maandag 15 september 2014

Eerste editie van De Smaak Karavaan in Tilburg en Yasmin was erbij.

Author: Yasmin

Laat het eten, de drank en de sfeer je smaken; iets wat volgens de organisatoren, de karavanen, de horecaondernemers en alle medewerkers de bedoeling moest zijn. Over smaak valt uiteraard te twisten maar in mijn opinie smaakte deze allereerste editie van de Smaak Karavaan in Tilburg naar meer.

Dat het weer niet meezat, dat Tilburgers blijkbaar liever om 18.00 een GVA’tje naar binnen werken dan de hele avond door kleine hapjes en dat op momentum van een trend (lees: hamburgers) heel horeca-Brabant zich daar op stort; dat zijn punten die anders mogen een volgende keer. Maar met dat gegeven terzijde was het vooral een gezellig, rommelig, knus samenkomen van spijzen, dranken en Bourgondiërs. 

Gecombineerd met  theater, grapjes, een creatief interieur en muziek waren het de perfecte ingrediënten voor een heerlijk weekend-tijdverdrijf.

De Spoorzone is innovatief en hét cultureel gebied van 2014; maar met dat gegeven verras ik niemand in Tilburg meer. Wel gebeuren er dingen die ons verrassen in deze industriële setting als voormalig NS-werkplaats. De Smaak Karavaan is daar een van. 

Een binnen en buiten met allerlei kleine, vrolijke, rollende keukentjes met eigen specialiteiten. Denk aan Noord-Afrikaanse gehaktballetjes van Rolling Rock Kitchen, Palestijnse linzen-olijfoliesoep bij de Kleinste Soepkraam, het zelf gebrouwen Moas bier, boerenkaas in een tempurajasje met balsamico en spinazie van ‘Just Say Cheese’, pasta met gorgonzola en pecannoten bij Pastaiola en de combinatie van de dag bij BBQ Bazen ....  een Wagyu burger met een gepocheerd eitje, ganzenlever, truffel en asperge. Zeg maar even hardop ‘halleluja’ inderdaad! Ook de varkens aan spit bij Yammie waren spectaculair. Zet er een chef mét baard, staart en tatoeages achter; het plaatje is compleet eh?




Wie daar allemaal geen zin in had kon zijn of haar hart ophalen bij de wokgerechten en curry’s van Miss Mie, nacho’s en tortilla’s bij Cantina Mexicana, ICOON met geweldige bio-broodhoorntjes volgestopt met lekkers, chocolade experimenten, bijzondere tosti’s en uiteraard Brabantse worstenbroodjes. 


Of een burger want BBQkramen waren er veul maar dan heul veul.
Overduidelijk de trend van het moment;  burgers, pulled pork, spareribs, burgers, burgers en burgers. Nu kan ik zeker genieten van een hamburger op z’n tijd, begrijp me niet verkeerd (met geitenkaas, bacon, appel en augurk bijvoorbeeld, of met blauwe kaas en portobello, of met rode uien compote en truffelkaas, of….). Maar kraampjes met schaaldieren, spannende salades en stampotten op het menu hadden niet misstaan in ruil voor één van de grill- en burgertenten. Ietsepietsie meer variatie.





Met dat als enig kritiekpuntje was dit food-festival niet alleen geslaagd te noemen; het was bijzonder fijn! Fijn door de lekkere geuren, de gezellige drankjes, het lieve publiek, de geweldige locatie, de gekke aankleding, de goede muziek, de leuke karavaantjes, het grappige theater en natuurlijk met stip op 1, het heerlijke eten. Met een dikke nageniet-glimlach op mijn gezicht zeg ik; hopelijk tot volgend jaar!

vrijdag 12 september 2014

Terug van weggeweest en meteen een nieuwtje

Terwijl er een heerlijke batch tomaatjes in de oven ligt te drogen heb ik mooi even de tijd  om te zeggen : "Halloooo daar ben ik weer!"

Terug van een paar verrukkelijke weken Frankrijk waar de zon overvloedig scheen en het leven zoals altijd goed was.
Relaxen, niks hoeven en fijn genieten van de prachtige omgeving. De Dordogne in dit geval. Minstens 16 jaar geleden met de kinderen al eens gebivakkeerd en nu op herhaling.
Dat beviel weer prima.
Bij het huis dat we huurden hoorde het meest fantastische uitzicht ever. O wat hadden we dat graag mee willen nemen.



Als je dit ziet dan snap je toch meteen wat ik bedoel he. En dat 14 dagen lang.We zaten overigens niet alleen maar boekjes te lezen. Bezochten stadjes, paar tuinen, kastelen en op die ene regenachtige dag de meest commerciële grot ever. Want zoals de husband het verwoordde 'Onder de grond is het droog'. Daar had hij gelijk in maar na afloop heb ik wel even duidelijk gemaakt dat dit mijn allerlaatste grot was voor de rest van mijn leven.

Op de heenweg overnachtten we in een kasteel. Doe maar chique. Het werd een hilarisch begin van de vakantie. De eigenaar bleek alle rollen te vervullen die je maar kunt bedenken. Inchecken, koken, oberen, drankjes schenken, afruimen, ontbijt verzorgen en de gasten weer uitchecken.
Had de man geen hulp? Hij was wel getrouwd maar madame besteedde haar tijd aan het opjutten en achter de vodden aanzitten van manlief.
Op onze kamer ontdekten we dat er geen handdoeken lagen. Mijn husband naar beneden en aan mevrouw handdoeken gevraagd. 'Geen handdoeken? jawel hoor, op de radiateur" Nadat hij ontkende stiefelde madame de keuken in om Fabian, zo heet de goede man, te vertellen dat wij handdoekloos waren.
Hij hups vier trappen op. Excusez, pardon en zo meer. Vier trappen af, vier trappen op met handdoeken en hopsa de route weer terug om zich te wijden aan het diner.
Wij keken elkaar eens aan en grinnikten wat.



Hij serveerde na huisgemaakte terrine een tongstrelende coq au vin en ja met een echte coq geen poulet! De haan kwam bij de achterburen vandaan. 'Ze noemen het in restaurants wel coq au vin'.  vertelde hij, 'Maar negen van de tien keer is het gewoon kip. Nou dan is het toch geen coq au vin.' Dat laatste kwam er behoorlijk verontwaardigd uit. In Nederland kun je amper haantjes kopen legde ik uit maar men is bezig om de haantjes weer terug op de markt te brengen. En ze niet meteen naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Daar kon hij zich helemaal in vinden.

De volgende ochtend bij het ontbijt dook mevrouw ineens op 'Bonjour, bien dormiiiii?' Ah bonjour madame. Monsieur had ons inmiddels voorzien van koffie, croissants, stokbrood. en een scala aan huisgemaakte jam.
Afijn, onze vakantie was goed begonnen. Dit vergeten we nooit meer en de kans is best aanwezig dat we nog eens terug gaan om te kijken hoe het met dit illustere duo gesteld is.

Jullie willen natuurlijk weten wat we zoal gegeten hebben. We verlustigden ons aan confit de canard en salade de gésiers. Nou aan dat laatste alleen ik, manlief krijg ik niet aan de eendenmaagjes. En nu niet meteen 'Iek!"roepen, het smaakt voortreffelijk, Niks geen taaie bedoeningen en orgaanvlees geuren. Ik ben er dol op.



Mosselen aten we ook twee keer, van die kleine, fijne, sappige, kruidige bouchot mosseltjes die we samen gezellig hangend boven de gootsteen ontdeden van baarden. Samen zen.
We proefden in de markthal van Sarlat likeur met truffel. Wat een vreselijke combinatie is dat! Na een uur proefde ik het nog en echt ik vind truffel heerlijk en een ongelofelijke verwennerij. Maar in de likeur.... laten we dat maar niet meer doen.
Het kwam fris, lichtzuur binnen om vervolgens met een kanonslag te eindigen. Bam, truffel, of je met je snufferd er bovenop viel.

Lekker naar de markt, een Label Rouge kip scoren. Daar eten wij met zijn tweetjes 2 à 3 dagen van. Pronte dames! Wat rondneuzen, geitenkaasjes belanden in de tas, gedroogde worst, knapperig brood, pittige radijzen en zondoorstoofde tomaten. Mosterd met walnoten want behalve de streek van de ganzenlever wemelt het er van de notenbomen.


U ziet, wij hebben met volle teugen genoten. Er is nog genoeg te vertellen, wellicht komt dat nog, zo ergens verstopt in nieuwe posts!

Want die komen er weer natuurlijk! En nu beland ik meteen bij mijn nieuwtje.
Vanaf vandaag heeft Eetlust een heuse eigen hotspotter, zo iemand die zodra er nieuwe geuren merkbaar zijn er meteen achteraan fietst.  Voornamelijk voor nieuwtjes uit ons eigen Tilburg en omstreken maar deze aanwinst struint ook regelmatig elders rond.

Het is een lekkerbek maar houdt niet van witlof. Vind zelf koken steeds leuker, terwijl het vroeger meer van het zelf opeten was. Heeft door Zuid-Amerika gereisd, gewoond in Amsterdam, Istanbul en Izmir en sinds twee jaar weer op honk in Tilburg.
Je raadt het vast al, het is niemand minder dan mijn allerliefste dochter Yasmin!
 Er staat al een blog klaar over De Smaakkaravaan die twee weken geleden de Spoorzone binnen rolde.

Nog heel even geduld :-)

donderdag 14 augustus 2014

Over Tomatillo verde uit eigen tuin plus recept Salsa Verde

Een half jaar geleden alweer duwde ik wat zaadjes van de tomatillo verde in zaaigrond.  Mijn nieuwsgierigheid was groot want op Pinterest kwam ik allerlei recepten tegen met deze vrucht. Ik had er wel al van gehoord maar ben ze nooit ergens tegengekomen. Geen flauw idee dus hoe ze smaken maar de beschrijving 'lichtzuur' beviel me wel.
Al snuffelend bij Tomatenzaden ontdekte ik ze. Nieuw in het assortiment. Hebben!

De naam tomatillo doet vermoeden dat het een tomatensoort is maar dat is niet zo. De Physalis philadelphica, want zo heet ie officieel, komt net als de tomaat wel uit de nachtschadefamilie. Hier in Nederland is de lampionplant een bekende physalissoort. En wat te denken van de kaapse bes, die oranje vruchtjes die jarenlang bij ieder dessert het bord sierden. Die clan dus.
Waarschijnlijk komt deze eenjarige plant oorspronkelijk uit het hoogland van Mexico en Guatamala. Tegenwoordig worden ze zowel in de VS, Midden-Amerika, Azië, Zuid-Afrika en Australië gekweekt. Het zijn dankbare planten. Als ze het naar hun zin hebben, word je per plant beloond met tientallen vruchten.



De zaadjes werden plantjes en groeiden binnenshuis uit tot slungels die al snel een satéprikker nodig hadden om stevig met de voeten in de aarde te kunnen blijven staan. Een beetje balans in je jonge tomatilloleven is nooit weg. Stabiliteit hebben we allemaal nodig, de tomatillo dus ook.
Lengende dagen, krachtigere zon. De jonge spruiten kregen een groter huis, verhuisden nogmaals om uiteindelijk in een flink formaat pot liefdevol op het terras geschoven te worden.




En nu zijn ze zo'n 180 cm hoog, met allerlei uitwaaiende armen. Wild type, dat kun je wel zeggen. Na een explosie van gele bloemetjes zitten ze nu bomvol perkamentachtige lampionnetjes. Daarin groeien de tomatillos. Vorige week toen de snelle Jelles  bijna uit hun jas knapten, plukte ik de eerste zes.
Jasje uit en daar lagen ze te stralen, mijn groene vriendjes. Plakkerige groene vriendjes. Want dat doen ze! Even goed wassen voor je ze gebruikt.



En hoe smaken ze ?
Rauw vind ik de vergelijking met een lichtzure appel aardig in de buurt komen, wel minder sappig. Dat worden ze door ze te roosteren waarna de smaak in mijn beleving een beetje richting gele pruim gaat. Zo eentje die nog net niet helemaal rijp is en er altijd een zuurtje doorheen glimmert.

Wat doen we ermee?

Om te beginnen salsaaaaa! Het zijn weer van die momenten dat ik het bijna jammer vind dat ik verse koriander niet te pruimen vind. Want tja, the original mag ik het dan niet noemen. Verde is verde, groen is groen, peterselie gaat erin.
De zes tomatillos heb ik even in een koesterend warm waterbadje gelegd.
Uit de tuin haalde ik een sweet serrano. Da's een peper en daar vertel ik binnenkort weer van alles over. Een pittig peperig blogje wordt dat want echt, de pepers vliegen ons hier straks om de oren.



Men neme:

6 tomatillos - 2 groene jalapeño pepers of 1 jalapeno en 1 sweet serrano - 2 tenen knoflook - 1 limoen - 1/2 ui - 3 el gehakte peterselie of koriander
Ja ik weet het op de foto liggen meer pepers en extra knoflooktenen maar dat was een beetje teveel dus heb ik uiteindelijk de aangegeven hoeveelheid gebruikt.


De oven voorverwarmen op 220 graden. De tomatillos legde ik met de sweet serranopeper, een groene jalapeño en twee tenen knoflook in een bakblik. Wat olijfolie erdoor husselen en vervolgens 10-15 minuten roosteren in de oven.

Zodra de tomatillos zacht zijn de bak eruit halen, afdekken met alufolie en af laten koelen.

Snipper een halve ui en hak een half bosje peterselie of koriander tot je ongeveer 3 el hebt. Hoeft niet fijn aangezien het toch verpletterd wordt door de blender.

Trek de schil van de pepers. Halveer de pepers en verwijder het zaad grotendeels. Proef even een klein stukje van de peper om de pittigheid te testen. Bepaal aan de hand daarvan hoeveel zaadjes je extra in de salsa wil. Dit is echt zo persoonlijk. Kan er niets anders van maken dan 'Proef!'

Snijd de tomatillos in vieren en doe ze samen met de pepers in de blender. Knijp er de geroosterde teentjes knoflook boven uit. Giet er een eetlepel limoensap bij en zet de blender aan. Even kort blenderen om dan de ui en peterselie bij te stoppen. Machine weer aan tot de saus heerlijk groen is. En dat gaat vlot.
Op smaak maken met een paar korrels zout.



In een afgesloten pot minstens een week houdbaar in de koelkast.

Heerlijk bij, lekker origineel, nachos. En bij mosselen ontdekten we gisteren. Op friet! Ook een geweldige combi.Gegrild vlees en bij vis.Door de chili en bij ja waarbij niet. Pittig en fris tegelijk. En die pittigheid bepaal je natuurlijk helemaal zelf.

Nu snap ik dat je denkt 'Wat heb ik hieraan? Geen tomatillo in de buurt te bekennen!'
Sla deze post op, bestel in het najaar een zakje zaad bij bijvoorbeeld bovengenoemde Tomatenzaden.nl en volgend jaar heb jij ook tomatillos. Verder hoorde ik dat Turkse winkels ze nog wel eens schijnen te hebben. Heb het zelf nooit gezien maar goed, misschien heb je mazzel.
Daarnaast kun je de tomatillo eventueel vervangen door groene tomaten, dat wordt ook wel gedaan maar is natuurlijk niet het echte spul he!

Er hangen er nog heel wat te rijpen dus voorlopig blijf ik nog lekker in de tomatillomood!


vrijdag 8 augustus 2014

Gevulde omelet met roerbakgroente en garnalen

In huize Eetlust hebben we meerdere emailadressen. Slaat nergens meer op aangezien ik voornamelijk gmail gebruik en de husband communiceert via zijn werkmail.
Maar ooit, in een grijs internetverleden toen email het nieuwste van het nieuwste was maakten we een gezamenlijk adres aan. Je opende en beantwoordde mail nog via Outlook. Een aantal jaren later met de aanschaf van een nieuwe computer bleek dat je zo'n ding aardig kaal opgeleverd kreeg en was Outlook verdwenen. Op zoek naar een vervanger en ach daar was Incredimail, wat gezellig met vrolijke achtergrondjes en aardige plaatjes om de boel mee op te fleuren.
Ofschoon je na een tijdje het gevoel krijgt in een poeziealbum te zitten, je geen fluit doet met animaties laat je het programma maar zitten. Het staat er toch op, het werkt en  afijn gemak dient de mens.

Goed, op dat adres komen nog wat zakelijke dingen binnen en mail van mensen die de andere mailadressen niet hebben. Een aantal dagen geleden wilde ik daar wat dringende post uitvissen. Virusmelding! Wat?? Mijn immer alerte AVG maakte er korte metten mee. Fijn, dank je AVG. Mail openen.. niks. Herstarten... niks. Paar uur later.. niks. Donderwolken pakken samen boven mijn hoofd.
Grote vriend Google brengt me naar een forum waar ik allerlei mensen tref met stoom uit de oren. Geluk bij een ongeluk, ik ben dus niet de enige. Blijkt de fout niet bij Incredimail te zitten maar bij AVG. Op fora vind je nuttige info maar ik ben altijd erg voorzichtig met het zomaar opvolgen van adviezen. Voor je het weet kun je terug naar fabrieksinstellingen, dat moeten we niet hebben.

Om een lang verhaal kort te maken, AVG bood zelf de juiste oplossing en ja hoor daar kwamen de mailtjes binnen rollen. Wat een gedoe weer. Zoveel kostbare tijd verloren. Om te koken en testen bijvoorbeeld. Nou, die zin was me vergaan. En dan grijpen we terug op een ouwe gouwe. Ei! Omelet bakken, vullen met roerbakgroente, uit een zakje ja. Je denkt toch niet dat ik met net opgeloste donderwolken ga sta snijden he. Om er een klein feestelijk tintje aan te geven bak ik er nog wat heerlijke garnalen bij.

Morgen is er weer een dag.



Je hebt nodig voor 2 personen:

4 eieren - tl sojasaus om de eieren los te kloppen - zak roerbakgroente van 600 gram - 1 rode peper - stuk of 12 grote garnalen - 2 el sojasaus - 1/2 el vissaus - 1 tl sesamolie - 1el rijstazijn - zwarte peper - gembersiroop -zout -olie of boter

Zo maak je het:

Pel de garnalen en verwijder het darmkanaaltje door een inkeping over de rug te maken. Je kunt het er nu met de punt van je mes of wat ook handig is, met een sateprikker uittrekken.

Marineer de garnalen een kwartiertje in een marinade van 2 el sojasaus. 1/2 el vissaus, 1 tl sesamolie en 1 el rijstazijn.

Klop de eieren luchtig met een tl sojasaus en een paar druppels water. Breng op smaak met flink wat zwarte peper en een klein beetje zout.
Halveer de rode peper, verwijder zaadlijsten en hak de peper in ringetjes. Roer dit door het eimengsel.
Bak twee omeletten in olie of boter op middelmatig vuur. Laat de bovenkant stollen, flip even snel om, tel tot 10 en haal het er uit. Houd warm onder alufolie.

Terwijl je de omeletten aan het bakken bent verhit je ook meteen olie in een wok. Trek die zak groente open en roerbak de groente met een scheutje sojasaus, gembersiroop, wat zout, peper. Schuif de groente aan de kant.
Haal de garnalen uit de marinade en bak nu razendsnel de garnalen in een minuut of drie gaar. Zo blijven ze lekker sappig.
Je kunt nog een beetje marinade toevoegen maar nodig is het niet. Wel lekker.

Leg op ieder bord een omelet, verdeel de groente over een helft, garnalen erop, dubbelklappen en klaar is de maaltijd.

Ook geschikt als lunch natuurlijk!


dinsdag 5 augustus 2014

Eenvoudige salade van sperziebonen en ui met mosterddressing

Sperziebonen staan met de regelmaat van de klok bij ons op tafel. Dat is altijd zo geweest, ook vroeger al toen ik nog gewoon bij mijn ouders woonde. Mijn opa, je weet wel die met die enorme moestuin, voorzag ons van zakken vol sperzie - en tuinbonen. En mijn tante en zijn zussen en broers en de halve buurt vrees ik.Fijn hoor zo'n hobby. Het resulteerde wel in wat gezucht aan onze zijde. Alweer bonen.
Ik verdenk mijn moeder ervan dat zij de buren ook gul voorzag van haar vaders goede gaven. Er viel met ons drietjes ook niet tegenop te eten.
Opa en oma ja die aten gewoon wat de moestuin gedurende de seizoenen schonk. Tegenwoordig weer heel hip en trendy. Nu is het aanbod ook wel een stuk groter of beter gezegd, opa zaaide gewoon wat hij weer van thuis kende en voor nieuwerwetse fratsen was niet veel plaats. Twee keer per jaar naar 'De Chinees' was al vreselijk exotisch.
Je begrijpt, er is een tijd geweest dat die bonen me behoorlijk de neus uit kwamen maar met het verstrijken van de jaren verdween ook de aversie.
I love beans! Grote, kleine, dikke, dunne, ronde, platte, bruine, witte, rode, groene, you name it, ik eet het.

Mag ik jullie even voorstellen aan mijn opa in zijn jonge jaren? Toen al bezig met  de bonenpluk.


Zo zie je maar, het heeft er altijd in gezeten.Om opa's grote voorliefde voor sperziebonen te eren nu een salade met deze knapperige jongens. Dat moet ik oma toch wel nageven, waar ze spruiten steevast tot een afgrijselijke papperige substantie wist te koken plus een zalige nasudder van een uur of twee op de kachel waren haar sperziebonen altijd precies goed.




Je hebt nodig:

400 gram sperziebonen - 1 flinke ui - spriet of 10 bieslook - 2 el gehakte peterselie - paar takjes bonenkruid - 3 lenteuitjes - 1/2 el kappertjes -2 el rode wijnazijn - 1/2 el grove mosterd - 5 el olijfolie - zwarte peper.

Zo maak je het:

Maak de boontjes schoon door de uiteindjes eraf te snijden en eventuele draden mee te trekken.
Kook ze samen met een takje of drie bonenkruid beetgaar, spoel z daarna af in een vergiet en laat uitlekken.
Snijd de ui in flinterdunne plakken en de lenteuitjes in ringetjes.
Klop een dressing van de rode wijnazijn, mosterd, olijfolie en wat zwarte peper.

Vermeng de uitgelekte sperziebonen in een schaal met de ui, lenteui, kappertjes, 1 el peterselie, de helft van de bieslook en 3/4 van de dressing.
Hussel lekker door elkaar. Strooi de rest van de peterselie en de bieslook erover en verdeel de overgebleven dressing over de salade.
Laat een kwartiertje intrekken.

Smaakt heerlijk bij gekookte of gebakken piepers. Misstaat ook zeker niet als bijgerecht bij een bbq.