donderdag 14 augustus 2014

Over Tomatillo verde uit eigen tuin plus recept Salsa Verde

Een half jaar geleden alweer duwde ik wat zaadjes van de tomatillo verde in zaaigrond.  Mijn nieuwsgierigheid was groot want op Pinterest kwam ik allerlei recepten tegen met deze vrucht. Ik had er wel al van gehoord maar ben ze nooit ergens tegengekomen. Geen flauw idee dus hoe ze smaken maar de beschrijving 'lichtzuur' beviel me wel.
Al snuffelend bij Tomatenzaden ontdekte ik ze. Nieuw in het assortiment. Hebben!

De naam tomatillo doet vermoeden dat het een tomatensoort is maar dat is niet zo. De Physalis philadelphica, want zo heet ie officieel, komt net als de tomaat wel uit de nachtschadefamilie. Hier in Nederland is de lampionplant een bekende physalissoort. En wat te denken van de kaapse bes, die oranje vruchtjes die jarenlang bij ieder dessert het bord sierden. Die clan dus.
Waarschijnlijk komt deze eenjarige plant oorspronkelijk uit het hoogland van Mexico en Guatamala. Tegenwoordig worden ze zowel in de VS, Midden-Amerika, Azië, Zuid-Afrika en Australië gekweekt. Het zijn dankbare planten. Als ze het naar hun zin hebben, word je per plant beloond met tientallen vruchten.



De zaadjes werden plantjes en groeiden binnenshuis uit tot slungels die al snel een satéprikker nodig hadden om stevig met de voeten in de aarde te kunnen blijven staan. Een beetje balans in je jonge tomatilloleven is nooit weg. Stabiliteit hebben we allemaal nodig, de tomatillo dus ook.
Lengende dagen, krachtigere zon. De jonge spruiten kregen een groter huis, verhuisden nogmaals om uiteindelijk in een flink formaat pot liefdevol op het terras geschoven te worden.




En nu zijn ze zo'n 180 cm hoog, met allerlei uitwaaiende armen. Wild type, dat kun je wel zeggen. Na een explosie van gele bloemetjes zitten ze nu bomvol perkamentachtige lampionnetjes. Daarin groeien de tomatillos. Vorige week toen de snelle Jelles  bijna uit hun jas knapten, plukte ik de eerste zes.
Jasje uit en daar lagen ze te stralen, mijn groene vriendjes. Plakkerige groene vriendjes. Want dat doen ze! Even goed wassen voor je ze gebruikt.



En hoe smaken ze ?
Rauw vind ik de vergelijking met een lichtzure appel aardig in de buurt komen, wel minder sappig. Dat worden ze door ze te roosteren waarna de smaak in mijn beleving een beetje richting gele pruim gaat. Zo eentje die nog net niet helemaal rijp is en er altijd een zuurtje doorheen glimmert.

Wat doen we ermee?

Om te beginnen salsaaaaa! Het zijn weer van die momenten dat ik het bijna jammer vind dat ik verse koriander niet te pruimen vind. Want tja, the original mag ik het dan niet noemen. Verde is verde, groen is groen, peterselie gaat erin.
De zes tomatillos heb ik even in een koesterend warm waterbadje gelegd.
Uit de tuin haalde ik een sweet serrano. Da's een peper en daar vertel ik binnenkort weer van alles over. Een pittig peperig blogje wordt dat want echt, de pepers vliegen ons hier straks om de oren.



Men neme:

6 tomatillos - 2 groene jalapeño pepers of 1 jalapeno en 1 sweet serrano - 2 tenen knoflook - 1 limoen - 1/2 ui - 3 el gehakte peterselie of koriander
Ja ik weet het op de foto liggen meer pepers en extra knoflooktenen maar dat was een beetje teveel dus heb ik uiteindelijk de aangegeven hoeveelheid gebruikt.


De oven voorverwarmen op 220 graden. De tomatillos legde ik met de sweet serranopeper, een groene jalapeño en twee tenen knoflook in een bakblik. Wat olijfolie erdoor husselen en vervolgens 10-15 minuten roosteren in de oven.

Zodra de tomatillos zacht zijn de bak eruit halen, afdekken met alufolie en af laten koelen.

Snipper een halve ui en hak een half bosje peterselie of koriander tot je ongeveer 3 el hebt. Hoeft niet fijn aangezien het toch verpletterd wordt door de blender.

Trek de schil van de pepers. Halveer de pepers en verwijder het zaad grotendeels. Proef even een klein stukje van de peper om de pittigheid te testen. Bepaal aan de hand daarvan hoeveel zaadjes je extra in de salsa wil. Dit is echt zo persoonlijk. Kan er niets anders van maken dan 'Proef!'

Snijd de tomatillos in vieren en doe ze samen met de pepers in de blender. Knijp er de geroosterde teentjes knoflook boven uit. Giet er een eetlepel limoensap bij en zet de blender aan. Even kort blenderen om dan de ui en peterselie bij te stoppen. Machine weer aan tot de saus heerlijk groen is. En dat gaat vlot.
Op smaak maken met een paar korrels zout.



In een afgesloten pot minstens een week houdbaar in de koelkast.

Heerlijk bij, lekker origineel, nachos. En bij mosselen ontdekten we gisteren. Op friet! Ook een geweldige combi.Gegrild vlees en bij vis.Door de chili en bij ja waarbij niet. Pittig en fris tegelijk. En die pittigheid bepaal je natuurlijk helemaal zelf.

Nu snap ik dat je denkt 'Wat heb ik hieraan? Geen tomatillo in de buurt te bekennen!'
Sla deze post op, bestel in het najaar een zakje zaad bij bijvoorbeeld bovengenoemde Tomatenzaden.nl en volgend jaar heb jij ook tomatillos. Verder hoorde ik dat Turkse winkels ze nog wel eens schijnen te hebben. Heb het zelf nooit gezien maar goed, misschien heb je mazzel.
Daarnaast kun je de tomatillo eventueel vervangen door groene tomaten, dat wordt ook wel gedaan maar is natuurlijk niet het echte spul he!

Er hangen er nog heel wat te rijpen dus voorlopig blijf ik nog lekker in de tomatillomood!


vrijdag 8 augustus 2014

Gevulde omelet met roerbakgroente en garnalen

In huize Eetlust hebben we meerdere emailadressen. Slaat nergens meer op aangezien ik voornamelijk gmail gebruik en de husband communiceert via zijn werkmail.
Maar ooit, in een grijs internetverleden toen email het nieuwste van het nieuwste was maakten we een gezamenlijk adres aan. Je opende en beantwoordde mail nog via Outlook. Een aantal jaren later met de aanschaf van een nieuwe computer bleek dat je zo'n ding aardig kaal opgeleverd kreeg en was Outlook verdwenen. Op zoek naar een vervanger en ach daar was Incredimail, wat gezellig met vrolijke achtergrondjes en aardige plaatjes om de boel mee op te fleuren.
Ofschoon je na een tijdje het gevoel krijgt in een poeziealbum te zitten, je geen fluit doet met animaties laat je het programma maar zitten. Het staat er toch op, het werkt en  afijn gemak dient de mens.

Goed, op dat adres komen nog wat zakelijke dingen binnen en mail van mensen die de andere mailadressen niet hebben. Een aantal dagen geleden wilde ik daar wat dringende post uitvissen. Virusmelding! Wat?? Mijn immer alerte AVG maakte er korte metten mee. Fijn, dank je AVG. Mail openen.. niks. Herstarten... niks. Paar uur later.. niks. Donderwolken pakken samen boven mijn hoofd.
Grote vriend Google brengt me naar een forum waar ik allerlei mensen tref met stoom uit de oren. Geluk bij een ongeluk, ik ben dus niet de enige. Blijkt de fout niet bij Incredimail te zitten maar bij AVG. Op fora vind je nuttige info maar ik ben altijd erg voorzichtig met het zomaar opvolgen van adviezen. Voor je het weet kun je terug naar fabrieksinstellingen, dat moeten we niet hebben.

Om een lang verhaal kort te maken, AVG bood zelf de juiste oplossing en ja hoor daar kwamen de mailtjes binnen rollen. Wat een gedoe weer. Zoveel kostbare tijd verloren. Om te koken en testen bijvoorbeeld. Nou, die zin was me vergaan. En dan grijpen we terug op een ouwe gouwe. Ei! Omelet bakken, vullen met roerbakgroente, uit een zakje ja. Je denkt toch niet dat ik met net opgeloste donderwolken ga sta snijden he. Om er een klein feestelijk tintje aan te geven bak ik er nog wat heerlijke garnalen bij.

Morgen is er weer een dag.



Je hebt nodig voor 2 personen:

4 eieren - tl sojasaus om de eieren los te kloppen - zak roerbakgroente van 600 gram - 1 rode peper - stuk of 12 grote garnalen - 2 el sojasaus - 1/2 el vissaus - 1 tl sesamolie - 1el rijstazijn - zwarte peper - gembersiroop -zout -olie of boter

Zo maak je het:

Pel de garnalen en verwijder het darmkanaaltje door een inkeping over de rug te maken. Je kunt het er nu met de punt van je mes of wat ook handig is, met een sateprikker uittrekken.

Marineer de garnalen een kwartiertje in een marinade van 2 el sojasaus. 1/2 el vissaus, 1 tl sesamolie en 1 el rijstazijn.

Klop de eieren luchtig met een tl sojasaus en een paar druppels water. Breng op smaak met flink wat zwarte peper en een klein beetje zout.
Halveer de rode peper, verwijder zaadlijsten en hak de peper in ringetjes. Roer dit door het eimengsel.
Bak twee omeletten in olie of boter op middelmatig vuur. Laat de bovenkant stollen, flip even snel om, tel tot 10 en haal het er uit. Houd warm onder alufolie.

Terwijl je de omeletten aan het bakken bent verhit je ook meteen olie in een wok. Trek die zak groente open en roerbak de groente met een scheutje sojasaus, gembersiroop, wat zout, peper. Schuif de groente aan de kant.
Haal de garnalen uit de marinade en bak nu razendsnel de garnalen in een minuut of drie gaar. Zo blijven ze lekker sappig.
Je kunt nog een beetje marinade toevoegen maar nodig is het niet. Wel lekker.

Leg op ieder bord een omelet, verdeel de groente over een helft, garnalen erop, dubbelklappen en klaar is de maaltijd.

Ook geschikt als lunch natuurlijk!


dinsdag 5 augustus 2014

Eenvoudige salade van sperziebonen en ui met mosterddressing

Sperziebonen staan met de regelmaat van de klok bij ons op tafel. Dat is altijd zo geweest, ook vroeger al toen ik nog gewoon bij mijn ouders woonde. Mijn opa, je weet wel die met die enorme moestuin, voorzag ons van zakken vol sperzie - en tuinbonen. En mijn tante en zijn zussen en broers en de halve buurt vrees ik.Fijn hoor zo'n hobby. Het resulteerde wel in wat gezucht aan onze zijde. Alweer bonen.
Ik verdenk mijn moeder ervan dat zij de buren ook gul voorzag van haar vaders goede gaven. Er viel met ons drietjes ook niet tegenop te eten.
Opa en oma ja die aten gewoon wat de moestuin gedurende de seizoenen schonk. Tegenwoordig weer heel hip en trendy. Nu is het aanbod ook wel een stuk groter of beter gezegd, opa zaaide gewoon wat hij weer van thuis kende en voor nieuwerwetse fratsen was niet veel plaats. Twee keer per jaar naar 'De Chinees' was al vreselijk exotisch.
Je begrijpt, er is een tijd geweest dat die bonen me behoorlijk de neus uit kwamen maar met het verstrijken van de jaren verdween ook de aversie.
I love beans! Grote, kleine, dikke, dunne, ronde, platte, bruine, witte, rode, groene, you name it, ik eet het.

Mag ik jullie even voorstellen aan mijn opa in zijn jonge jaren? Toen al bezig met  de bonenpluk.


Zo zie je maar, het heeft er altijd in gezeten.Om opa's grote voorliefde voor sperziebonen te eren nu een salade met deze knapperige jongens. Dat moet ik oma toch wel nageven, waar ze spruiten steevast tot een afgrijselijke papperige substantie wist te koken plus een zalige nasudder van een uur of twee op de kachel waren haar sperziebonen altijd precies goed.




Je hebt nodig:

400 gram sperziebonen - 1 flinke ui - spriet of 10 bieslook - 2 el gehakte peterselie - paar takjes bonenkruid - 3 lenteuitjes - 1/2 el kappertjes -2 el rode wijnazijn - 1/2 el grove mosterd - 5 el olijfolie - zwarte peper.

Zo maak je het:

Maak de boontjes schoon door de uiteindjes eraf te snijden en eventuele draden mee te trekken.
Kook ze samen met een takje of drie bonenkruid beetgaar, spoel z daarna af in een vergiet en laat uitlekken.
Snijd de ui in flinterdunne plakken en de lenteuitjes in ringetjes.
Klop een dressing van de rode wijnazijn, mosterd, olijfolie en wat zwarte peper.

Vermeng de uitgelekte sperziebonen in een schaal met de ui, lenteui, kappertjes, 1 el peterselie, de helft van de bieslook en 3/4 van de dressing.
Hussel lekker door elkaar. Strooi de rest van de peterselie en de bieslook erover en verdeel de overgebleven dressing over de salade.
Laat een kwartiertje intrekken.

Smaakt heerlijk bij gekookte of gebakken piepers. Misstaat ook zeker niet als bijgerecht bij een bbq.



donderdag 31 juli 2014

Eten bij de Effenaar in Eindhoven

In hartje Eindhoven, op een paar minuten lopen van het station staat de Effenaar. Muziekliefhebbers kennen het vast wel. Sinds begin jaren zeventig van de vorige eeuw onlosmakelijk verbonden met de lichtstad. Gestart als jongerencentrum in een oude linnenfabriek voor hen die met een kritische houding naar het systeem keken, de politiek en eigenlijk de wereld wel eens gingen veranderen. Want die wereld jongens het was maar een grote brok ellende met zakkenvullers en oorlogszuchtig gepeupel. En die burgerlijke ouders snapten ook niets van de veranderende denkbeelden van hun kroost. Daarom de hoogste tijd voor een eigen plek.

Na een aantal jaren verschoof de focus van het typische jongerenwerk naar het vergroten van het cultuuraanbod. Toch bleef het een plaats voor jongeren met een maatschappijkritische houding. Het was in die tijd dat ik mijn eerste stappen binnen de muren van De Effenaar zette. En die eerste meters groeiden uit tot kilometers.
Het was de tijd van Ban de bom en het gebroken geweertje. Begin jaren tachtig, de werkeloosheid en daarmee ook onder de jeugd was enorm. De Koude Oorlog nog alom vertegenwoordigd, de dreiging van kernwapens, genoeg om je als 17-jarige zorgen om te maken.
Hierbij hoorde uiteraard een bijpassend uiterlijk en een voorliefde voor groepen als The Cure, The Clash, Echo and the Bunnymen, Joy Division, Talking Heads, Anne Clark en een beginnende U2.
En natuurlijk keek je met de nodige minachting neer op je top 40 minnende leeftijdsgenoten die op hun beurt grijnzend naar ons keken. 'Stelletje idioten met hun rare haar' dachten ze vast.

Hoe kreeg je je haar toch zo vroeg laatst iemand. Nou gewoon met heel veel touperen, gel, haarlak en een geurige dosis handzeep. En maar hopen dat het niet ging regenen . Dit terzijde...

Inmiddels bestaat de oude Effenaar niet meer en hebben ze een gloednieuwe muziektempel betreden maar wel op dezelfde plek. Een oude muur herinnert aan die glorieuze jaren.
En wat heeft dit allemaal met eten te maken denkt u nu. Nou, ze hebben tegenwoordig ook een restaurant en daar kun je erg leuk eten met bijbehorende gezellige prijzen.
Drie keer heb ik er inmiddels gegeten, vandaar dat ik het ook wel tijd vond worden voor dit stukje. En vanwege de zoete herinneringen.

De overzichtelijke kaart biedt een fijne afwisseling tussen vlees, vis en vega. Voor grotere of uitgebreidere trek kun je een menuutje samenstellen uit het week- of maandaanbod.
Zo smulden wij er al eens van tapas, malse, sappige, rosé gegrilde lamskoteletjes, een flinke maaltijdsalade en afgelopen weekend van een flinke moot zwaardvis en 'surf en turf'. Geen frutsels en tutsels op het bord maar wel met zorg opgemaakt. Ik kan niet anders zeggen dat het daar in de keuken op rolletjes verloopt. Goed bereidde gerechten die vlotjes op tafel staan maar waarbij je wel de kans hebt even gezellig een aperitief te drinken. En zo hebben we het graag.




Ondanks dat het een flinke ruimte betreft is het er gezellig. Comfortabele banken langs de kant, een sfeervolle verlichting zonder dat je het gevoel hebt in een donker hol te zitten.De mensen die er werken zijn bijzonder aardig, servicegericht en hebben een goed overzicht.
Met mooi weer kun je ook fijn buiten eten.
Ga je na het eten nog een concert bezoeken? Er wordt rekening mee gehouden maar uiteraard dien je het wel even van tevoren aan te geven. Reserveren is dan trouwens ook best handig.



Voor muziek, lunch en diner:

Effenaar 
Dommelstraat 2
5611 CK Eindhoven
040-2393657

dinsdag 29 juli 2014

Venkelschuitje met kruidenpuree

Terwijl Tilburg gisteren veranderde in Tilburg aan zee, Tillylake of Tilburg sur mer, zo maar wat namen die ik voorbij zag komen, lag er voor me een receptje uit de Margriet. Het blad dat mijn oma al las wat dan weer niet impliceert dat het een tijdschrift voor dames op leeftijd is. Voor ik verstrikt raak in omschrijvingen wat dat 'op leeftijd' weer mag betekenen vertel ik liever dat onze tuin in een mum van tijd veranderde in een golvende, deinende massa water. Enigszins angstvallig keek ik door de tuindeuren naar het terras of het water niet stiekempjes ons huis probeerde binnen te dringen.
Gelukkig viel het bij ons mee maar elders in de stad stonden huizen en kelders wel blank. Automobilisten strandden in tunneltjes, een parkeergarage onder een appartementencomplex liep helemaal vol. Bizar!
Of het zo gepland was bekeek ik een venkelschuitje met kruidenpuree. Handig zo'n schuitje, er dobberden heel wat rond op de Tilburgse straten. Toepasselijker kon bijna niet.

Het was ook weer eens zo'n dag dat het vuur met een gerust hart aan kon. Best lekker hoor na al die hoogzomerse gerechten met minieme inspanning.
En venkel he, een heerlijke groente is het en ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een beetje herontdekt heb. Jaren lang kwam het amper op tafel. Een 'vergeten groente' in huize Eetlust.
Maar het is in volle glorie terug op onze eettafel.

In het receptje van de Margriet wordt gorgonzola gebruikt, verrukkelijk ware het niet dat ik die kaas en alle kazen met maar een zweem van blauw aan de husband niet kan slijten. Vervangen we het toch gewoon door kruidenkaas. Zo simpel is dat. Houd je niet van kaas? Laat lekker weg, het zal zeker niet minder smaken.
Zoals gewoonlijk heb ik her en der wat veranderd maar dat mag de pret niet drukken.



Je hebt nodig voor 2 personen:

1 venkelknol - 400 gram kruimige aardappels - 75 gram rucola - 3 el fijn geknipte bieslook - 1 el gescheurde blaadjes basilicum - zout en peper - melk - 1 el smeuïge kruidenkaas - 1 el geraspte Parmezaan

Zo maak je het:

Zet de venkelknol recht neer en snijd het vanaf de steelaanzet door. Snijd nu voorzichtig het binnenste eruit zodat je twee bootjes hebt. Verwijder ook een stukje van het kontje.
Het binnenste hak je fijn.

Schil de aardappels, verdeel in ongeveer even grote stukken en kook ze gaar. Voeg vijf minuten voor de aardappels klaar zijn de fijngehakte venkel toe.
In een andere pan kook je de twee schuitjes beetgaar in een minuut of tien. Laat ze op hun kop uitlekken.

Giet de aardappels met de venkelstukjes voorzichtig af om te voorkomen dat je venkel in de gootsteen verdwijnt. Laat even uitstomen.
Stamp er een puree van met een  scheutje melk.
Roer de kruidenkaas plus Parmezaan erdoor en voeg vervolgens bieslook, basilicum en gescheurde rucola toe. Breng op smaak met zout en peper. Nog even doorwarmen.
Schep tot slot in de venkelschuitjes.

Smaakt heerlijk bij een stukje vis.

Bron van inspiratie : Margriet nummer 31/-2014