit 'Koken met thee' van Frank van der Zande maar ik heb het wel aangepast naar eigen inzichten. Een roux op basis van 50 gram bloem en 50 gram boter in combinatie met een halve liter bouillon riep bij mij een beeld van stijfselpap op.

Ik gebruikte het volgende:

4 gram Tie Guan Yin Oolong - 600 ml groentebouillon - 2 komkommers - 1 niet al te grote ui - 1 teentje knoflook - stuk prei van ongeveer 15 cm, alleen het witte gedeelte - 25 gram boter - 25 gram bloem - 1 1/2 el crème fraîche - paar blaadjes verse munt.  Verder nodig: garde- staafmixer of blender.

Zo maak je het:

Snipper de ui en knoflook. Verwijder het buitenste gedeelte van de prei. Snij de prei met een scherp mes in de lengte in stroken. Nu in de breedte in stukjes snijden.

Halveer de komkommers in delengte en verwijder de zaadlijsten. Verdeel de komkommers in kleine blokjes ( brunoise).

Zorg ervoor dat je bouillon een temperatuur van om en nabij de 95 graden heeft. Stop de thee in een thee-ei of theefilterzakje. Laat de thee 5 minuten in de bouillon trekken. Haal thee-ei of filter eruit.

Verwarm in een andere pan de boter en fruit hierin prei, knoflook en ui gedurende vijf minuten.
Voeg de bloem in 1x toe en roer het er goed door.
Laat het nu een minuut of vier zachtjes bakken terwijl je af en toe de boel doorroert. Zo voorkom je een meelsmaak.

Giet nu langzaam de bouillon erbij terwijl je met een garde goed roert. Dit om er voor te zorgen dat je soep straks klontvrij is. Soep met klontjes.. brrrr.
Zodra het vloeibaarder is en egaal kun je gewoon een houten lepel gebruiken voor het roeren.

Voeg de komkommer toe en laat de soep tien minuten zachtjes koken. Zet het vuur uit en pureer het glad met een staafmixer of in de blender. Ik ben fan van de staafmixer.

Roer de crème fraîche erdoor. Proef en breng eventueel evrder op smaak met wat gemalen zwarte peper en een snufje zout.

Om de pan vlug terug te koelen zet je het in de gootsteen. De gootsteen vullen met koud water tot iets over de helft van de hoogte van je pan. Roer door de soep even door. Doe dat na een paar minuten weer en zo door tot de soep in ieder geval lauw is.
Haal de pan eruit, even droogvegen, deksel erop en een paar uur inde koelkast zetten tot het ijskoud is.

Verdeel over  glaasjes, kommetjes, bakjes en strooi er een beetje vers gescheurde munt over.

Wil je meer over TheeJoy weten? Kijk dan zeker even op de site. Je vindt er boeiende theesoorten maar je kunt je er ook inschrijven voor een proeverij.

Over sushi in Tilburg en dagdromen

Er moet me iets van het hart. Iets over sushi.
Ons hele gezin is dol op deze Japanse lekkernij alsook op de flinterdunne sashimi, we aten het lange tijd bij bijzondere gelegenheden en genoten met glunderende ogen en de breed lachende smaakpapillen maakten juichend een rondedansje.
In die tijd bezat Tilburg één Japans restaurant waar je in zo'n koddige kimono aanschoof bij een teppanyaki plaat om vervolgens een avond lang vermaakt te worden door een met messen jonglerende kok. De temperatuur liep vaak op tot tropische waarden en na afloop liep je met een lege portemonnee naar buiten..Maar het was nieuw, het was bijzonder en je genoot met volle teugen.
Verder was je aangewezen op je eigen vaardigheden waarbij duidelijk werd dat goede sushi inderdaad tot de hogere kunsten gerekend mag worden.
Desalniettemin was het genieten tot de max.

Inmiddels behoort sushi tot het rijtje shoarma, pizza en döner kebab. Als paddenstoelen schieten de all -you -can -eat restaurants uit de grond. Heel Tilburg aan de sushi na eerst massaal Mexicaans te hebben gegeten, in bakjes tapas te hebben geprikt wat nu overigens ook weer met een opmars bezig is  en laten we de good old 'Chinees' en 'Italiaan' niet vergeten.
Afgelopen week las ik een berichtje  en slaakte een diepe, he-le die-pe zucht.

Er komt er nog 1!! Oh nee deze is heel anders qua opzet, het is een afhaal, een take- away!
Telt u even mee?  Sushi Koi, Enjoii, Shinzo, Mo-jo, Susho Suku, Asian Boulevard en Royal Palace.
Zeven stuks en daar nestelt SushiPoint zich lekker warmpjes tussen.

Nu ben ik erg voor keuzevrijheid hoor, iedereen heeft zo zijn favoriet en als er bij de een geen tafeltje voor je is sjouw je lekker naar een ander.
Maar lieve mensen, is dit niet een bietje veul? Waar is die Indiase parel, de Turkse horeca-ondernemer die de rijke culinaire geschiedenis van zijn land naar ons bord brengt ( en nee dan heb ik het niet over döner!), een Pools restaurantje, de geurige en kleurige Marokkaanse keuken, Braziliaans ? En geef me een Portugees restaurant terug. Wat hebben we toch jarenlang heerlijk gegeten in het gezellige O Valentim waar de alle rollen vervullende gastvrije eigenaar Gerard je altijd het gevoel gaf dat je thuis kwam.

Bron foto: www.allposters.nl 

Het komt door de crisis hoor ik u al zeggen of Tilburg is geen stad voor dergelijke restaurants, dat willen die Tilburgers niet.
Mag ik u dan even wijzen op Afghaans restaurant  Sarban, die inmiddels immers ruimschoots bewezen heeft dat het wel kan. Die met trots de Afghaanse keuken uitdragen en met hun enthousiasme al vele Tilburgse en andere harten veroverden. Inmiddels bezitten ze ook zaken in Waalwijk en Den Bosch.

Gelukkig was er ook nog goed nieuws, na jaren is er in het centrum eindelijk weer een visrestaurant geopend. Vistro Parenzo, binnenkort maar eens een bezoekje brengen.

Nu ga ik even wegdromen, over een Tilburg met een breed en divers palet aan (huiskamer)restaurants uit alle werelddelen. En hoop stiekem dat er nu iemand die stap durft te wagen want echt het kan, ik ben er heilig van overtuigd.

Verneem ik binnenkort de opening van wederom een geheel 'vernieuwd' sushiconcept dan werp ik me jankend ter aarde.
Weet u dat alvast.

Dag 2014, hallo 2015!

Het zit er weer bijna op. Een heel jaar, voorbij gevlogen of het niks was. Vanavond klinken we met onze vrienden zoals we al zo vele jaren doen. En ieder jaar verzuchten we; "Het lijkt als de dag van gisteren".
Onze kinderen hebben er ook 'last' van en zelfs mijn vader die de dagen steeds meer ziet verglijden. Een verschijnsel dat niet gebonden is aan enige leeftijd blijkbaar.

2014 gaat bij ons de boeken in als vreemd jaar, één met onverwachte wendingen waarbij negatieve en positieve gevoelens om een plaatsje aan kop strijden.
Beiden waren van invloed op mijn aanvoer van recepten alhier, je hebt het vast en zeker gemerkt. Nu helpen die grauwe, grijze dagen ook niet mee om  een enigszins acceptabel fotootje te schieten aangezien ik ondanks mijn heilige voornemen nu eens iets op lichtgebied te ondernemen wederom jammerlijk gefaald heb. Maar ach,er zijn ergere dingen op de wereld om je druk over te maken en jullie kunnen wel even vooruit met die ruim 400 recepten toch? Neem tenminste aan dat die nog niet allemaal gefabriceerd zijn.
Afijn in 2015 wordt niet alles anders maar hopelijk wel een beetje meer in balans want ik ben weer ernstig toe aan een blogje hier en daar.

Zoals jullie weten ben ik gek op kookboeken. En nu heb ik de ongelofelijke mazzel dat ik sinds een aantal maanden werk bij de leukste kookboekenwinkel van het zuiden ! Kom vooral eens langs als je in de buurt bent zou ik zeggen. Wat een stuitermoment toen dat definitief was. En nog steeds is het een groot feest.

Verder ben ik gewoon dankbaar dat ondanks de zorgen her en der onze kinderen en hun partners lekker in hun vel zitten, mijn vader er nog steeds is, we weer heerlijke weken beleefden in la douce France, prachtige voorstellingen in de schouwburg en concertzaal zagen, genoten van het samenzijn met familie en vrienden, natuurlijk verrukkelijke maaltijden verorberden en er toch nog heel wat te lachen viel.

En jullie mag ik niet vergeten. Hoe fijn is het om te zien dat ondanks het lagere aantal posts jullie gewoon mijn blog blijven bezoeken, dat er weer nieuwe volgers te begroeten zijn, de bezoekersaantallen stegen en de reacties over het algemeen zo heerlijk positief zijn. Dank daarvoor!

Ik wens jullie dan ook een fantastisch 2015 toe, vol geluk, gezondheid en met natuurlijk volop kookplezier!

Ovenschotel met puree, pittig gehakt, appel , ui en seroendeng

Gloeiendhete, dampende ovenschotels die bijna door de dikste ovenwanten heen branden , ultiem comfort food op koude of regenachtige dagen.
De schemer valt al vroeger in, lampen branden en in de keuken stijgen verwachtingsvolle geuren op.
Ik kan me er 's ochtends al op verheugen.
Gisteren was het er een uitgelezen dag voor. Vandaag ook wel eigenlijk. Wat een storm, hagel, regen en onweer. Hallo weergoden iets minder mag wel. Waar een paar maanden geleden Tilburg onder water stond, was er gisteren wederom een wijk goed de klos. Bomen waaiden met wortel en al om, huizen en een kerk raakten beschadigd. Gezellige boel weer.

Maar snel aan de slag om ons daarna te wentelen in behagelijkheid.

Je hebt nodig voor 4 personen :

1 kilo kruimige aardappels - 4 uien - 1 grote appel - 500 gram rundergehakt - peper en zout - 2 tl sambal badjak ( of meer) - 1 teentje knoflook - 2 el ketjap manis -1 el tomatenpuree - 2 el seroendeng - 50 gram roomboter -100 ml melk

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 200 graden.

Schil de aardappels, verdeel in gelijke stukken en kook ze gaar.
Giet af, laten even uitstomen en stamp er een puree van met boter en melk. Begin eerst met de boter en voeg vervolgens beetje voor beetje melk toe tot je het smeuïg genoeg vindt. Breng op smaak met peper en zout. Beetje kerrie is ook erg lekker.

De uien schillen en in plakjes snijden. Verhit een beetje boter in een koekenpan en smoor hierin de uien op laag vuur zacht en gaar. Dit duurt ongeveer 20 minuten.

Haal de uien uit de pan en houd ze apart. De pan weer goed verwarmen, klein beetje olie of boter erin om daarna het gehakt te rullen. Roer er een eetlepel tomatenpuree door en bak het een paar minuutjes mee. Knoflook erboven uitpersen en de sambal toevoegen. Vijf minuten sudderen.
Verder op smaak brengen met zout en peper.

Appel schillen en in dunne plakjes snijden. Vaak wordt appel eerst gebakken. Ik doe dat hier niet. De appel wordt wel lekker warm maar behoudt een lichte bite en zijn frisheid wat goed past bij het pittige gehakt.

Vet een lage ovenschaal lichtjes in. Verdeel er de helft van de puree over. Gehakt erop, appel en ui, afdekken met de rest van de puree. Verdeel er enkele klontjes boter over en schuif het een half uurtje de oven in.
Na 20 à 25 minuten strooi je de seroendeng erover en schuif je de schaal nog even terug.

Pimp your own salad party

Er was er één jarig hoera hoera, dat kon je wel zien dat was ik!
Ja ja dames en heren, sinds eergisteren mag ik er weer een jaar bij optellen. Van het stijgen der jaren heb ik vooralsnog geen last. Het scheelt ook best wel dat ik de jongste van de vriendenschaar ben. Dit typ ik met een grijns. Zo overschrijd ik altijd als laatste mijlpalen en het scheelt enorm als je anderen hebt zien worstelen met het feit dat ze dertig werden of veertig en die erg hoge drempel van vijftig.
Natuurlijk roepen ze daarna heel hard dat het geen enkele pijn doet. Ja houd je maar groot.
En tegen de tijd dat ik 'erbij hoor' zien sommigen alweer een nieuwe grens opdoemen. Het maakt het voor mij zoooo gemakkelijk.

Het leven moet je vieren en dat doen wij graag. Liefst met veel mensen voor extra feestvreugde.
Maar goed, net terug van vakantie, terecht komend in een aardige chaotische week, inderdaad welkom thuis, is het ook fijn om het even klein te houden.
En dat deden we. Of er nu 10 man zit of 30, er moet toch wat op tafel komen. Mijn hersens kreunden en kraakten en ineens wist ik het.
'Pimp your own salad'. Mot het nou weer in het Engels? Nou ja, zo kwam het in me op, spreek het gewoon lekker op z'n Amerikaans uit en de goegemeente verdringt zich rond je tafel.

Een handig thema waar je al je fantasie op los kunt laten.
Vier basissalades maakte ik:

• Pasta met citroen, zure room, bieslook, olijfolie, flink wat zwarte peper en wat zout. Paar handjes gescheurde rucola erdoor voor extra kleur, anders is het zo'n bleke boel.
• Bulgur met komkommer, tomaat, rozijntjes, citroen en peterselie. Een scheut olijfolie niet te vergeten. Uiteraard weer zwarte peper en wat zout. Als je hier regelmatig rondsnuffelt weet je dat dit mijn couscoussalade is alleen deze keer met bulgur. 
• Een grote bak met verschillende slasoorten met geraspte wortel erdoor en wat tomaatjes.
• Een salade van gepofte biet met tijm en beetje knoflook. Deze zal ik binnenkort nog eens maken en het recept aan jullie geven. Gepofte biet is meer dan verrukkelijk. Vol en zoet, het heeft daarna maar weinig meer nodig.

Op een  dienblad en op tafel zette ik:
Een pot met gedroogde tomaatjes en feta. Hier kun je lezen hoe je dat kunt maken.
Een potje met zelfgemaakte pesto.
Geroosterde paprika's met kappertjes.
Geroosterde pittenmix en ongezouten noten
Tomatentapenade
Hummus
Stukjes artisjokkenbodem
Blokjes gerookte kip.
Uitgebakken spekjes
Garnalen gebakken in wat olie met citroen en peterselie plus een ietsiepietsie knoflook.
Kaasplankje want behalve op je stokbrood kan het ook prima door de salade plus een lekker stukje Parmezaan.
Tuinkers
Olijfolie en twee simpele dressings
En nog wat kippetjes uit de oven plus een home made flammekueche. Deze laatste ging al eerder rond zodat ze niet op een houtje hoefden te bijten.

Zoonlief maakte croutons en  zalige rillettes van gerookte makreel. Croutons om te strooien en rillettes om op je broodje te smeren.

Nadat we alles een plekje hadden gegeven kon iedereen los gaan. Maar niet voordat ik had geroepen : 'Come on folks, it's pimp your oooown salad time!"
Pastasalade met extra geraspte parmezaan, spekjes en kip? Je doet je best maar. Ah ook nog een lepel pesto. Van mij mag het.
Garnalen over bulgur plus wat gedroogde tomaatjes. Geen garnalen maar noten. Pastasalade met blauwe kaas, noten en extra 'gewone' sla.
Het lijkt een enorme berg aan voedsel maar ik kan jullie vertellen dat het gros soldaat was gemaakt.

Hopelijk heb ik jullie hiermee op een ideetje gebracht!

Eerste editie van De Smaak Karavaan in Tilburg en Yasmin was erbij.

Author: Yasmin

Laat het eten, de drank en de sfeer je smaken; iets wat volgens de organisatoren, de karavanen, de horecaondernemers en alle medewerkers de bedoeling moest zijn. Over smaak valt uiteraard te twisten maar in mijn opinie smaakte deze allereerste editie van de Smaak Karavaan in Tilburg naar meer.

Dat het weer niet meezat, dat Tilburgers blijkbaar liever om 18.00 een GVA’tje naar binnen werken dan de hele avond door kleine hapjes en dat op momentum van een trend (lees: hamburgers) heel horeca-Brabant zich daar op stort; dat zijn punten die anders mogen een volgende keer. Maar met dat gegeven terzijde was het vooral een gezellig, rommelig, knus samenkomen van spijzen, dranken en Bourgondiërs. 
Gecombineerd met  theater, grapjes, een creatief interieur en muziek waren het de perfecte ingrediënten voor een heerlijk weekend-tijdverdrijf.

De Spoorzone is innovatief en hét cultureel gebied van 2014; maar met dat gegeven verras ik niemand in Tilburg meer. Wel gebeuren er dingen die ons verrassen in deze industriële setting als voormalig NS-werkplaats. De Smaak Karavaan is daar een van. 
Een binnen en buiten met allerlei kleine, vrolijke, rollende keukentjes met eigen specialiteiten. Denk aan Noord-Afrikaanse gehaktballetjes van Rolling Rock Kitchen, Palestijnse linzen-olijfoliesoep bij de Kleinste Soepkraam, het zelf gebrouwen Moas bier, boerenkaas in een tempurajasje met balsamico en spinazie van ‘Just Say Cheese’, pasta met gorgonzola en pecannoten bij Pastaiola en de combinatie van de dag bij BBQ Bazen ....  een Wagyu burger met een gepocheerd eitje, ganzenlever, truffel en asperge. Zeg maar even hardop ‘halleluja’ inderdaad! Ook de varkens aan spit bij Yammie waren spectaculair. Zet er een chef mét baard, staart en tatoeages achter; het plaatje is compleet eh?

Wie daar allemaal geen zin in had kon zijn of haar hart ophalen bij de wokgerechten en curry’s van Miss Mie, nacho’s en tortilla’s bij Cantina Mexicana, ICOON met geweldige bio-broodhoorntjes volgestopt met lekkers, chocolade experimenten, bijzondere tosti’s en uiteraard Brabantse worstenbroodjes. 

Of een burger want BBQkramen waren er veul maar dan heul veul.
Overduidelijk de trend van het moment;  burgers, pulled pork, spareribs, burgers, burgers en burgers. Nu kan ik zeker genieten van een hamburger op z’n tijd, begrijp me niet verkeerd (met geitenkaas, bacon, appel en augurk bijvoorbeeld, of met blauwe kaas en portobello, of met rode uien compote en truffelkaas, of….). Maar kraampjes met schaaldieren, spannende salades en stampotten op het menu hadden niet misstaan in ruil voor één van de grill- en burgertenten. Ietsepietsie meer variatie.

Met dat als enig kritiekpuntje was dit food-festival niet alleen geslaagd te noemen; het was bijzonder fijn! Fijn door de lekkere geuren, de gezellige drankjes, het lieve publiek, de geweldige locatie, de gekke aankleding, de goede muziek, de leuke karavaantjes, het grappige theater en natuurlijk met stip op 1, het heerlijke eten. Met een dikke nageniet-glimlach op mijn gezicht zeg ik; hopelijk tot volgend jaar!

Venkelschuitje met kruidenpuree

Terwijl Tilburg gisteren veranderde in Tilburg aan zee, Tillylake of Tilburg sur mer, zo maar wat namen die ik voorbij zag komen, lag er voor me een receptje uit de Margriet. Het blad dat mijn oma al las wat dan weer niet impliceert dat het een tijdschrift voor dames op leeftijd is. Voor ik verstrikt raak in omschrijvingen wat dat 'op leeftijd' weer mag betekenen vertel ik liever dat onze tuin in een mum van tijd veranderde in een golvende, deinende massa water. Enigszins angstvallig keek ik door de tuindeuren naar het terras of het water niet stiekempjes ons huis probeerde binnen te dringen.
Gelukkig viel het bij ons mee maar elders in de stad stonden huizen en kelders wel blank. Automobilisten strandden in tunneltjes, een parkeergarage onder een appartementencomplex liep helemaal vol. Bizar!
Of het zo gepland was bekeek ik een venkelschuitje met kruidenpuree. Handig zo'n schuitje, er dobberden heel wat rond op de Tilburgse straten. Toepasselijker kon bijna niet.

Het was ook weer eens zo'n dag dat het vuur met een gerust hart aan kon. Best lekker hoor na al die hoogzomerse gerechten met minieme inspanning.
En venkel he, een heerlijke groente is het en ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een beetje herontdekt heb. Jaren lang kwam het amper op tafel. Een 'vergeten groente' in huize Eetlust.
Maar het is in volle glorie terug op onze eettafel.

In het receptje van de Margriet wordt gorgonzola gebruikt, verrukkelijk ware het niet dat ik die kaas en alle kazen met maar een zweem van blauw aan de husband niet kan slijten. Vervangen we het toch gewoon door kruidenkaas. Zo simpel is dat. Houd je niet van kaas? Laat lekker weg, het zal zeker niet minder smaken.
Zoals gewoonlijk heb ik her en der wat veranderd maar dat mag de pret niet drukken.

Je hebt nodig voor 2 personen:

1 venkelknol - 400 gram kruimige aardappels - 75 gram rucola - 3 el fijn geknipte bieslook - 1 el gescheurde blaadjes basilicum - zout en peper - melk - 1 el smeuïge kruidenkaas - 1 el geraspte Parmezaan

Zo maak je het:

Zet de venkelknol recht neer en snijd het vanaf de steelaanzet door. Snijd nu voorzichtig het binnenste eruit zodat je twee bootjes hebt. Verwijder ook een stukje van het kontje.
Het binnenste hak je fijn.

Schil de aardappels, verdeel in ongeveer even grote stukken en kook ze gaar. Voeg vijf minuten voor de aardappels klaar zijn de fijngehakte venkel toe.
In een andere pan kook je de twee schuitjes beetgaar in een minuut of tien. Laat ze op hun kop uitlekken.

Giet de aardappels met de venkelstukjes voorzichtig af om te voorkomen dat je venkel in de gootsteen verdwijnt. Laat even uitstomen.
Stamp er een puree van met een  scheutje melk.
Roer de kruidenkaas plus Parmezaan erdoor en voeg vervolgens bieslook, basilicum en gescheurde rucola toe. Breng op smaak met zout en peper. Nog even doorwarmen.
Schep tot slot in de venkelschuitjes.

Smaakt heerlijk bij een stukje vis.

Bron van inspiratie : Margriet nummer 31/-2014

Op pad met Te Gekke Etentjes in Tilburg

Een paar maanden geleden plofte er een mysterieuze uitnodiging in de mailbox. Niet van een onbekende afzender, dat was namelijk vriendin M. die een bijzondere mijlpaal in het verschiet had. Een schrijven voorzien van wat foto's, aanwijzingen en tijd van aanvang. Uiterlijk om 18.20 uur aanwezig zijn. Rare tijd maar enfin, we kennen elkaar al bijna dertig jaar dus het zal beslist een geldige reden hebben.
Geheimzinnig of niet, er draaide toch een radertje in mijn hoofd. Als receptendeler houd je nu eenmaal het een en ander in de gaten en zeker ook culinaire ontwikkelingen in je eigen stad.

Mijn gedachten kwamen uit bij Te Gekke Etentjes.
Nina Hovers dagdroomde wat af. Over bijzondere locaties in de stad. Eten in combinatie met beeldende kunst, dans of muziek. Midden in de natuur , op het water, in een kapel of gewoon pontificaal in een winkel.
Ik bedoel maar, in een skatehal zit ik niet iedere dag met een bordje op schoot. Mocht dat bij u anders zijn dan verneem ik dat graag.
Nina besloot haar dromen om te zetten in daden en in 2012 werd Te Gekke Etentjes geboren. Nu twee jaar later heeft ze samen met alle medewerkers al tal van vernieuwende, bijzondere projecten op stapel gezet. Voor besloten groepen waarbij je samen het programma invult maar je kunt je ook inschrijven bij de open activiteiten.
Een schot in de roos.

Mijn vermoeden bleek juist. Met zo'n dertig mensen stapten we in de 'Tilia', een antieke groenteschuit van de StichtingTilburg te Water waar drankjes en heerlijke hapjes op ons wachtten. Gezelligheid ten top. Vanaf het water bekijk je je stad en het omliggende natuurschoon met heel andere ogen. De zon straalde, de lucht het allermooiste blauw en riet wuifde ons vriendelijk toe. Een geweldig begin.

Natuurgids Gert Brunink leidde ons na het boottochtje al vertellend en uitleggend door het mooie en interessante Moerenburg richting eetlocatie. Vandaar M's tip het elegante schoeisel maar thuis te laten! Ha meneer Brunink daar bent u weer. We zagen elkaar een aantal weken geleden namelijk bij een appelflappenproeverij. Het kan soms raar lopen.
Na een korte wandeling, want we werden verwacht, stapten we een weiland op waar we een lange tafel gedekt met feestelijk wapperend tafellinnen ontwaarden. Vrolijk aangekleed met korenbloemen, blauwe lantaarns, kleurrijke kussens, fonkelende glazen en glanzend bestek.

Bron foto: Te Gekke Etentjes

We hieven het glas, proostten M. toe wiens droom om ooit te dineren in een weiland nu uitkwam en dompelden ons onder in conversaties omhuld met klaterend geschater. Genoten met volle teugen van de voortreffelijk bereide maaltijd. Fluweelzachte zalm van de bbq, een varkentje, goddelijke ravioli met ricotta en salieboter die ik nog helemaal terug kan halen. Schalen met vrolijke salade, aardappeltjes met rozemarijn, koddige gnocchi worden aangereikt en doorgegeven. Je drinkt een glas, kijkt om je heen en ziet alleen maar glunderende gezichten. Vriendin M. geniet in optima forma. De paarden in de wei achter ons of voor ons maar net aan welke kant van de tafel je zit nemen af en toe een nieuwsgierig kijkje.
Gouden zonnestralen omlijsten gezichten voor de schemer haar intrede doet.
We zingen ons met veel voorpret gemaakte lied. Jullie hoeven ons niet op te geven voor Korenslag of het songfestival hoor maar de liefde he die liefde...

Met dessert en koffie sluiten we deze in vele opzichten buitengewone avond af. O nee, niet helemaal. Bij Zomerlust bekend om zijn grote assortiment speciaalbieren dronken we nog een afzakkertje. Even nagenieten.

Nina heeft met haar Te Gekke Etentjes M. in elk geval een onvergetelijke verjaardag bezorgd, dat is één ding wat zeker is.

Ook een keer op pad met Te Gekke Etentjes? Kijk hier voor de op stapel staande activiteiten.
Zelf ga ik met vier vriendinnen in november naar het Atelierdiner!

Kip met venkel, rode ui, courgette en grapefruit

Nou die eerste Koningsdag hebben we goed ingeluid.  Aan die naam moet ik nog steeds wennen hoor net als aan de datum. Dat merkte ik vorige week op de markt wel. 'Volgende week geen markt he' zei Teresa terwijl ze me de ham en worstjes van Bonte Bentheimer varken overhandigde. Ik keek waarschijnlijk nogal glazig waarop ze me maar even op weg hielp. Ah op die fiets. Echt nog he-le-maal niet in mijn systeem.
Koningsdag dus. Hier in Tilburg werd Koninginnedag de avond ervoor altijd jubelend ingezet tijdens Tilburg Zingt. Met die traditie is uiteraard niet gebroken. Met duizenden mensen zingen of liever gezegd kwelen heeft echt iets lolligs. We voegen ons er al een paar jaar met plezier tussen mits het weer niet al te slecht is. Eén keer zijn we zo gigantisch zeiknat geregend dat we na bui nummer drie  richting kroeg sopten.

Van tevoren hapje eten werd er geopperd. Hoef je geen twee keer te zeggen natuurlijk. Maar waar? Rondom de Oude Markt viel er niks te reserveren aangezien op dertig stappen afstand het zingfestijn plaats zou vinden. De Spaarbank appte vriendin M. Goed plan, gewoon een gezellig stadscafé, niet te moeilijk, prima locatie voor een ongecompliceerde maaltijd met als bonus de heerlijke tuin. Dat werd buiten eten!
Al keuvelend verorberden we zalm met rauwe aspergesalade en een niet zo heel gezonde noordzeeschotel. Vis is toch gezond? Jazeker mits de zwemmertjes niet allemaal uit de frituur komen. Maar dat wisten we hoor en we kozen ook nog eens bewust voor deze fritto misto di mare à la Spaarbank. Bodempje leggen :-)

Na een kop koffie togen we richting zingen. We waren niet de enigen, jee het stond hutjemutje volgepakt. We wurmden onze bevallige  posturen ertussen en voor we het wisten kwèkten we uit volle borst mee. Net carnaval. Om 12 uur eindigde het festijn met het volkslied. Nog een afzakkertje in de Stadhuisstraat om het af te leren en daarna zzzzzzzzz.

En wat heeft dit nu met kip, venkel en grapefruit te maken. Niks maar ik vond het gewoon leuk om te vertellen.

Venkel en sinaasappel zijn dikke vrienden en ook kip voelt zich heel prettig bij die twee. Waarom het zoete niet eens inruilen voor een klein bittertje was mijn gedachte. Citrusfruit heeft als fijne bijkomstigheid dat het vlees mals maakt.
Bij het opdienen wat verse stukjes grapefruit erover strooien maakt het qua frisheid helemaal af.

Voor twee personen het je nodig:

2 kippenbouten - 1 rode grapefruit -  1 grote rode ui - 1 venkel - halve courgette - 5 kleine takjes tijm - halve rode peper - peper en zout - 1/2 tl gemalen venkelzaad - 30 gram roomboter - 2 el olijfolie

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 175 graden.

Wrijf de bouten in met zout, peper en gemalen venkelzaad. Verhit boter en olie en bak het duo om en om bruin.

Snijd de venkel in dikke plakken, doe hetzelfde met de rode ui en courgette. Pepertje in keine ringetjes.
Haal de kip uit de pan en drapeer ze in een ovenschaal.
Bak in dezelfde pan fluks venkel en rode ui aan. Hooguit 2 minuutjes. Schep het over de kip en leg de courgette, tijm en rode peperringetjes erbij.

Blus het bakvet af met het sap van een halve grapefruit. Even doorroeren en over de kip plus groente gieten.
Dek af met alufolie en schuif een half uur de oven in. Verwijder dan de folie en bak nog 15 à 20 minuten. De baktijd is wel afhankelijk van je eigen oven dus check regelmatig!

Schil de andere helft van de grapefruit dik. Die witte stukjes willen we niet. Het vruchtvlees in stukjes verdelen en vlak voordat je de ovenschaal op tafel zet erover strooien.

Gebakken aardappels erbij, nog wat sla of wat ook lekker is dat laatste kwartiertje een paar gehalveerde tomaten in de ovenschaal erbij leggen.

Verkiezing Beste Appelflap van Tilburg

Op 22 april vond 's avonds op de prachtige locatie van de Rooi Pannen de finale plaats van de 'Beste Appelflap van Tilburg'. Georganiseerd door de Genietgroep die zoals de naam al doet vermoeden het genieten hoog in het vaandel heeft staan. Misschien klinkt dat in eerste instantie wat vaag maar achter het genieten gaat vaak ook veel kennis schuil, passie, liefde. Zo geniet ik van het koken en deel dat het liefst met de mensen om me heen en via dit blog met jullie. Een ander geniet met volle teugen van de natuur, bezit een schat aan ervaring en deelt het met andere liefhebbers. Zo kun je genieten inzetten om mensen samen te brengen, kennis over te dragen maar ook om samenwerking binnen een bedrijf te verbeteren, buurtbewoners elkaar beter te leren kennen en inwoners van een stad met een andere verfrissende blik om zich heen te laten kijken. Met als resultaat een grotere betrokkenheid binnen een gemeenschap. Dat is waar de Genietgroep voor staat. Nobel streven.

Met in het achterhoofd dat de appelflap nogal eens ingezet wordt als traktatie op de werkvloer gingen ze op zoek naar de beste appelflap van Tilburg. Nadat zo'n veertig flappen van evenzoveel flappenbakkers getest waren, kwamen er zeven in aanmerking voor deze eervolle nominatie.  Deze zeven werden opnieuw geproefd, bekeken, besnoven en bevoeld door een zeskoppige jury waaronder ik. Jawel, het wordt nog eens wat met deze blogger.
Een divers gezelschap bestaande uit onze eigen nachtburgemeester tevens bioloog en ecoloog Gert Brunink, Ralph Blaakenburg de chef-kok van Auberge du Bonheur, docent horeca aan De Rooi Pannen Pepijn Boer, student horeca  Puck Kimpel en Theo Bierens als vertegenwoordiger van Sandra's Groente en Fruit.

Heeft u mij ook eens in beeld

Dat niet alle flappen ons konden bekoren moge duidelijk zijn. Wat een verschil in smaak en structuur. Het viel ons op dat het gros wel erg zoet is. Een wat frissere appel of een beetje citroen misstaat de appelflap niet vonden wij. Verder kan ik u vertellen dat het testen van zeven appelflappen geen sinecure is ook al aten we die jongens niet helemaal op anders waren we na nummer vijf wel lichtelijk misselijk vrees ik.
We beoordeelden op reuk, op de kraak, hoe voelt het geval in de hand, de verhouding deeg en vulling, structuur deeg en vulling en natuurlijk de smaak. Voor welke appelflap reppen we ons naar de maker.
Nadat de gegeven cijfers door Sander Hendriks van de Genietgroep op een rijtje waren gezet rolde de winnaar eruit.

Bakkerij Eigenzinnig aan de Molenbochtstraat 46 mag met een score van 7,9 de vlag uithangen en de champagne ontkurken! Gefeliciteerd! Als u het niet erg vindt sla ik de appelflappen even over.

Foto: Nillus' Photography

Het volledige persbericht vind je hier

Rondje markt

De laatste tijd kwam ik niet zo vaak meer op de markt. Nog genoeg voorraad voor twee, andere bezigheden, te nat, geen zin, afijn het kwam er niet meer van.
Afgelopen zaterdag maakte ik samen met mijn dochter weer eens een rondje. Behalve dat het natuurlijk enorm gezellig is om met dochterlief op pad te gaan en daarna samen te genieten van een lunch was er nog wat anders dat me die kant op dreef! Asperges! Ze zijn er weer, al een paar weken zelfs dankzij het fantastische weer.
Er trokken al een aantal berichten van asperge smullende mensen voorbij en het kwijlgehalte steeg tot ongekende hoogte. Rap op de fiets naar het Koningsplein.

Gelukkig was het rond 11 uur nog niet overdreven druk. Van slenterende mensen voor mijn voeten krijg ik schopneigingen. De portie geduld die ik mee heb gekregen is niet erg groot vrees ik.
Zo rond kuierend realiseerde ik me ook weer waarom ik de markt ook wel eens mijd. Ik koop standaard te veel. Opgroeiende pubers hebben we niet meer en eten voor vier is gewoon een verschrikkelijk slecht plan. Dus houd ik af en toe de handen op de rug. Neem ik geen 6 mango's mee maar slechts twee. Laat ik ook nog wat radicchio voor andere klanten liggen, koop ik niet de halve kaaskraam van Bastiaansen leeg en weersta ik de verleiding nog meer Bonte Bentheimer worst en ham bij Teresa te kopen. De coppa van Sengersbroek is een feestje in je mond. Fijne varkentjes die Bonte Bentheimers.

Dat het allemaal toch een ietsiepietsie meer is dan ik me stellig voor had genomen zal geen verrassing zijn. Maar ik heb goed op maat gekocht deze keer. Denk ik.

Op de foto een deel van de buit. De asperges hebben we inmiddels verschalkt en ook de visjes zwemmen in andere wateren. Zie ik dat ik de knoflook nog ben vergeten en de kardemompeulen. Nou ja, zo hebben jullie een beetje een idee.

We strijken neer op het terras van Het Elfde Gebod en wentelen ons genietend in de zon. Even de Paleisring wegdenken en een strand voor de geest halen, ruisende zee. Het had zomaar gekund. Maar helaas, we zitten midden in de stad waar het geroezemoes nog eens extra versterkt wordt door een man die zijn omgeving graag iets duidelijk wil maken op omroepersterkte. Zijn onduidelijk geschreeuw verdwijnt over de hoofden. Onverstaanbaar.
Wij kletsen gewoon door en kijken tegelijkertijd met een glimlach naar een kleine dreumes naast ons die tomaat erg rood vindt en derhalve oneetbaar maar verder geniet van het broodje op zijn bord. Die kun je nog eens meenemen naar een terras.
Inmiddels verscheen ook ons bordje ten tonele met geweldig brood met parmaham, parmezaanse kaas, rucola, olijfolie, gedroogde tomaat en olijf. Past perfect bij zo'n zonovergoten dag!

Na deze gezellige lunch scheiden onze wegen, kindlief naar huis met haar boodschappen en daarna door naar de volgende afspraak, moeder terug over de markt richting fiets. Eerst nog even de asperges halen en langs de visboer.  Kibbelingen halen voor 's avonds. Lekker met frietjes.
Toch maar weer vaker zo'n rondje maken.

O en die asperges..... die waren weer heerlijk! De allereerste van het seizoen die in je mond glijdt, hemels!

Winterwalk 2014 op landgoed De Utrecht en uitrusten 'In den Bockenreyder'

Op een klein kwartiertje rijden van ons stulpje ligt Landgoed 'De Utrecht' . een gebied van zo'n 2500 hectare waar het heerlijk wandelen en fietsen is. In 1898 begon levensverzekeringsmaatschappij Utrecht met het ontginnen van de heidevelden. Zo ontstond er 1800 hectare bos en 600 hectare landbouwgrond. Daarnaast bleef er 400 hectare van het oorspronkelijke natuurgebied behouden.
Dit maakt De Utrecht heel divers. Zo loop je langs weilanden, dan door het dennenbos, doen je voeten beukenbladeren ritselen, spring je over een slootje omdat het pad toch anders loopt dan je in gedachte had, prut je door de modder en geniet je van uitbundige kleuren van de rhododendrons. Vogelgeluiden lokken je naar het ven en De Herdgang waar de Reusel meandert is immer van een sprookjesachtige pracht.
In welk seizoen je hier ook je kilometers maakt, het is altijd de moeite waard.

En aan het eind van je tocht wacht 'In den Bockenreyder' , een herberg gelegen in buurtschap Dun.
Beroemd in Tilburg en omstreken vanwege zijn flink uit de kluiten gewassen uitsmijters. Hierna hoef je voorlopig  niets meer te eten. Het bestaat al ruim tachtig jaar maar eigenlijk al veel en veel langer. Al wilde je er toen niet gezien worden, het werd bevolkt door duistere lieden, de bokkenrijders. Een stelletje boeven die misbruik maakten van de goedgelovigheid van de mensen in die tijd. Het volksgeloof wilde dat bokkenrijders geesten waren die op bokken door de lucht reden.
Tegenwoordig is er geen bok meer te bekennen, wel ezel Dries. En zeker op zondag zit het stampvol mensen. Op het grote terras is vaak geen plekje meer vrij maar gelukkig bieden staantafels uitkomst en anders zoek je maar een plekje op een boomstam of iets dergelijks. Gemoedelijk en gastvrij dat zijn ze hier. Het is net of een glas Leffe hier beter smaakt als elders.

Hier waren wij afgelopen zaterdag te vinden. Tien vrienden en vriendinnen die ieder jaar na de feestdagen een dag bij elkaar komen om te wandelen dus en natuurlijk samen te eten. Dit jaar was het weer in huize Eetlust te doen. Nadat een ieder zijn meegebrachte etenswaar op de daarvoor bestemde plekken had neergezet, er een bakske leut was gedronken vertrokken we Landgoed Utrecht waarts voor een fijne wandeling vol gebabbel en geklets.
De inspanning werd beloond met de genoemde Leffe om vervolgens weer naar Tilburg te vertrekken waar we de dag verder luister bijzetten met een glas bubbels en een rondje amuse op basis van makreel en gerookte kip van M&M. Altijd leuk om vrienden samen te zien keutelen in de keuken. Voortreffelijke combi trouwens makreel en doperwtenpuree met munt. Wat dat betreft heb ik voorlopig weer wat receptjes om hier neer te zetten.
De afdeling Houten schotelde ons een Ottolenghi creatie voor. Venkeltaart met parmezaan en kruimeldeeg. Goddelijk! Onze in België woonachtige vrienden verrasten ons met een witte gazpacho. Deze koude soep met amandelen en witte druiven straalde je zomers tegemoet.
Onze bijdrage was het stoofpotje met paprika en chorizo samen met wat rijst en een salade met rode kool, appel, wortel en nog zo wat.
Om voorts in stijl af te sluiten met waanzinnig lekker home made koffieijs en sorbet van fruit uit eigen tuin van F&J.
Wat een genot om vrienden te hebben die ook houden van koken en eten haha! Een heerlijke dag was het weer. Moe maar zeer voldaan rolden we ons bedje in.
Volgend jaar naar Waalre!

En nu willen jullie graag foto's zien he van al dat gefrats? Voor aardige plaatjes moeten we maar gaan zomerwalken, is er tenminste fatsoenlijk licht tot onze beschikking. Nu doet het alle met liefde bereidde creaties geen recht en dat vind ik ook weer zonde.

Ben je in de buurt? Houd je van wandelen?
Ga dan zeker eens naar:

'In den Bockenreyder'
Dunsedijk 3
5085 ND Esbeek

Landgoed De Utrecht

Hartverwarmend Sarban

Het is een beetje thuiskomen bij Wali en Ahmad Alizadah en hun team. Eten bij Afghaans restaurant Sarban stond al een eeuwigheid op mijn lijstje maar zoals het zo vaak gaat, het kwam er maar niet van. Een eerste poging tot reserveren mislukte aangezien ze gesloten waren wegens een ongetwijfeld welverdiende vakantie.
Gisteren echter op de eerste dag van december met de jubelende verhalen in ons achterhoofd koersten we Sarbanwaarts.  Rillend van de kou stapten we binnen waar we hartelijk welkom werden geheten en naar ons gezellige hoekje werden begeleid.
De enige tijd waarop we nog terecht konden was 20.00 uur, gezien het aantal tafels (ongeveer 15) en de populariteit niet echt een verrassing. Sarban draait namelijk uitstekend.
Eenmaal voorzien van een drankje kwam de kaart ter tafel. De Afghaanse keuken was mij totaal onbekend, naar kruiden, specerijen, geuren kon ik slechts raden. Hoe fijn is het dan om een gedegen uitleg te krijgen over de gerechten die op tafel komen waarbij uiteraard niet alle geheimen verklapt worden.
Wij kozen voor het kennismakingsmenu, de manier om in - en overzicht te krijgen van iets wat nieuw en onbekend is.

Eens kijken of ik alles onthouden heb. Het voorgerecht bestond uit:
Deqan kofte tokhm zijn licht gekruide vegaburgertjes van onder andere gele split - en kikkererwten, het valt onder de noemer streetfood. Luchtig, een zweempje munt, de afdeling hapt zo heerlijk weg.
Wat ook onder de noemer streetfood valt  zijn maïskolfjes die door een vrij pittig beslagje zijn gehaald en vervolgens gefrituurd. Het laat een klein brandertje na. De frisse herderssalade helpt eventuele brandjes blussen.
Mantou zijn gestoomde deegkussentjes met gehakt en ui met een topping van tomatensaus en kwark. Hiervan wil ik eigenlijk het recept, waanzinnig lekker. Het is gekruid maar tevens licht en fris van smaak.

Na een klein pauze waarin we nagenoten van al dit nieuws verscheen de volgende proeverij.
Twee soorten rijst waarbij de een heel mild en vrij neutraal is, prima begeleider bij alle kruidige complexiteit. Van kermis in je mond houden nu eenmaal weinigen. Qabelie pelauw is een rijke rijstvariant, een gerecht dat gemaakt wordt bij feestelijke gelegenheden, het is voorzien van amandelen, rozijnen, wortel en pistachenoten. In de rijst zitten stukjes lamsvlees.
Wat ook veel mmmmgeluiden ontlokte: raane morg, kipkarbonade uit de oven, flink gekruid waarbij het onder druk de oven in gaat zodat het vlees niet van buitenaf maar van binnenuit gaart  waardoor alle sappen bewaard blijven, het vlees mals is doortrokken van een divers smakenpalet.
Qorme gosala is kalfsvlees in een gele saus, een kruidig gerecht wat een beetje aan een curry doet denken.
Daarbij diverse groentegerechtjes als aubergine uit de oven met kwark, gestoofde spinazie waarbij ik de kruiden niet thuis kon brengen, aardappeltjes in een saus met ondermeer kurkuma (denk ik, vermoed ik), een kleine friszure salade van tomaat en rode ui en knapperige bloemkoolroosjes in een tomatensaus

Hebben jullie al trek? Maar we zijn er nog niet. We sloten uiteraard af met een dessert. Twee huisgemaakte bolletjes ijs, de één met afghaanse pistachenoten en kardemom, de ander met vijgen en gedroogde rozenblaadjes begeleid door wat noten en gedroogd fruit.
Zoals jullie weten ben ik geen zoetekauw maar dit hapte ook ik 1,2,3 weg.
Als aller,allerlaatste een kop loeihete koffie, ook alweer een verademing als je zo vaak een lauwwarm kopje voor je neus krijgt.

Zijn de verwachtingen waargemaakt? Jazeker! Waarmee kun je de afghaanse keuken vergelijken? Mijn lichte angst was hoeveelheden koriander omdat ik dat zoals u weet écht maar dan ook écht niet lekker vind. Gelukkig was dat niet het geval. Kurkuma, kardemom, kaneel, munt, knoflook, saffraan plus mij onbekende kruiden zorgen voor een kruidige maar perfecte balans. Het is niet te pittig maar ook zeker niet vlak. Er danst wat rond op je smaakpapillen! Een beetje India, een beetje Turkije, een beetje Marokko...iedereen haalt er wel wat uit maar eigenlijk is het niet te vergelijken.
Wat waren we kwijt? Rond de 160 euro voor ons vieren inclusief wijn, water, koffie. Een zeer goede prijs/kwaliteitsverhouding in mijn ogen
Nog iets te klagen? Nee, sorry, kan niks bedenken.

Foto's.. tja... hadden we kunnen doen... hebben we niet gedaan.. niet aan gedacht.. te druk met genieten.

Samen eten, samen delen. samen proeven, samen genieten. Dat is wat je hier doet. De gastvrijheid is in mijn ogen bijna ongekend, je bent hier geen gast, je bent hier familie.

Afghaans restaurant Sarban
Besterdring 2
5014 HL Tilburg
013-5353567

De volmaakte Hollandsche keuken-meid

De volmaakte Hollandsche keuken-meid onderwyzende hoe men allerhande spyzen, confituren en nagerechten, zonder ongemeene kosten, zelfs voor de Roomsgezinden op Visdagen en in de Vasten, gezond en smakelyk kan toebereiden.

Zo begint dit boek met bovenstaande titel, ik tikte het op de kop op  'Boeken rond het paleis', een jaarlijkse boekenmarkt wat altijd eind augustus gehouden wordt in Tilburg. Het boek verscheen voor het eerst in 1746. Voordat er nu gejubeld gaat worden over mijn vondst, bedaar, ik heb een fascimile-uitgave gekocht en wel de 2e druk uit 1965.
Het is werkelijk een feest om te lezen al moet je soms even peinzen wat er bedoeld wordt, het Nederlands van de 18e eeuw is niet het Nederlands van nu.
Maar alle deftige huis-moeders, jong-getrouwde vrouwen, huuwbare jonge juffrouwen en keuken-meiden mochten jullie willen weten hoe je leeuweriken braadt, het volgende recept is een goede leidraad:

"Neemt Leeuwerikken, en bekleed die met dun gesnede spek, en bestrooid ze onder het braden met wat verleze petercelie fyn gesneden, en braad ze aan speetjes, en bedruipt ze met wat boter. Is goed. Zo doe men ook met Lysters, en men eetze met een saus van geroosterd brood daar in geweekt."

Het boek bevat zo'n 600 recepten van pasteien tot soep, vlees en vis maar ook hoe een tafel gedekt dient te worden, hoe ontvang en behandel je gasten, hoe verdeel je gebraden gevogelte, een speenvarken , een karper om maar wat te noemen.Het inmaken, opleggen, zouten van groente, vruchten, vlees en dergelijke krijgt eveneens aandacht. Is tegenwoordig alles het hele jaar door verkrijgbaar, in die tijd at je met de seizoenen mee iets waar ik overigens een groot voorstander van ben. Denk maar aan aardbeien in de winter, niet te eten die dingen.
De ingrediënten die gebruikt worden zijn ook nu voor het grootste deel nog verkrijgbaar, alleen de inhoudsmaten zijn anders maar daar is met de kennis van tegenwoordig gemakkelijk een mouw aan te passen. Internet biedt vlot uitkomst en met speuren in bibliotheek is ook niks mis.

Een saus voor bij gekookt vlees:
"Neemt wat gestote beschuit, of fyn gewreven kruim van witte brood, wat fyn gekapte petercelie met wat azijn en suiker, doet'er een weinig zout en vier of vyf fyn gestote kruidnagelen by en laat die tezamen eens opkoken, discht het op by allerhande gekookt vleesch."
Daar kunnen we ook nu nog wat mee!

Tot slot heb ik nog een illustratie voor jullie zodat jullie nu voor eens en altijd weten hoe een tafel gedekt en ingedeeld dient te worden.

Ieder cijfertje en ieder lettertje hoort bij een schotel. Zo kun je op deze tafel Venezoenen (wildbraad) aantreffen en schaaltjes met ossetongen, met gerookt vlees, 2 fruitschalen kaviaar, oesters, kreeften, pudding, schaaltjes met radijs, kleine taartjes, kaas, bordjes met mosterd, kaneel, suiker, fruit, salade, pudding, klein gebraad, grote taarten ...De ruimte die nog over is wordt opgevuld met zoutvaatjes. Succes, ik zie een uitnodiging graag tegemoet!

Op dit boek kom ik zeker nog een keer terug, wellicht met een uitgeprobeerd recept.

Parmezaanburgers met limoen- aardappelwedges

Na een weekendje op Festival Mundial rond te hebben gehobbeld is het op maandag weer zelf aan de slag in de keuken.
Terwijl we naar Mundial liepen, dat overigens zijn 25 jarig bestaan vierde, realiseerden we ons dat het ook best de 25e keer kon zijn dat we gingen. Met de beste wil van de wereld kan ik me niet herinneren dat we ooit een jaar over hebben geslagen. Altijd waren we er wel even te vinden. Nu is dat voor ons ook vrij gemakkelijk omdat we in de buurt van het festivalterrein wonen. Regen kan je nogal snel weerhouden maar zodra het enigszins opklaarde was het hoppakee jassen aan, plu mee en gaan met die banaan.
Vroeger stonden er hele families te koken, surinaams, thais, indonesisch, afrikaans en noem maar op, tegenwoordig is dat allemaal vercommercialiseerd, best jammer maar de voedsel- en warenwet is natuurlijk wel behoorlijk aangescherpt en in veel gevallen ook niet meer dan terecht.
Lekker eten kun je er echter nog steeds en in de zon, op een grasveld omspoeld met muziek en mooie, interessante, gezellige mensen uit alle windstreken smaakt alles toch een stuk beter.

Vandaag een recept uit een Duits kooktijdschrift met de naam 'Lisa, Kochen und Backen' . Toen ik dat spotte in Düsseldorf  was mijn eerste gedachte dat zal wel niet veel zijn, zo'n dun verzamelblaadje voor 1,95. Een mens kan zich soms vergissen, hartstikke leuke recepten voor alledag staan er in en voor de taart en koekjesfanaten ... jullie kunnen je zoete hartjes ophalen hoor.
Maar eerst is het hartige hart aan de beurt met deze parmezaanburgers, in Duitsland noemen ze het frikadellen en ze zijn door mijn proefpanel helemaal goedgekeurd .
Erbij maken we aardappelwedges met olijfolie en limoensap.

Voor de burgers/frikadellen heb je nodig:
450 gram hoh gehakt - 50 gram Semmelbrösel (grof paneermeel wat ook gebruikt bij het paneren van schnitzels) - 1 fijngehakt teentje knoflook - rasp van 1 biologische limoen - 50 gram geraspte Parmezaanse kaas - zout - peper - 2 el fijngehakte peterselie - scheutje olie - 2 el koud water.

Zo maak je het:

• Vermeng alle ingrediënten behalve het scheutje olie met elkaar, kneed goed tot het een mooi geheel is. Maak er 4 burgers van.
• Verhit een scheutje olie en bak de burgers/frikadellen op niet te hoog vuur ongeveer 7 minuten per kant.
• Klaar :)

Misschien denk je nu 'moet er geen eitje in' want dat zijn wij eigenlijk heel gewoon maar nee er moet echt geen ei in. Het zijn heerlijke, smaakvolle, sappige burgers geworden.

De limoen- aardappelwedges:

• Verwarm de over voor op 225 graden (200 hetelucht)
• Schil per persoon 2 à 3 vastkokende flinke aardappels en snijd ze in de lengte in vieren.
• Pers de limoen uit die je gebruikt hebt voor het rasp en vermeng 3/4 sap met 1 el olijfolie.
• Giet het over de aardappels en hussel het lekker door elkaar.
• Bekleed een bakplaat met bakpapier en spreid de aardappels er over uit.
• 35-45 minuten bakken tot ze goudbruin zijn, 1 of 2x omscheppen.

Erbij aten we rucola met kerstomaatjes, een dressing gemaakt van 2 el witte wijnazijn met een tl honing, beetje zout en peper.

Tilburgs Kookbuukske

 Als inwoonster van Tilburg mag het 'Tilburgs Kookbuukske' uiteraard niet in de kookboekencollectie ontbreken.

Het voorplat vermeldt dat dit boek opgedragen wordt aan alle Tilburgse vrouwen die elke dag weer van weinig een goede maaltijd op tafel wisten te brengen en zo de Tilburgers groot hebben gebracht.
En zo is het maar net! Het gros van de Tilburgers leefde vroeger van de textielindustrie en dat was geen vetpot. Tel daar de grote gezinnen bij op, meneer pastoor kwam rustig checken of er weer een nieuw schaapje voor de katholieke kudde op stapel stond, en je kunt wel raden dat er met weinig veel monden gevoed moesten worden. De moeders waren echter niet voor een kleintje vervaard, met veel creativiteit wisten ze iedere dag een maaltijd op tafel te zetten, alle restjes werden bewaard en weer in een ander gerecht verwerkt. Daar kunnen we nog veel van leren!

Iets wat ik ook herken als import Tillburgse is de gastvrijheid, geen gast mag het aan iets ontbreken. Een volle koektrommel op tafel betekende niet dat je zonder je te generen de hele inhoud naar binnen kon werken maar was een teken om te laten zien dat je welkom was en... want Tilburgers hielden er wel een beetje van om de schone schijn op te houden...dat je geld had om koekjes bij de bakker te kopen.
Net als overal ter wereld waren feesten een hoogtepunt, iedereen probeerde zo goed mogelijk voor de dag te komen want over feesten werd lang en breed nagepraat, je wilde echt niet van zuinigheid beticht worden.

Er zijn verschillende gerechten en gebruiken die iedere Tilburger wel kent, hetzij van horen zeggen hetzij van huis uit. Waar ook mijn kinderen mee opgegroeid zijn, zijn de Nieuwjaarskoeken. De vorm is altijd ovaal en met glazuur wordt er een wens opgeschreven. Men zegt dat hoe ouder de koek, hoe lekkerder het wordt, de kans om oud te worden hebben die koeken bij ons nog nooit gekregen. De traditie van Nieuwjaarskoeken kent men in meer streken en landen,  bijzonder is wel dat deze traditie in Tilburg nooit in de vergetelheid is geraakt. Wie het niet kent kan qua smaak denken aan taaitaai, dan kom je aardig in de buurt.

Natuurlijk zijn wij trots op onze kermis, de grootste van de Benelux, en ook de duurste hoor je de laatste jaren steeds vaker. Ik ben niet zo'n kermismens al blijft een avondje rondstruinen met vrienden altijd erg vermakelijk, kwestie van verstand op nul en je maar onderdompelen in de massa, de herrie, geuren van oliebollen, hamburgers, worst, vis en suikerspin zodat je na de eerste vier stappen al zo misselijk als een hond bent. En dan moet de avond nog beginnen. Dit terzijde.
Kermis en paling zijn in Tilburg dikke maten, nog steeds bestaat de gewoonte om een 'buske pòlling' mee naar huis te nemen. Een gebruik dat mijn schoonmoeder nog tot vorig jaar in ere hield.

Onvolprezen Tilburgs, dat kunnen we slaoj meej aaj meej jèùn meej èèrpel noemen. De eerste keer dat ik dit iemand uit hoorde spreken en dat zal manlief of schoonmoeder wel geweest zijn verschoot ik bijna van kleur. Geen flauw idee waar ze het over hadden. Jullie wel of zal ik het even vertalen?
Sla met ei met ui met aardappels dus. En verwerkt als slaatje, de hele boel werd met elkaar plus slasaus vermengd. Bijzonder geschikt voor de vrijdag aangezien er op die dag geen vlees werd gegeten omdat de vrijdag vastendag was en voor veel mensen natuurlijk nog steeds is.

Dit boek staat vol verhalen over de Tilburgse kookhistorie. Het is samengesteld door Paul Spapens en Martin Willemsen. Spapens, journalist en schrijver van een groot aantal boeken over de geschiedenis en cultuur van Tilburg en Brabant, heeft als eerste bovengenoemde historie onderzocht en beschreven.
Willemsen  heeft als chef-kok zijn creativiteit gebruikt om de recepten in dit boek te bewerken en een eigentijds tintje te geven.

 De recepten komen uit kookboeken en schriften van een aantal Tilburgse vrouwen maar zoals dat met zoveel  dingen gaat, denk aan verhalen, werden ook recepten vroeger van moeder op dochter doorgegeven. Zoals één van de vrouwen zegt ' We kookten zo eenvoudig, het meeste kon je wel onthouden'.
Tegenwoordig koken we zo'n beetje de hele wereld rond, iedere dag AGV of AG is voor velen een gruwel, ook voor ondergetekende. Maar vroeger had je die keus helemaal niet. Als het bonentijd was at je gewoon week in, week uit bonen, klaar, nie mauwen zoals ze dan hier zeggen.

Het is heerlijk lezen in boeken als dit, er valt ook nog veel meer te vertellen maar voor vandaag laat ik het hier bij. Terugkomen op dit boek doe ik zeker nog een keer en er moet nog uit gekookt worden natuurlijk, misschien wel rundsrolleke meej un soepke.

 Het Tilburgs Kookbuukske is een uitgave van het Nederlands Centrum voor Volkscultuur en de Stichting Tilburge Taol, 1997, 2e druk, auteurs Paul Spapens en Martin Willemsen.
ISBN 90-71840-33-6

Snuffelen en genieten bij Bazouq

Voor een evenement in combinatie met lekkernijen ben ik, en dat zal geen verrassing zijn, wel te porren. Enkele maanden geleden viel mijn oog op een nieuw Tilburgs initiatief; BAZOUQ, georganiseerd door Huis van de Wereld. Huis van de Wereld organiseert diverse activiteiten in het kader van multiculturele ontmoetingen en mondiale bewustwording. In Tilburg wonen 146 nationaliteiten, hoe mooi is het dan wel niet om er zoveel mogelijk samen te brengen om van elkaar te leren en met elkaar kennis te delen.
Dit soort initiatieven die bijdragen aan meer wederzijds begrip draag ik een zeer warm hart toe!

Een bazaar met internationale culinaire belevenissen, presentaties en uitvoeringen, kramen met design op gebied van wonen en leven, prachtige sieraden, mode, een heus repair café waar je terecht kunt met defecte spulletjes die dan met liefde en plezier gemaakt worden door de vrijwilligers en dit alles in en om de prachtige Koepelhal in de Spoorzone.

Samen met dochterlief heb ik hier met heel veel plezier rondgelopen. De ontspannen, gezellige sfeer plus de kleinschaligheid voerde me zo'n 25 jaar terug in de tijd toen het nu zo grote Festival Mundial (jaja 16 en 17 juni ben ik weer in het Leijpark te vinden) nog een festivalletje was. Mundial blijft een vaste plaats op onze agenda houden maar het kleine, intieme wordt wel eens gemist en niet alleen door mij. Hopelijk groeit Bazouq niet op een dergelijke manier uit, dat zou ik wel jammer vinden.
Leuke ontmoetingen hadden we op Bazouq zoals met Brigitte van Brigitte's Tea Art die ons wist te verleiden tot het proeven van een witte chinese thee, niet dat ze daar zoveel moeite voor hoefde te doen...Verrassend van smaak, licht en zacht met een notige ondertoon in de nasmaak.

Foto gemaakt door Brigitte van Brigitte's Tea Art

Jullie zien me in de weer met een uiterst ingenieus theezetgevalletje, de blaadjes gaan bovenin met daarop het hete water, na 2 minuten druk je op het knopje, de theeblaadjes blijven bovenin hangen en de thee zakt naar beneden. Reuzehandig aangezien de langwerpige theeblaadjes niet zo geschikt zijn voor een thee-ei.

Taart moesten we proeven bij Jacky van Starlicious, wat een zaligheden had zij meegenomen. De rabarber-aardbeientaart verdween als sneeuw voor de zon, lichtzuur, heerlijk fris en we proefden de roomboter. Het stukje appeltaart met rode bessen viel bij de hard studerende zoon ook heel goed in de smaak. Heb eigenlijk nu wel een beetje spijt dat ik niet zo'n pasteitje met asperges mee heb genomen...

Erg leuk was ook de ontmoeting met Ibelice en José die het cateringbedrijf Tinajero's runnen. Ik wacht met spanning hun website af. Drie potten met marinade staan nu in ieder geval bij mij op tafel, daarover vertel ik meer zodra ik ermee ga koken, heb ze wel geproefd. De zon ging er nog meer van schijnen!
Nog een geitenkaasje bij De Walhoeve op de kop getikt en eens tussen neus en lippen gevraagd hoe het nu toch zit met de plannen voor een streekmarkt à la de Pure  Markt. Daar gaat over gesproken worden met Huis van de Wereld werd mij verteld....Met zoveel makers van mooie producten  in Tilburg en omstreken plus zoveel mensen die een dergelijke markt graag zien verschijnen moet het mijn inziens wel een succes kunnen worden.

Nieuwsgierig geworden naar de kleurrijke, diverse, dynamische BAZOUQ? Op 1 september en 14 oktober openen de deuren weer en ik ben er zeker wederom bij!

Voor Oranje dagen; Wortelsoep met Ras el Hanout

Met Koninginnedag voor de deur hoort er hier ook een oranje receptje te staan. En dan heb ik er ook alvast één voor dat andere oranje festijn in juni, het EK voetbal. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik heb helemaal niks met voetbal en ben dan het liefst een struisvogel, kop in het zand en er gaat geen bal in de rondte. Gelukkig heb ik nog een aantal weken om me mentaal voor te bereiden...
Eerst maar eens Koninginnedag vieren en om in de stemming te komen deze pittige wortelsoep met Ras El Hanout en sinaasappelsap..Ras El Hanout is een marokkaans  geurig kruidenmengsel en bestaat onder andere uit kaneel, kardemom, kurkuma, zwarte peper, komijn- en  korianderzaad, kruidnagel en zout.
En als wij dit soepje genuttigd hebben, begeven wij ons naar het centrum van Tilburg om daar met wat vrienden uit volle borst mee te kwelen met de meest prachtige liederen, te beginnen met het Tilburgse volkslied want zelfs dat hebben wij. Nieuwsgierig waar ik vanavond te vinden ben? Kijk dan eens op de site van Tilburg Zingt

Je hebt nodig voor zo'n 2 liter soep:
1kilo winterwortel - 1 flinke ui - 2 teentjes knoflook - 1 rode spaanse peper - 1 el Ras El Hanout - 3 dl sinaasappelsap - 2 groentebouillonblokjes - 1, 75  liter water.

Zo maak je het:

• Snijd de ui fijn, evenals de knoflook en spaanse peper, verwijder ook de zaadjes uit de peper anders wordt het wel erg pittig.
• Verhit een scheutje olie of wat boter in een pan en fruit hierin de ui, knoflook en rode peper.
• Schil de winterwortels, halveer ze en snijd in halve maantjes. Toevoegen en even meebakken.
• Voeg nu 1 el Ras El Hanout toe en hussel het goed door de wortels.
• Giet er de sinaasappelsap bij en breng aan de kook.
• Verkruimel 2 groentebouillonblokjes erboven en voeg het water toe. Aan de kook brengen.
• Deksel op de pan, vuur laag en zachtjes alten sudderen tot de wortels gaar zijn.
• Zet de staafmixer erop en pureer de soep.
• Even proeven, vind je het te pittig voeg dan nog wat sinaasappelsap en/of water toe.
• Garneren met vers gehakte koriander als je dat lekker vindt. Zelf behoor ik tot die mensen die verse koriander niet te pruimen vinden dus je snapt... bij mij geen koriander.

Onder luid getoeter presenteer ik: Croissant met appel en abrikoos

Zondagochtend;  koffie, broodje, zachtgekookt eitje, eindelijk die dikke Volkskrant verder lezen, zo ziet het er hier meestal uit.
Maar 1x per jaar schrikt een ieder op uit zijn slaperige en vredige ochtendritueel door een luid getoeter dat al in de verte te horen is. Meteen weten we wat er aan de hand is; de jaarlijkse truckersdag! De dag dat lichamelijk en verstandelijk gehandicapten mensen mee mogen rijden op die stoere grote wagens. En natuurlijk moet de ganse stad daar van op de hoogte gebracht worden. Gelukkig is het maar één keer per jaar....

Deze broodjes ontstonden omdat ik nog een blikje croissantdeeg in de koelkast had liggen. Je kunt het deeg uiteraard ook zelf maken maar daar waag ik me voorlopig niet aan ondanks dat ik niet overmatig enthousiast ben over kant en klaar croissantdeeg. Maar het knapt enorm op als je ze vult met hartig of zoet.

Voor 6 croissantjes:
Blikje croissantdeeg - 1 appel - 5 gewelde abrikozen - jam naar keuze ( ik heb cranberry/bramenjam gebruikt)- beetje suiker

Zo maak je het:

• Verwarm de oven voor op 185 graden
• Leg een stuk bakpapier op de bakplaat
• Snijd de appel en abrikoos heel fijn en bestrooi met wat suiker, even husselen.
• Open het blikje croissantdeeg volgens gebruiksaanwijzing
• Bestrijk ieder lapje met wat jam
• Verdeel aan de brede kant een kleine eetlepel appel/ abrikoosmengsel
• Rol het op en vouw de punten naar binnen zodat je een rondje krijgt. Druk zachtjes een beetje aan.
• Bestrijk de bovenkant met wat jam
• Schuif in de oven en bak het 20 à 25 minuten.
• Warm, lauw of koud eten.

Fijne zondag!

Geslaagde avond bij Het Huys van Voskens in Tilburg

In vroegere dagen was het Huys van Voskens een café,; café de Roskam maar in de volksmond bekend als Voskens. In 1797 bouwde Adrianes Voskens er een boerderij annex uitspanning. Die boerderij brandde  af in 1908 waarna er het huidige café werd gebouwd.. Met een leeftijd van ruim twee eeuwen is café Voskens het oudste café van Tilburg. Was het in vroegere tijden een pleisterplaats voor voerlui, boeren en handelaren, na 1940 werd het de thuisbasis voor een studentenvereniging van de R.K. Leergangen. Vanaf de jaren vijftig vonden de Tilburgse intellectuelen hun weg naar dit café. Tegenwoordig is het dus een restaurant waar je goed kunt eten in een ongedwongen sfeer. Voor een woensdagavond was het aardig gevuld, mede ook door de aanwezigheid van een aantal mannen die aan het koken waren in bijbehorende kookstudio 'De Contente Mens' en erg trots waren op hun creaties.

Wij genoten van een viergangenmenu bestaande uit prima gegaarde gamba's in een lichte kerrieboter met een vleug knoflook. Er is bijna niets zo lekker als de saus opdeppen met een stuk brood. Goed begin dus.
Met een licht gebonden rode uiensoep voor mij en een pommodorisoep voor mijn tafelgenoot vervolgden wij onze weg. Prima op smaak en gelukkig was de uiensoep niet overladen met een laag kaas wat ik overigens best wel kan waarderen maar niet als het een tussengerecht betreft.
Het allerbeste moest nog komen, een  angussteak die wij allebei graag medium rare op ons bord wilden zien en ja hoor we zagen het, hoera. Begeleid door een voortreffelijke krachtige, aardse morieljesaus. Daar word je bijna lyrisch van. Ook het spiegeltje bietenmousse, de aardappelpuree met daarom een blokje biet, oerwortel met sesam, en het romanescoroosje voldeden prima.
Alleen voortaan de romanesco niet meer aan de bediening meegeven als zijnde spitskool.....

We eindigden met een bordje boerenkaas met bananenbrood en compote van rode ui, ja, tja, dat vonden we wat minder geslaagd. Het bananenbrood en de uiencompote waren niet in balans met de kloosterkaas, brie en taleggio. Het ene te zoet en banaan en kaas....de uiencompote had juist iets gezoet moeten worden.
Daarnaast heeft Nederland zelf zulke mooie kazen, maak daar eens een combinatie van denk ik dan in plaats van die eeuwige brie.
Dat was met 3,50 voor een fles tafelwater dan ook het enige minpunt.
Een viergangenmenu voor 29,95 p.p, ik vind het keurig, prijs en kwaliteit verhouden zich prima tot elkaar.
Al met al een geslaagde avond!

Het Huys van Voskens
Heuvel 5
5038 CN Tilburg
013-5439818