Eten met de paps bij Maaszicht in Asselt

Een dag met een dikke, uitbundige strik erom.
Zo mag je het gerust noemen wanneer je vader de prachtige leeftijd van 84 heeft bereikt.Een uitstekende reden om de lunch nu eens niet in het verzorgingstehuis te gebruiken maar af te zakken naar zijn favoriete restaurant in het naastgelegen dorpje Asselt.
Gelegen op een heuvel met een prachtig uitzicht over de Maas. Hun naam doen ze alvast eer aan.
Maaszicht heeft zowel een knusse brasserie in warme kleuren als een wat klassieker aandoend restaurantgedeelte.
Hier streken we neer aan het raam zodat we uitkeken over het water en het nu nog lege terras. Reken maar dat het hier op mooie dagen druk is met fietsers en wandelaars. Wat een lekker plekkie, goed voor meteen aanzwellende vakantiegevoelens.

Iedere week presenteren ze een ander zogenaamd tafelmenu. Een marktmenu kun je het ook noemen. Afijn, het wakkerde onze nieuwsgierigheid aan en belangstellend beluisterden we de  samenstelling van dit menu.
Salade met procureur van Livarvarken, snoekbaars met coquilles, eendenborst met 5-spice kruiden en een grand dessert hoorden we. Drie- of viergangen, net wat je wil.
Drie is meer dan genoeg besluiten wij en skippen het tussengerecht. Zoals jullie weten ben ik niet zo van het zoete daarom vroeg ik of het dessert vervangen kon worden door wat kaas. Geen probleem! Dat zijn bonuspunten Maaszicht :-)

De paps is niet meer zo'n grote eter. Althans dat zegt hij iedere keer en eet daarom elke dag maar een halve portie. Want dat kan daar in zijn huis. Halve, hele, dubbele, voor iedere eter wat wils. Nu is mijn vader nogal lang van stuk dus eerlijk gezegd verbazen wij ons over dat halve portie gedoe. Maar goed, hij beweegt inderdaad stukken minder dan vroeger, zijn bezigheden tot stilstand gekomen en hij valt niet af dus we laten het maar.
Nou gisteren heeft hij voor een hele week gesmikkeld. Het zal wel door ons stralende gezelschap komen. Grinnik.

Geluksmomentjes zijn het. Want nu kan het nog. Wellicht de laatste keer, spookt het even door je hoofd. Zijn gezondheid wordt brozer. Het verschil tussen een jaar geleden en nu is groot. Maar het is toch weer gelukt! Die paar uurtjes aan tafel kan hij nog net volhouden maar ach daarna even lekker in zijn luie stoel bijkomen, hij heeft het er graag voor over.
Je bent niet iedere dag jarig. Genieten is het credo. Ook op de andere dagen overigens.

De kaart van Maaszicht is vrij klassiek, verwacht hier geen hip gedoe. Best een verademing om weer eens een bord voor je neus te krijgen zonder geleitjes, druppeltjes, mousse van dit en huppeldepup.
Prima kwaliteit zonder toeters en bellen wat met zorg en liefde wordt bereid. Zoals het hoort.

Een fijn adres waar je met een gerust hart neer kunt strijken.

Restaurant Maaszicht
Pastoor Pinckersstraat 36
6071 NW  Asselt
0475-504064

Kookworkshop bij StarliciousFood in Eindhoven

Het stond al zo lang op mijn verlanglijstje. Een kookworkshop volgen bij StarliciousFood in Eindhoven. Zijn er dan geen kookstudio's in Tilburg, dat is toch dichterbij denk je wellicht. Zeker wel, maar ik ken Jacky een beetje. Het begon ooit op Twitter, daarna ontmoetten we elkaar even op Bazouq en de FeelgoodMarket waar ze haar heerlijke baksels en kooksels verkocht.
Sinds mei van dit jaar heeft ze haar eigen vaste kookstudio in de Visserstraat in deze Lichtstad. Ik hoorde dat ze van plan was een workshop Libanees te organiseren.
Nou ja zeg zelf dan is er geen enkele reden te verzinnen om je niet aan te melden.
En zo toog ik goedgemutst richting mijn geboortestad. Tien minuutjes wandelen vanaf het station, ideaal. Als je goed loopt tenminste. Want deze dame kreeg het voor elkaar de afstand te verdubbelen.
Gelukkig zat de indeling van de wijk nog wel in mijn hoofd en wist ik net op tijd maar natuurlijk wel als laatste de sfeervolle kookstudio te bereiken.

Negen vrouwen, een man. Waar zijn die kookgrage, in het weekend de keuken vervuilende schepsels? Scheve verhouding hoor, maar onze haan in het kippenhok vond het allemaal wel best geloof ik.
Onder het genot van een drankje bespraken we de prima uitgewerkte receptuur. Jacky legde het een en ander uit over het Libanese smaakpalet. Niet pittig wel rijk aan kruiden en specerijen. Denk aan kardemom, za'atar, sumak, saffraan.
Citroen mag niet ontbreken, rozenessence vind je terug en natuurlijk granaatappel. Gelukkig niet al te veel verse koriander, happy me!

Taken verdelen, schortje om, handen wassen, en hups de keuken in waar alle benodigdheden keurig klaar lagen
Zoals jullie weten ben ik niet bepaald 's werelds beste toetjesprinses en indien iets neigt naar de kwalificatie mierzoet pak ik mijn biezen. Er lag een uitdaging voor me. Het dessert!
Libanese pudding met rozenessence en pistache.
Van rozenessence krijg ik meestal al de kriebels, het is zo snel overheersend dat je al vlot het gevoel hebt parfum in je mond te hebben. Niet aangenaam.Deze essence was totaal anders, subtiel, oma's zeep was ver weg.

Maar goed, pudding dus. Ik maak nooit pudding. Op panna cotta na, toch ook een soort pudding.
Dit dessert bestaat uit met suiker gekookte melk en wordt vervolgens gebonden met een maizenapapje. Mijn kookmaatje en ik voegden voorzichtig de essence toe. Proeven, nog een heel klein beetje. In combinatie met de al eerder toegevoegde citroenrasp waren wij dik tevreden.
Een vleugje kardemom erbij, niets meer aan doen. Over kleine glaasjes verdelen. Gehakte pistache erop, drupje honing en het kon de koeling in om op te stijven.
Dit ga ik binnenkort nog eens maken en dan krijgen jullie het recept, goed?

Door de keuken golfden inmiddels rijke geuren. Watertandend bekeken we elkaars creaties. Taboulé met venkel en granaatappel werd kleurrijk op een schaal gedrapeerd, inktvisjes spatterden elders, schaaltjes met bietenhummus, geflankeerd door hummus met pompoen, vrolijkten de boel nog eens extra op. Aan tafel voor een rondje proeven. Gesprekken verstomden even, daarna hoorde je alleen  instemmende mmm-geluiden, handen reikten nogmaals naar de schalen. De dip van walnoot, pijnboompitten en chilipeper vond gretig aftrek.

"Nu moet ik stoppen," hoorde ik mijn buurvrouw mompelen. En gelijk had ze want dit was nog maar het begin.
In de keuken lagen nog kwarteltjes te wachten om onthoofd te worden. Rijst moest er gekookt worden, saus met vijgen gemaakt, komijnzaad geroosterd.
U begrijpt dat het onthoofden van de kleine vogeltjes niet bij iedereen bovenaan het lijstje stond.
Twee meiden van een Eindhovens eetclubje grepen het mes of ze al jaren niets anders doen.Filmpje maken om de niet aanwezige leden te laten griezelen zorgde al voor de nodige hilariteit.

Terwijl we smulden van het hoofdgerecht kwamen de verhalen en gesprekken weer los en ontdekte ik dat mijn overbuurvrouw ook blogt. Kijk, dat is nog eens leuk. Ellen heet ze en blogt op  Ellen kookt en bakt. Ga maar eens kijken als je zin hebt.
De goed gelukte Libanese pudding viel bij het gezelschap ook in goede aarde.

Het was  een bijzonder geslaagde avond. Een leuke, gevarieerde, gezellige groep mensen. Jacky die met haar helicopterview de boel strak in de gaten hield, indien nodig snel te hulp schoot, heen en weer rende, vertelde. Het was duidelijk, hier was iemand met enorm veel passie aan het werk.

Ook eens een workshop bij StarliciousFood volgen? Of Jacky inhuren als thuiskok, cateraar? Want ook dat kan.
Alle informatie vind je op de website:

http://starliciousfood.nl/

Eerste editie van De Smaak Karavaan in Tilburg en Yasmin was erbij.

Author: Yasmin

Laat het eten, de drank en de sfeer je smaken; iets wat volgens de organisatoren, de karavanen, de horecaondernemers en alle medewerkers de bedoeling moest zijn. Over smaak valt uiteraard te twisten maar in mijn opinie smaakte deze allereerste editie van de Smaak Karavaan in Tilburg naar meer.

Dat het weer niet meezat, dat Tilburgers blijkbaar liever om 18.00 een GVA’tje naar binnen werken dan de hele avond door kleine hapjes en dat op momentum van een trend (lees: hamburgers) heel horeca-Brabant zich daar op stort; dat zijn punten die anders mogen een volgende keer. Maar met dat gegeven terzijde was het vooral een gezellig, rommelig, knus samenkomen van spijzen, dranken en Bourgondiërs. 
Gecombineerd met  theater, grapjes, een creatief interieur en muziek waren het de perfecte ingrediënten voor een heerlijk weekend-tijdverdrijf.

De Spoorzone is innovatief en hét cultureel gebied van 2014; maar met dat gegeven verras ik niemand in Tilburg meer. Wel gebeuren er dingen die ons verrassen in deze industriële setting als voormalig NS-werkplaats. De Smaak Karavaan is daar een van. 
Een binnen en buiten met allerlei kleine, vrolijke, rollende keukentjes met eigen specialiteiten. Denk aan Noord-Afrikaanse gehaktballetjes van Rolling Rock Kitchen, Palestijnse linzen-olijfoliesoep bij de Kleinste Soepkraam, het zelf gebrouwen Moas bier, boerenkaas in een tempurajasje met balsamico en spinazie van ‘Just Say Cheese’, pasta met gorgonzola en pecannoten bij Pastaiola en de combinatie van de dag bij BBQ Bazen ....  een Wagyu burger met een gepocheerd eitje, ganzenlever, truffel en asperge. Zeg maar even hardop ‘halleluja’ inderdaad! Ook de varkens aan spit bij Yammie waren spectaculair. Zet er een chef mét baard, staart en tatoeages achter; het plaatje is compleet eh?

Wie daar allemaal geen zin in had kon zijn of haar hart ophalen bij de wokgerechten en curry’s van Miss Mie, nacho’s en tortilla’s bij Cantina Mexicana, ICOON met geweldige bio-broodhoorntjes volgestopt met lekkers, chocolade experimenten, bijzondere tosti’s en uiteraard Brabantse worstenbroodjes. 

Of een burger want BBQkramen waren er veul maar dan heul veul.
Overduidelijk de trend van het moment;  burgers, pulled pork, spareribs, burgers, burgers en burgers. Nu kan ik zeker genieten van een hamburger op z’n tijd, begrijp me niet verkeerd (met geitenkaas, bacon, appel en augurk bijvoorbeeld, of met blauwe kaas en portobello, of met rode uien compote en truffelkaas, of….). Maar kraampjes met schaaldieren, spannende salades en stampotten op het menu hadden niet misstaan in ruil voor één van de grill- en burgertenten. Ietsepietsie meer variatie.

Met dat als enig kritiekpuntje was dit food-festival niet alleen geslaagd te noemen; het was bijzonder fijn! Fijn door de lekkere geuren, de gezellige drankjes, het lieve publiek, de geweldige locatie, de gekke aankleding, de goede muziek, de leuke karavaantjes, het grappige theater en natuurlijk met stip op 1, het heerlijke eten. Met een dikke nageniet-glimlach op mijn gezicht zeg ik; hopelijk tot volgend jaar!

Eten bij de Effenaar in Eindhoven

In hartje Eindhoven, op een paar minuten lopen van het station staat de Effenaar. Muziekliefhebbers kennen het vast wel. Sinds begin jaren zeventig van de vorige eeuw onlosmakelijk verbonden met de lichtstad. Gestart als jongerencentrum in een oude linnenfabriek voor hen die met een kritische houding naar het systeem keken, de politiek en eigenlijk de wereld wel eens gingen veranderen. Want die wereld jongens het was maar een grote brok ellende met zakkenvullers en oorlogszuchtig gepeupel. En die burgerlijke ouders snapten ook niets van de veranderende denkbeelden van hun kroost. Daarom de hoogste tijd voor een eigen plek.

Na een aantal jaren verschoof de focus van het typische jongerenwerk naar het vergroten van het cultuuraanbod. Toch bleef het een plaats voor jongeren met een maatschappijkritische houding. Het was in die tijd dat ik mijn eerste stappen binnen de muren van De Effenaar zette. En die eerste meters groeiden uit tot kilometers.
Het was de tijd van Ban de bom en het gebroken geweertje. Begin jaren tachtig, de werkeloosheid en daarmee ook onder de jeugd was enorm. De Koude Oorlog nog alom vertegenwoordigd, de dreiging van kernwapens, genoeg om je als 17-jarige zorgen om te maken.
Hierbij hoorde uiteraard een bijpassend uiterlijk en een voorliefde voor groepen als The Cure, The Clash, Echo and the Bunnymen, Joy Division, Talking Heads, Anne Clark en een beginnende U2.
En natuurlijk keek je met de nodige minachting neer op je top 40 minnende leeftijdsgenoten die op hun beurt grijnzend naar ons keken. 'Stelletje idioten met hun rare haar' dachten ze vast.

Hoe kreeg je je haar toch zo vroeg laatst iemand. Nou gewoon met heel veel touperen, gel, haarlak en een geurige dosis handzeep. En maar hopen dat het niet ging regenen . Dit terzijde...

Inmiddels bestaat de oude Effenaar niet meer en hebben ze een gloednieuwe muziektempel betreden maar wel op dezelfde plek. Een oude muur herinnert aan die glorieuze jaren.
En wat heeft dit allemaal met eten te maken denkt u nu. Nou, ze hebben tegenwoordig ook een restaurant en daar kun je erg leuk eten met bijbehorende gezellige prijzen.
Drie keer heb ik er inmiddels gegeten, vandaar dat ik het ook wel tijd vond worden voor dit stukje. En vanwege de zoete herinneringen.

De overzichtelijke kaart biedt een fijne afwisseling tussen vlees, vis en vega. Voor grotere of uitgebreidere trek kun je een menuutje samenstellen uit het week- of maandaanbod.
Zo smulden wij er al eens van tapas, malse, sappige, rosé gegrilde lamskoteletjes, een flinke maaltijdsalade en afgelopen weekend van een flinke moot zwaardvis en 'surf en turf'. Geen frutsels en tutsels op het bord maar wel met zorg opgemaakt. Ik kan niet anders zeggen dat het daar in de keuken op rolletjes verloopt. Goed bereidde gerechten die vlotjes op tafel staan maar waarbij je wel de kans hebt even gezellig een aperitief te drinken. En zo hebben we het graag.

Ondanks dat het een flinke ruimte betreft is het er gezellig. Comfortabele banken langs de kant, een sfeervolle verlichting zonder dat je het gevoel hebt in een donker hol te zitten.De mensen die er werken zijn bijzonder aardig, servicegericht en hebben een goed overzicht.
Met mooi weer kun je ook fijn buiten eten.
Ga je na het eten nog een concert bezoeken? Er wordt rekening mee gehouden maar uiteraard dien je het wel even van tevoren aan te geven. Reserveren is dan trouwens ook best handig.

Voor muziek, lunch en diner:

Effenaar 
Dommelstraat 2
5611 CK Eindhoven
040-2393657

Kip met venkel, rode ui, courgette en grapefruit

Nou die eerste Koningsdag hebben we goed ingeluid.  Aan die naam moet ik nog steeds wennen hoor net als aan de datum. Dat merkte ik vorige week op de markt wel. 'Volgende week geen markt he' zei Teresa terwijl ze me de ham en worstjes van Bonte Bentheimer varken overhandigde. Ik keek waarschijnlijk nogal glazig waarop ze me maar even op weg hielp. Ah op die fiets. Echt nog he-le-maal niet in mijn systeem.
Koningsdag dus. Hier in Tilburg werd Koninginnedag de avond ervoor altijd jubelend ingezet tijdens Tilburg Zingt. Met die traditie is uiteraard niet gebroken. Met duizenden mensen zingen of liever gezegd kwelen heeft echt iets lolligs. We voegen ons er al een paar jaar met plezier tussen mits het weer niet al te slecht is. Eén keer zijn we zo gigantisch zeiknat geregend dat we na bui nummer drie  richting kroeg sopten.

Van tevoren hapje eten werd er geopperd. Hoef je geen twee keer te zeggen natuurlijk. Maar waar? Rondom de Oude Markt viel er niks te reserveren aangezien op dertig stappen afstand het zingfestijn plaats zou vinden. De Spaarbank appte vriendin M. Goed plan, gewoon een gezellig stadscafé, niet te moeilijk, prima locatie voor een ongecompliceerde maaltijd met als bonus de heerlijke tuin. Dat werd buiten eten!
Al keuvelend verorberden we zalm met rauwe aspergesalade en een niet zo heel gezonde noordzeeschotel. Vis is toch gezond? Jazeker mits de zwemmertjes niet allemaal uit de frituur komen. Maar dat wisten we hoor en we kozen ook nog eens bewust voor deze fritto misto di mare à la Spaarbank. Bodempje leggen :-)

Na een kop koffie togen we richting zingen. We waren niet de enigen, jee het stond hutjemutje volgepakt. We wurmden onze bevallige  posturen ertussen en voor we het wisten kwèkten we uit volle borst mee. Net carnaval. Om 12 uur eindigde het festijn met het volkslied. Nog een afzakkertje in de Stadhuisstraat om het af te leren en daarna zzzzzzzzz.

En wat heeft dit nu met kip, venkel en grapefruit te maken. Niks maar ik vond het gewoon leuk om te vertellen.

Venkel en sinaasappel zijn dikke vrienden en ook kip voelt zich heel prettig bij die twee. Waarom het zoete niet eens inruilen voor een klein bittertje was mijn gedachte. Citrusfruit heeft als fijne bijkomstigheid dat het vlees mals maakt.
Bij het opdienen wat verse stukjes grapefruit erover strooien maakt het qua frisheid helemaal af.

Voor twee personen het je nodig:

2 kippenbouten - 1 rode grapefruit -  1 grote rode ui - 1 venkel - halve courgette - 5 kleine takjes tijm - halve rode peper - peper en zout - 1/2 tl gemalen venkelzaad - 30 gram roomboter - 2 el olijfolie

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 175 graden.

Wrijf de bouten in met zout, peper en gemalen venkelzaad. Verhit boter en olie en bak het duo om en om bruin.

Snijd de venkel in dikke plakken, doe hetzelfde met de rode ui en courgette. Pepertje in keine ringetjes.
Haal de kip uit de pan en drapeer ze in een ovenschaal.
Bak in dezelfde pan fluks venkel en rode ui aan. Hooguit 2 minuutjes. Schep het over de kip en leg de courgette, tijm en rode peperringetjes erbij.

Blus het bakvet af met het sap van een halve grapefruit. Even doorroeren en over de kip plus groente gieten.
Dek af met alufolie en schuif een half uur de oven in. Verwijder dan de folie en bak nog 15 à 20 minuten. De baktijd is wel afhankelijk van je eigen oven dus check regelmatig!

Schil de andere helft van de grapefruit dik. Die witte stukjes willen we niet. Het vruchtvlees in stukjes verdelen en vlak voordat je de ovenschaal op tafel zet erover strooien.

Gebakken aardappels erbij, nog wat sla of wat ook lekker is dat laatste kwartiertje een paar gehalveerde tomaten in de ovenschaal erbij leggen.

Winterwalk 2014 op landgoed De Utrecht en uitrusten 'In den Bockenreyder'

Op een klein kwartiertje rijden van ons stulpje ligt Landgoed 'De Utrecht' . een gebied van zo'n 2500 hectare waar het heerlijk wandelen en fietsen is. In 1898 begon levensverzekeringsmaatschappij Utrecht met het ontginnen van de heidevelden. Zo ontstond er 1800 hectare bos en 600 hectare landbouwgrond. Daarnaast bleef er 400 hectare van het oorspronkelijke natuurgebied behouden.
Dit maakt De Utrecht heel divers. Zo loop je langs weilanden, dan door het dennenbos, doen je voeten beukenbladeren ritselen, spring je over een slootje omdat het pad toch anders loopt dan je in gedachte had, prut je door de modder en geniet je van uitbundige kleuren van de rhododendrons. Vogelgeluiden lokken je naar het ven en De Herdgang waar de Reusel meandert is immer van een sprookjesachtige pracht.
In welk seizoen je hier ook je kilometers maakt, het is altijd de moeite waard.

En aan het eind van je tocht wacht 'In den Bockenreyder' , een herberg gelegen in buurtschap Dun.
Beroemd in Tilburg en omstreken vanwege zijn flink uit de kluiten gewassen uitsmijters. Hierna hoef je voorlopig  niets meer te eten. Het bestaat al ruim tachtig jaar maar eigenlijk al veel en veel langer. Al wilde je er toen niet gezien worden, het werd bevolkt door duistere lieden, de bokkenrijders. Een stelletje boeven die misbruik maakten van de goedgelovigheid van de mensen in die tijd. Het volksgeloof wilde dat bokkenrijders geesten waren die op bokken door de lucht reden.
Tegenwoordig is er geen bok meer te bekennen, wel ezel Dries. En zeker op zondag zit het stampvol mensen. Op het grote terras is vaak geen plekje meer vrij maar gelukkig bieden staantafels uitkomst en anders zoek je maar een plekje op een boomstam of iets dergelijks. Gemoedelijk en gastvrij dat zijn ze hier. Het is net of een glas Leffe hier beter smaakt als elders.

Hier waren wij afgelopen zaterdag te vinden. Tien vrienden en vriendinnen die ieder jaar na de feestdagen een dag bij elkaar komen om te wandelen dus en natuurlijk samen te eten. Dit jaar was het weer in huize Eetlust te doen. Nadat een ieder zijn meegebrachte etenswaar op de daarvoor bestemde plekken had neergezet, er een bakske leut was gedronken vertrokken we Landgoed Utrecht waarts voor een fijne wandeling vol gebabbel en geklets.
De inspanning werd beloond met de genoemde Leffe om vervolgens weer naar Tilburg te vertrekken waar we de dag verder luister bijzetten met een glas bubbels en een rondje amuse op basis van makreel en gerookte kip van M&M. Altijd leuk om vrienden samen te zien keutelen in de keuken. Voortreffelijke combi trouwens makreel en doperwtenpuree met munt. Wat dat betreft heb ik voorlopig weer wat receptjes om hier neer te zetten.
De afdeling Houten schotelde ons een Ottolenghi creatie voor. Venkeltaart met parmezaan en kruimeldeeg. Goddelijk! Onze in België woonachtige vrienden verrasten ons met een witte gazpacho. Deze koude soep met amandelen en witte druiven straalde je zomers tegemoet.
Onze bijdrage was het stoofpotje met paprika en chorizo samen met wat rijst en een salade met rode kool, appel, wortel en nog zo wat.
Om voorts in stijl af te sluiten met waanzinnig lekker home made koffieijs en sorbet van fruit uit eigen tuin van F&J.
Wat een genot om vrienden te hebben die ook houden van koken en eten haha! Een heerlijke dag was het weer. Moe maar zeer voldaan rolden we ons bedje in.
Volgend jaar naar Waalre!

En nu willen jullie graag foto's zien he van al dat gefrats? Voor aardige plaatjes moeten we maar gaan zomerwalken, is er tenminste fatsoenlijk licht tot onze beschikking. Nu doet het alle met liefde bereidde creaties geen recht en dat vind ik ook weer zonde.

Ben je in de buurt? Houd je van wandelen?
Ga dan zeker eens naar:

'In den Bockenreyder'
Dunsedijk 3
5085 ND Esbeek

Landgoed De Utrecht

Hartverwarmend Sarban

Het is een beetje thuiskomen bij Wali en Ahmad Alizadah en hun team. Eten bij Afghaans restaurant Sarban stond al een eeuwigheid op mijn lijstje maar zoals het zo vaak gaat, het kwam er maar niet van. Een eerste poging tot reserveren mislukte aangezien ze gesloten waren wegens een ongetwijfeld welverdiende vakantie.
Gisteren echter op de eerste dag van december met de jubelende verhalen in ons achterhoofd koersten we Sarbanwaarts.  Rillend van de kou stapten we binnen waar we hartelijk welkom werden geheten en naar ons gezellige hoekje werden begeleid.
De enige tijd waarop we nog terecht konden was 20.00 uur, gezien het aantal tafels (ongeveer 15) en de populariteit niet echt een verrassing. Sarban draait namelijk uitstekend.
Eenmaal voorzien van een drankje kwam de kaart ter tafel. De Afghaanse keuken was mij totaal onbekend, naar kruiden, specerijen, geuren kon ik slechts raden. Hoe fijn is het dan om een gedegen uitleg te krijgen over de gerechten die op tafel komen waarbij uiteraard niet alle geheimen verklapt worden.
Wij kozen voor het kennismakingsmenu, de manier om in - en overzicht te krijgen van iets wat nieuw en onbekend is.

Eens kijken of ik alles onthouden heb. Het voorgerecht bestond uit:
Deqan kofte tokhm zijn licht gekruide vegaburgertjes van onder andere gele split - en kikkererwten, het valt onder de noemer streetfood. Luchtig, een zweempje munt, de afdeling hapt zo heerlijk weg.
Wat ook onder de noemer streetfood valt  zijn maïskolfjes die door een vrij pittig beslagje zijn gehaald en vervolgens gefrituurd. Het laat een klein brandertje na. De frisse herderssalade helpt eventuele brandjes blussen.
Mantou zijn gestoomde deegkussentjes met gehakt en ui met een topping van tomatensaus en kwark. Hiervan wil ik eigenlijk het recept, waanzinnig lekker. Het is gekruid maar tevens licht en fris van smaak.

Na een klein pauze waarin we nagenoten van al dit nieuws verscheen de volgende proeverij.
Twee soorten rijst waarbij de een heel mild en vrij neutraal is, prima begeleider bij alle kruidige complexiteit. Van kermis in je mond houden nu eenmaal weinigen. Qabelie pelauw is een rijke rijstvariant, een gerecht dat gemaakt wordt bij feestelijke gelegenheden, het is voorzien van amandelen, rozijnen, wortel en pistachenoten. In de rijst zitten stukjes lamsvlees.
Wat ook veel mmmmgeluiden ontlokte: raane morg, kipkarbonade uit de oven, flink gekruid waarbij het onder druk de oven in gaat zodat het vlees niet van buitenaf maar van binnenuit gaart  waardoor alle sappen bewaard blijven, het vlees mals is doortrokken van een divers smakenpalet.
Qorme gosala is kalfsvlees in een gele saus, een kruidig gerecht wat een beetje aan een curry doet denken.
Daarbij diverse groentegerechtjes als aubergine uit de oven met kwark, gestoofde spinazie waarbij ik de kruiden niet thuis kon brengen, aardappeltjes in een saus met ondermeer kurkuma (denk ik, vermoed ik), een kleine friszure salade van tomaat en rode ui en knapperige bloemkoolroosjes in een tomatensaus

Hebben jullie al trek? Maar we zijn er nog niet. We sloten uiteraard af met een dessert. Twee huisgemaakte bolletjes ijs, de één met afghaanse pistachenoten en kardemom, de ander met vijgen en gedroogde rozenblaadjes begeleid door wat noten en gedroogd fruit.
Zoals jullie weten ben ik geen zoetekauw maar dit hapte ook ik 1,2,3 weg.
Als aller,allerlaatste een kop loeihete koffie, ook alweer een verademing als je zo vaak een lauwwarm kopje voor je neus krijgt.

Zijn de verwachtingen waargemaakt? Jazeker! Waarmee kun je de afghaanse keuken vergelijken? Mijn lichte angst was hoeveelheden koriander omdat ik dat zoals u weet écht maar dan ook écht niet lekker vind. Gelukkig was dat niet het geval. Kurkuma, kardemom, kaneel, munt, knoflook, saffraan plus mij onbekende kruiden zorgen voor een kruidige maar perfecte balans. Het is niet te pittig maar ook zeker niet vlak. Er danst wat rond op je smaakpapillen! Een beetje India, een beetje Turkije, een beetje Marokko...iedereen haalt er wel wat uit maar eigenlijk is het niet te vergelijken.
Wat waren we kwijt? Rond de 160 euro voor ons vieren inclusief wijn, water, koffie. Een zeer goede prijs/kwaliteitsverhouding in mijn ogen
Nog iets te klagen? Nee, sorry, kan niks bedenken.

Foto's.. tja... hadden we kunnen doen... hebben we niet gedaan.. niet aan gedacht.. te druk met genieten.

Samen eten, samen delen. samen proeven, samen genieten. Dat is wat je hier doet. De gastvrijheid is in mijn ogen bijna ongekend, je bent hier geen gast, je bent hier familie.

Afghaans restaurant Sarban
Besterdring 2
5014 HL Tilburg
013-5353567

Kunstproeven in Stein met een Limburgs plènkse tot besluit bij brouwerij De Fontein

Proeven, smaken en texturen beleven, ondervinden, ontwikkelen, ontdekken. Kleuren samenstellen, op elkaar afstemmen, contrasten en spanningsbogen creëren. Ervaringen zowel positief als negatief opslaan in je geheugen. Delen met anderen, presenteren aan je omgeving.
Zie hoe kunst en eten in elkaar overvloeien. Gisteren mocht ik het weer eens meemaken, oogstrelend, aansprekend, confronterend,  emoties wakker schuddend, dat is in een notendop kunst voor mij.

Samen met een vriendin, die van de Waalrese mosterdsoep, bracht ik een bezoek aan Galerie Kunstproeven in Stein van Liliane Konings en Josine Meulenberg. Liliane ken ik inmiddels al heel wat jaren, we komen elkaar tegen op feestjes en we wandelen ieder jaar ergens na Kerst en Oud en Nieuw met nog een stel anderen een aardig tochtje om vervolgens met zijn allen te genieten van een heerlijk door onszelf bereid diner.
In de galerie maak je kennis met het werk van kunstenaars met verschillende achtergronden en die verschillende technieken gebruiken , van schilderijen tot keramiek, beelden, sieraden, textiel, combinatie van technieken, het hele scala. Ook verkopen ze kunstkaarten, boeken en prachtige kaarsen die gemaakt zijn van was van oude kerkkaarsen, erg leuk en bijzonder om cadeau te geven. Kunstproeven is een laagdrempelige galerie, voor praktisch iedere beurs is er wat te vinden.
Zelf was ik zeer gecharmeerd van servetringen, gemaakt van oud zilveren vorken. Deze servetringen worden gemaakt door een man die het vak van kunstsmid weer heeft opgepakt.

In het weekend van 15-16 september start een nieuwe expositie die de foodies, de lekkerbekken zeker aan zal spreken 'Kunstproeven aan Tafel'.  Kunstenaars worden al eeuwenlang geïnspireerd door eten, koks halen inspiratie uit de kunst, het beste van twee werelden verenigd.
De expositie duurt tot 25 november, ben je in de buurt loop dan zeker even binnen, dat vindt Liliane gezellig!
Daarnaast kun je in Stein en omgeving heerlijk wandelen, met de prachtige herfstkleuren in het verschiet een goede reden er een dagtochtje van te maken.

Nadat we een aantal gezellige uren bij Liliane doorgebracht hadden, behalve kunstproeven werd er natuurlijk ook ouderwets bijgebabbeld en gekletst, laat dat maar aan deze 3 vrouwen over, gingen mevrouw Waalre en ik nog een kort wandelingetje ondernemen naar Brouwerij De Fontein.
Vele dorpen en steden hadden vroeger een eigen brouwerij, soms ook wel meerderen en in Stein was het niet anders. De brouwerij van vroeger is niet meer, de poorten werden gesloten in 1915 maar niet al te ver er vandaan is de huidige brouwerij verrezen. Bijzondere bieren brouwen ze er zoals de Euleteul op basis van vlierbloesem. Het is mogelijk er een rondleiding te volgen en ook proeverijen en andere activiteiten behoren tot de mogelijkheden. Daar hadden wij gisteren allemaal geen tijd meer voor. Op het grote terras  in de warme zon genoten we van een wijntje, een biertje en een heerlijk Limburgs plènkse. Roggebrood, spek, zure zult, gerookte ham, kaas en meer lekkers. Een prima plekje om te vertoeven. Door het prachtige weer was het erg druk, wellicht iets te druk voor de 2 meisjes die het hele terras onder hun hoede hadden. Maar goed, we zaten er heerlijk op deze zomerse zaterdag. Anderhalf uur rijden van Tilburg en je schiet meteen in de vakantiemodus!

Galerie Kunstproeven
Kruisstraat 7
6171 GC Stein

Brouwerij De Fontein
Ondergenhousweg 15
6171 GW Stein

Geen hemelbestormers bij De Bisschop, toch fijne avond

Moeder had besloten om op 2e Paasdag nu eens niet te koken maar de benen te strekken onder andermans tafel. Met een hectische week achter de rug vond ik dat gaspitten, oven en vooral wijzelf even rust verdienden.
Over De Bisschop in Tilburg had ik al verschillende enthousiaste verhalen gehoord en het leek me een goede gelegenheid hier de avond door te brengen.  Vol vertrouwen fietsten we, gehuld in winterjas en met handschoenen aan, door de natte en koude avond naar het centrum.

Het restaurant, met ongeveer 15 tafels, was behoorlijk gevuld en in het half uur na ons verschenen er meer gasten. Altijd een goed teken. We werden vlot voorzien van de kaart en een aperitief. De amuse van Hollandse garnaaltjes was lekker fris.

De eerste gang bestond uit krokant gebakken zeebaars op een salade van gepofte aardappel, tomaat, feta met pompoenschuim. De zeebaars was goed gebakken maar niet krokant. En pompoenschuim die naar opgeklopte ongezoete slagroom smaakt? Eens even bij de dochter proeven, iets meer op smaak, ergens in de verte een hint van pompoen. Geen succesnummer dit. Ook vreemd dat dochter en zoon een ijsbergsalade kregen en ik een andere. Was het op? Ijsbergsla...jongens...We kregen de indruk dat er meer gasten waren dan verwacht waardoor ze enkele ingrediënten tekort kwamen.

We vervolgen met een lamsrack met  portsaus. Sappig vlees, mag iets meer rosé zijn, maar prima op smaak.  In de saus lag een schep couscous, daar is niks mis mee maar qua opmaak ziet het er niet erg opwindend uit. Scheidt saus en couscous, beetje kleur erbij en de hele boel ziet er al een stuk beter uit.Maar goed, de smaken klopten en gaf na de eerste gang hoop.

Eindelijk begint de hoerastemming er in te sluipen met een perfect gebakken heilbot en uitstekende scampi's. Nu zien we toch een stukje hemel, wat een mooi stukje vis. Niks meer aan doen, niks meer over zeggen, even nagenieten.

Wel een dessert of niet een dessert that was the question. Dochter haakt af, wij zetten door. Voor mij een hele prestatie aangezien ik niet, zoals velen van jullie inmiddels wel weten, zo van de zoete toeten ben maar meestal mijn toevlucht neem tot kaas of een lekkere koffie. Het champagnetaartje van bosvruchten klinkt echter zo verleidelijk daar zeg ik geen nee tegen. Erbij een loempiaatje gevuld met aardbeien plus een bolletje mooi lichtzuur yoghurtijs. Het loempiaatje nog mooi krokant wat al een hele prestatie is,meestal zijn ze al zompig voor ze de tafel hebben bereikt. Het taartje of was het nu bavarois, heeft precies die frisheid van bosvruchten en is gelukkig niet te zoet. Al met al een harmonieus dessert; lichtzuur, fris, zoet met krokant.

Na een kop koffie wandelen we de inmiddels droge avond weer in. Enigszins in de war zijn we, de verwachtingen zijn niet helemaal waargemaakt en toch hebben we een fijne avond gehad.
Over de gastvrijheid niets dan lof, het is er gemoedelijk, het uitserveren verloopt uitstekend. De pauzes tussen de gangen waren perfect dus wat dat betreft loopt de keuken op rolletjes. Maar die missertjes, die wringen een beetje, het is in contrast met de enthousiaste verhalen. Was het wellicht toch drukker dan verwacht waardoor men wat steken liet vallen? Ik weet het niet maar ga zeker nog eens terug op een iets rustiger tijdstip, even kijken of dat verschil uitmaakt.

 De Bisschop
Heuvelstraat 122
5038 AH Tilburg

Naschrift:
De Bisschop heeft na negen jaar op 1 oktober 2012 de deuren gesloten.

Geslaagde avond bij Het Huys van Voskens in Tilburg

In vroegere dagen was het Huys van Voskens een café,; café de Roskam maar in de volksmond bekend als Voskens. In 1797 bouwde Adrianes Voskens er een boerderij annex uitspanning. Die boerderij brandde  af in 1908 waarna er het huidige café werd gebouwd.. Met een leeftijd van ruim twee eeuwen is café Voskens het oudste café van Tilburg. Was het in vroegere tijden een pleisterplaats voor voerlui, boeren en handelaren, na 1940 werd het de thuisbasis voor een studentenvereniging van de R.K. Leergangen. Vanaf de jaren vijftig vonden de Tilburgse intellectuelen hun weg naar dit café. Tegenwoordig is het dus een restaurant waar je goed kunt eten in een ongedwongen sfeer. Voor een woensdagavond was het aardig gevuld, mede ook door de aanwezigheid van een aantal mannen die aan het koken waren in bijbehorende kookstudio 'De Contente Mens' en erg trots waren op hun creaties.

Wij genoten van een viergangenmenu bestaande uit prima gegaarde gamba's in een lichte kerrieboter met een vleug knoflook. Er is bijna niets zo lekker als de saus opdeppen met een stuk brood. Goed begin dus.
Met een licht gebonden rode uiensoep voor mij en een pommodorisoep voor mijn tafelgenoot vervolgden wij onze weg. Prima op smaak en gelukkig was de uiensoep niet overladen met een laag kaas wat ik overigens best wel kan waarderen maar niet als het een tussengerecht betreft.
Het allerbeste moest nog komen, een  angussteak die wij allebei graag medium rare op ons bord wilden zien en ja hoor we zagen het, hoera. Begeleid door een voortreffelijke krachtige, aardse morieljesaus. Daar word je bijna lyrisch van. Ook het spiegeltje bietenmousse, de aardappelpuree met daarom een blokje biet, oerwortel met sesam, en het romanescoroosje voldeden prima.
Alleen voortaan de romanesco niet meer aan de bediening meegeven als zijnde spitskool.....

We eindigden met een bordje boerenkaas met bananenbrood en compote van rode ui, ja, tja, dat vonden we wat minder geslaagd. Het bananenbrood en de uiencompote waren niet in balans met de kloosterkaas, brie en taleggio. Het ene te zoet en banaan en kaas....de uiencompote had juist iets gezoet moeten worden.
Daarnaast heeft Nederland zelf zulke mooie kazen, maak daar eens een combinatie van denk ik dan in plaats van die eeuwige brie.
Dat was met 3,50 voor een fles tafelwater dan ook het enige minpunt.
Een viergangenmenu voor 29,95 p.p, ik vind het keurig, prijs en kwaliteit verhouden zich prima tot elkaar.
Al met al een geslaagde avond!

Het Huys van Voskens
Heuvel 5
5038 CN Tilburg
013-5439818

Lunchen bij 't Kleijn Geluck in Son, het dorp van mijn jeugd

Al vele jaren is het traditie om rond de verjaardag van mijn ouders met de familie op een zondagmiddag te lunchen bij restaurant 't Kleijn Geluck - De huiskamer van Son en Breugel.
Waarom in Son denken jullie nu en misschien ook wel waar ligt dat in vredesnaam. Son en Breugel, met ruim 15000 inwoners,  ligt tegenwoordig praktisch aan Eindhoven vastgeplakt en ik heb er een deel van mijn jeugd doorgebracht en wel van mijn 8e tot mijn 18e.


Pas aan het begin van de 20e eeuw kwam de bevolkingsgroei op gang doordat de Sonse Heide ontgonnen werd waarvoor extra arbeiders nodig waren. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog vonden  er luchtlandingen plaats. Doel was, om als onderdeel van operatie Market Garden, de brug over het Wilhelminakanaal te veroveren. Dat mislukte omdat de Duitsers de brug opbliezen. Voor die nieuwe brug over het kanaal heb ik vele jaren later heel wat keren moeten wachten omdat er vrachtboten doorheen moesten. En nee met verhaal 'De brug stond open' hoefden wij echt niet aan te komen zeilen op de middelbare school.
Vanaf de jaren '60 ontwikkelde Son zich van boerendorp tot forensendorp, veel Philipswerknemers vestigden zich hier, En zo kwam ook ik hier met mijn ouders in 1973 terecht.
Er heerlijk kunnen spelen in de bossen, in de winter schaatsen op de Dommel, sleetje rijden op de Sonse Bergen, buiten rolschaatsen, verstoppertje spelen en tennissen op straat met de vriendjes en vriendinnetjes. Het was wat dat betreft een heerlijke onbezorgde jeugd.
Na het eindexamen vertrok ik met mijn hebben en houden naar Tilburg om me te nestelen in een studentenhuis.

Mijn moeder is helaas alweer 10 jaar geleden overleden, mijn vader woont inmiddels ook al een jaar of 6 niet meer in Son maar vanwege de nostalgie komen we nog steeds 1x per jaar samen in dit restaurant.
De persoonlijke en ongedwongen sfeer maakt dat het daadwerkelijk een huiskamergevoel geeft. Denk hierbij niet aan  perzische tapijten en donkerbruine balken, het restaurant heeft een sfeervolle, moderne uitstraling met als ik goed geteld heb een tafel of 8 maar dat kunnen er normaal ook wel wat meer zijn aangezien er gisteren drie families aan het lunchen waren. Wij waren niet de enige die er gereserveerd hadden voor een familie lunch!

De amuse was een heerlijk knolselderijsoepje met een salade van ossestaart waarop schuim van knolselderij. Een goed begin.
Het viergangen keuzemenu bestond uit garnalen omwikkeld met noodles, geserveerd op currygroenten met saus van limoen en soja of kalfsrosbief met een truffelroereitje, salade van bloemkool en truffelmayonaise.
Vervolgens was er de keus uit romige soep van schorseneren, honing en roquefort of bouillon van gerookte eend met bosui en bieslook.
En met de keus tussen gebakken scholfilet met wortelrisotto en saus van bleekselderijj en gebraden konijnfilet gevuld met pruimen en monchou met romige groene kool en saus van bosbessen is volgens mij niks mis.
Tot slot het dessert: parfait van bitterkoekjes met gemarineerde sinaasappel of chocoladebavarois gecombineerd met cappuccinoroomijs

 Ik koos voor de kalfsrosbief, schorsenerensoep, de konijnfilet en de parfait van bitterkoekjes. Wat mij betreft sprong de schorsenerensoep er bovenuit, het zoetige van zowel schorseneer als honing met daarachter de roquefort die overigens niet overheerste, het haalde heel mooi dat zoetje omhoog. 'k Had eigenlijk het recept moeten vragen realiseer ik me nu maar zelf het experiment aangaan is wellicht ook helemaal niet verkeerd.
De kalfsrosbief was mooi rosé, lekker mals, perfect eitje maar de bloemkool had wat mij betreft iets straffer aangemaakt mogen worden.
Ach en het konijntje, heel mooi bereid en prima in smaakbalans met de romige groene kool, lees mousseline met groene kool erdoor, een puik gerecht.
Ik ben niet zo'n dessertmens maar bitterkoekjes vind ik wel erg smakelijk en dat was deze parfait met zijn subtiele bitterkoekjessmaak ook. De sinaasappel erbij was gewoon lekker fris.

Over de andere gerechten kan ik niet oordelen maar ik heb de disgenoten niet horen mopperen, er zijn geen volle borden terug gegaan, de complimenten vlogen in het rond dus ik ga er vanuit dat zij ook genoten hebben.
Het was een zeer geslaagde middag en ik hoop dat we deze jaarlijkse familielunch nog vele jaren mogen herhalen.